یافتن عشق حقیقی: اول خدا، سپس روابط سالم

«و عیسی در جواب او گفت: اول همۀ احکام این است: بشنو ای اسرائیل، خداوند خدای ما یک خداوند است: و خداوند خدای خود را با تمام دل و با تمام جان و با تمام فکر و با تمام قوت خود دوست بدار: این اولین حکم است. و دومین حکم مانند آن است، یعنی این: همسایۀ خود را مانند خودت دوست بدار. هیچ حکم دیگری بزرگتر از اینها نیست.» (مرقس ۱۲:۲۹-۳۱)

ما برای موجودات اجتماعی بودن، برای زندگی در جامعۀ عمودی با خدا و جامعۀ افقی با دیگران طراحی شده‌ایم. اما ما می‌توانیم شادی‌های حقیقی عشق انسانی را تنها در صورتی بشناسیم که عشق به خدا ابتدا بر قلب‌های ما حاکم باشد. تنها زمانی که او در جایگاه شایستۀ خود در قلب‌های ما باشد، مردم می‌توانند در جایگاه مناسب خود در زندگی ما قرار گیرند. اگر عشق به خدا جایی نیست که در آن آرامش خود را می‌یابید، شما بیش از حد به روابط انسانی نیاز دارید و از مردم می‌خواهید کاری را برای شما انجام دهند که تنها نجات‌دهندۀ شما می‌تواند انجام دهد.

شما به دنبال یافتن هویت و عمیق‌ترین حس رفاه خود در پذیرش و محبت مردم هستید. این هرگز کارساز نیست زیرا هیچ انسان کاملی در زندگی شما وجود ندارد. به نوعی، همۀ افراد اطراف شما را ناامید خواهند کرد.

می‌بینید، اگر خدا در جایگاه شایستۀ خود در قلب و زندگی من نباشد، حدس بزنید چه کسی را به جای او قرار می‌دهم؟ پاسخ، البته، من هستم. من تمام روابطم را دربارۀ خودم می‌کنم. و چون خدا در مرکز افکار و خواسته‌های من نیست، انتظار دارم از افراد در زندگی‌ام چیزی را دریافت کنم که فقط خدا می‌تواند آن را ارائه دهد. این همیشه به ناامیدی و تلخی در روابط من منجر می‌شود. بنابراین من سخت‌تر دعا می‌کنم و سخت‌تر کار می‌کنم تا آن روابط را به چیزی تبدیل کنم که هرگز نخواهند بود. من به دنبال کمک به Match.com عیسی هستم، اما آنچه در واقع از خدا می‌خواهم این است که خود را با مسیح‌های دیگر در زندگی‌ام جایگزین کند — مسیح‌هایی که می‌توانم ببینم، بشنوم و لمس کنم. این منبع بسیاری از اختلالات و دل‌شکستگی‌های رابطه‌ای است.

اما این تصویر همچنین یک استدلال اصلی برای نیاز ما به فیض است. گناه باعث می‌شود که ما بیش از حد بر خودمان تمرکز کنیم. گناه باعث می‌شود که ما عشق مردم را بیشتر از عشق ابدی خدا جشن بگیریم. تنها زمانی که به تدریج از اسارت خود رها می‌شویم، خدا را آنطور که باید دوست داریم؛ و همانطور که خدا را آنطور که باید دوست داریم، مردم را به روشی که خدا طراحی کرده است دوست داریم. برای این مبارزه، فیض شگفت‌انگیز و پایدار وجود دارد. خدا عشق متحول‌کنندۀ ابدی خود را به ما عطا می‌کند تا به وسیلۀ آن عشق، ما به افرادی تبدیل شویم که آرامش خود را در عشق او می‌یابند، و چون چنین می‌کنیم، آنگاه قادر خواهیم بود دیگران را به خوبی دوست داشته باشیم.