«پس ما دل‌سرد نمی‌شویم. اگرچه وجود بیرونی ما رو به زوال است، اما وجود درونی ما روز به روز تازه می‌شود. زیرا این رنج سبک و گذرا برای ما وزنی ابدی از جلال را آماده می‌کند که فراتر از هر مقایسه‌ای است، زیرا ما به چیزهای دیدنی نگاه نمی‌کنیم بلکه به چیزهای نادیدنی نگاه می‌کنیم. زیرا چیزهای دیدنی گذرا هستند، اما چیزهای نادیدنی ابدی هستند.» (دوم قرنتیان ۴: ۱۶-۱۸)
چند روز پیش با زنی در مورد این موضوع صحبت می‌کردم که با اطمینان دست و پنجه نرم می‌کرد. و من گفتم، «می‌دانی، خدا قلب تو را طوری طراحی کرده است که شیرینی اطمینان را با آنچه که با سرت بر آن تمرکز می‌کنی، تجربه کنی.» و او به من نگاه کرد و گفت: این در کجای کتاب مقدس است؟ این برای او جدید به نظر می‌رسید.
و من فکر کردم: تمام کتاب مقدس همین است — مجموعه‌ای از «بنابراین‌ها» و «زیراها». این در مورد صلح و شادی و قدرت و توانایی صحبت می‌کند، و همه اینها به دلایلی که خدا در کلام خود آشکار کرده و در تاریخ به عمل آورده است. بنابراین پولس واقعاً دل‌سرد نمی‌شود به خاطر حقایق، واقعیت‌هایی که روز به روز برای تجدید خود در سر خود می‌گذارد.
آماده‌سازی جلال
حالا، در مورد آن «زیرا» در ابتدای آیه ۱۷ چه؟ اگر ادامه ندهیم، آیه ۱۶ را تا حد مرگ خواهیم کوبید. اما، وای، زندگی زیادی در آن وجود دارد. [...]
آیه ۱۶: «ما دل‌سرد نمی‌شویم.» ما هر روز تازه خواهیم شد. «زیرا [چون] این رنج سبک و گذرا برای ما وزنی ابدی از جلال را آماده می‌کند که فراتر از هر مقایسه‌ای است، زیرا ما به چیزهای دیدنی نگاه نمی‌کنیم بلکه به چیزهای نادیدنی نگاه می‌کنیم. زیرا چیزهای دیدنی گذرا هستند، اما چیزهای نادیدنی ابدی هستند.»
آیه ۱۷ استدلال اصلی، «زیرا»اصلی، چیز اصلی است. این رنج سبک و گذرا کاری انجام می‌دهد. این برای ما وزنی ابدی از جلال را کار می‌کند. تمام کاری که آیه ۱۸ انجام می‌دهد این است که می‌گوید: به آن نگاه کنید. شما نمی‌توانید آن را ببینید، اما به آن نگاه کنید. اگر به سقوط انسان که با اسلحه‌هایش به سمت شما می‌آید یا سقوط طبیعت که با سونامی‌هایش به سمت شما می‌آید نگاه کنید، تنها کاری که برای شما باقی می‌ماند این است که دل‌سرد شوید. از نگاه کردن به آن دست بردارید. به نادیده نگاه کنید.
در مورد چه چیزهای نادیده‌ای صحبت می‌کنید؟ و چگونه به چیزی که نادیده است نگاه می‌کنید؟ این یک تناقض است. شما نمی‌توانید به چیزی که نمی‌توانید نگاه کنید، نگاه کنید. شما گفتید که نادیده است. دیگر به من نگویید که آن را ببینم. پس منظورت چیست، پولس؟ و من فکر می‌کنم کاملاً واضح می‌شود که منظور او چیست: اساس دل‌سرد نشدن ما چیزی است که شما نمی‌توانید ببینید. [...]
دهه‌ها رنج
چگونه به نادیده نگاه می‌کنید تا دل‌سرد نشوید و هر روز تازه شوید؟ و آیه ۱۷ اصلی‌ترین چیز نادیده‌ای است که به آن نگاه می‌کنید. ما دل‌سرد نمی‌شویم، زیرا این رنج سبک و گذرا برای ما وزنی ابدی از جلال را آماده می‌کند. او می‌گوید: به این نگاه کنید.
وقتی به آیه ۱۷ نگاه می‌کنید چه می‌بینید؟ او رنج خود را — که یک عمر طول کشید — گذرا می‌نامد. من ۶۷ ساله هستم. مردم قرار است بازنشسته شوند، درست است؟ پولس تا زمانی که شمشیر سرش را از بدنش جدا کرد، رنج کشید. یک یا دو سال ماهیگیری یا گلف وجود نداشت. اگر پولس قرار بود بازنشستگی داشته باشد، پس از سر بریدن بود. بنابراین اگر او این را نداشت، هیچ چیز نداشت. او گفت: اگر رستاخیزی از مردگان نباشد، من یک احمق هستم. این چیزی است که او در اول قرنتیان ۱۵: ۱۹ گفت.
او کتک خوردن‌ها و کشتی شکستن‌ها و شب‌های بی‌خوابی و عذاب خود را برای کلیسا، که یک عمر طول کشید، «گذرا» (آیه ۱۷) نامید. او آن را سبک و گذرا نامید. این دیوانگی است. من مطمئن نیستم که او در زمان مرگ چند ساله بود، اما این مدت طولانی رنج است — بیست، سی سال زندان‌ها و آزار و اذیت بی‌وقفه، و او آن را گذرا و سبک می‌نامد.
چگونه نادیده را ببینیم
تضاد بین «گذرا» در آیه ۱۷ «ابدی»است. و تضاد با «سبک» «وزن» است. به این موازات‌ها توجه کنید. رنج سبک و گذرا او «برای [او] یک ابدی» — که با «گذرا» مطابقت دارد — «وزن» — که با «سبک» مطابقت دارد — «از جلال» را آماده می‌کند.
بنابراین او فراتر از قبر را دید، طبق وعده، او جلال را دید — جلال خدا که دیده خواهد شد و جلال خدا که به او داده خواهد شد، و این باعث شد رنج یک عمر او گذرا به نظر برسد، و وزن درد سبک به نظر برسد.
«بیایید نزد من، ای تمام زحمتکشان و گرانباران، و من به شما آرامش خواهم داد. یوغ مرا بر خود بگیرید و از من بیاموزید، زیرا من حلیم و فروتن دل هستم، و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت. زیرا یوغ من آسان و بار من سبک است.» (متی ۱۱: ۲۸-۳۰)
شوخی می‌کنی. تو برای عیسی خواهی مرد. تو این را سبک می‌نامی؟ بله. چرا؟ چون من به نادیده نگاه می‌کنم. چه؟ جلال. جلالی فراتر از قبر که آنقدر این زندگی کوتاه را جبران خواهد کرد، که گذرا به نظر خواهد رسید، و سبک به نظر خواهد رسید. این همان نادیده‌ای است که باید به آن نگاه کنید.
