از خداوند بترسید بخش دوم
«ترس از خداوند آغاز حکمت است و شناخت قدوس فهم است.» —امثال ۹:۱۰ NKJV
ماه گذشته دیدیم که وقتی از خداوند می‌ترسیم، او را به عنوان خالق، سرور و پدر می‌شناسیم. این آغاز حکمت است و ما را به سوی قدوسیت سوق می‌دهد – بر هر جنبه‌ای از زندگی ما تأثیر می‌گذارد.
همه چیز را به دست آوردن
فیلیپیان ۲:۱۲ ما را تشویق می‌کند که «نجات خود را با ترس و لرز به دست آورید.» این به چه معناست؟ من معتقدم که این به معنای احترام است، داشتن نگرانی عمیق برای قدوسیت او که در زندگی من دیده شود. تأثیر آن دیده خواهد شد – جلال مسیح را به نمایش می‌گذارد – هنگام پرستش با سایر ایمانداران، تربیت فرزندانمان و به اشتراک گذاشتن مسیح در بشارت.
گاهی اوقات ما دیدگاه درستی از خداوند عیسی مسیح یا خدا نداریم، و به جای قدوسیت و عدالت، به عشق و فیض مشغول می‌شویم. در مکاشفه ۱۹:۱۵ یوحنا خداوند عیسی مسیح را هنگامی که در بازگشت دوم خود باز خواهد گشت، توصیف کرد: «از دهان او شمشیری تیز بیرون می‌آید تا با آن امت‌ها را بزند. و او خود با عصای آهنین بر آنها حکومت خواهد کرد. او خود شراب‌فشاری خشم و غضب خدای قادر مطلق را لگدمال می‌کند» (NKJV). به چهار بخش از این تصویر وحشتناک از داوری خدا بر کسانی که توبه نمی‌کنند توجه کنید:
- خداوند قادر مطلق است، و تمام قدرت جهان را دارد. او نه تنها یک حاکم جهانی، بلکه قادر مطلق است!
- خدای قادر مطلق خشم خود را فرو خواهد ریخت. او نه تنها خدای محبت است، بلکه خدای قدوسیت، عدالت و خشم نیز هست.
- خشم او شدید است، نه یک عدم تأیید آرام. این یک مخالفت خشمگینانه است.
- شاید وحشتناک‌ترین چیز این باشد که عیسی خود به عنوان لگدمال‌کننده شراب‌فشاری خشم خود به تصویر کشیده شده است. این نشان می‌دهد که در آمدن او، کسانی که شورش کردند و توبه نکردند، مانند انگور زیر پاهای شدت مسیح خواهند بود، له شده تا خونشان مانند شراب از شراب‌فشاری جاری شود.
لرزش خدایی
چنین تصویری باید ترس و لرز مناسبی را در زندگی یک مسیحی ایجاد کند. به چندین قسمت از کتاب مقدس گوش دهید که این لرزش خدایی را نشان می‌دهد:
«ای زمین، در حضور خداوند، در حضور خدای یعقوب بلرز!» (مزامیر ۱۱۴:۷).«جسم من از ترس تو می‌لرزد، و من از داوری‌های تو می‌ترسم» (مزامیر ۱۱۹:۱۲۰).«بر این شخص نظر خواهم کرد: بر کسی که فقیر و روح شکسته دارد، و از کلام من می‌لرزد» (اشعیا ۶۶:۲).«پس، ای عزیزان من، همانطور که همیشه اطاعت کرده‌اید، نه تنها در حضور من، بلکه اکنون بسیار بیشتر در غیاب من، نجات خود را با ترس و لرز به دست آورید» (فیلیپیان ۲:۱۲).
اگر خداوند را بشناسیم – واقعاً او را برای آنچه که او در عظمت قدوسیت، عدالت، خشم و فیض خود است بشناسیم – در حضور او خواهیم لرزید. این چیزی نیست که از آن بزرگ شویم. در واقع، ما باید در آن رشد کنیم.
دو معنی «نترسید»
اما آیا کتاب مقدس به ما نمی‌آموزد که نترسیم؟ آیا دستورات زیادی مانند «نترسید، من با شما هستم» وجود ندارد؟ بیایید چند قسمت از کتاب مقدس را بررسی کنیم.
اول، متی ۱۰:۲۸ را بخوانید: «و از کسانی که جسم را می‌کشند اما نمی‌توانند روح را بکشند، نترسید. بلکه از او بترسید که می‌تواند هم روح و هم جسم را در جهنم نابود کند.» به عبارت دیگر، «از انسان نترسید، از خدا بترسید.» از احتمال بی‌اعتمادی به خدا به جای ناراضی کردن انسان بلرزید. به اشعیا گوش دهید: «نترسید ... و مضطرب نشوید. خداوند لشکریان ... بگذارید او ترس شما باشد، و بگذارید او وحشت شما باشد. او پناهگاهی خواهد شد» (اشعیا ۸:۱۲-۱۴). با ترس از خدا، شما در او پناهگاهی از خشم خواهید داشت (به خروج ۲۰:۱۸-۲۱ مراجعه کنید).
دوم، اگر فرزند او هستید، از خدا به عنوان کسی بترسید که زمانی دشمن شما بود و هنوز در قدرت و قدوسیت بی‌نهایت است. مزامیر ۱۳۰:۳-۴ را در نظر بگیرید: «اگر تو، ای خداوند، گناهان را علامت‌گذاری کنی، ای خداوند، چه کسی می‌تواند بایستد؟ اما نزد تو آمرزش هست، تا از تو ترسیده شود.» زمانی گناهان ما مانند یک شکاف وحشتناک در برابر ما قرار داشت. ما فریاد زدیم، «چه کسی می‌تواند بایستد؟» سپس ما با فیض – تنها فیض حاکم – ربوده شدیم، و اکنون آزادیم. ما آمرزیده شده‌ایم! ما می‌لرزیم، نه به این دلیل که خدا دشمن ماست، بلکه به این دلیل که او دشمن ما بود. اوه، چقدر وحشتناک می‌بود اگر او ما را نجات نمی‌داد.
در زندگی مسیحی آمرزیده شده، بهشتی، ابدی امن، و روح‌پرور، ترس و لرز مناسبی وجود دارد که همه چیز را متحول می‌کند!
پرستش با سایر ایمانداران
پرستش جمعی تجربه گرد هم آمدن با ایمانداران است، آگاهانه در برابر روی خدا. در اینجا، اگر در هر کجای زندگی مسیحی، باید ترس و لرز مناسبی وجود داشته باشد. در نظر بگیرید که چگونه کتاب مقدس پرستش و ترس از خداوند را به هم متصل می‌کند:
«خداوند را در زیبایی قدوسیت پرستش کنید! در برابر او بلرزید، ای تمام زمین» (مزامیر ۹۶:۹).«از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را که آسمان و زمین، دریا و چشمه‌های آب را آفرید، پرستش کنید» (مکاشفه ۱۴:۷).«چه کسی از تو نخواهد ترسید، ای خداوند، و نام تو را جلال نخواهد داد؟ زیرا تو تنها قدوس هستی. زیرا همه امت‌ها خواهند آمد و در برابر تو پرستش خواهند کرد، زیرا داوری‌های تو آشکار شده است» (مکاشفه ۱۵:۴).
در اینجا یک واقعیت بزرگ تحول‌بخش ترس وجود دارد، و این توضیح می‌دهد که چرا مسیحیان با شادی در پرستش می‌خوانند در حالی که دیگران نمی‌خوانند. ترس و لرز به این دلیل است که خدا ما را از خشم خود از طریق مسیح نجات داد. اکنون ما با شگفتی وصف‌ناپذیری به قدوسیت، عدالت، فیض و خشم او می‌نگریم، و از عمق جلال او غرق در پرستش می‌شویم.
به آنچه کتاب مقدس می‌گوید گوش دهید:
«خداوند را با ترس خدمت کنید، و با لرز شادی کنید» (مزامیر ۲:۱۱).«شادی او در ترس از خداوند است» (اشعیا ۱۱:۳).«ای خداوند ... گوش تو به دعای ... خادمان تو که آرزو دارند از نام تو بترسند، توجه کند» (نحمیا ۱:۱۱).
این ترس چیزی است که مقدسین کاملاً از تجربه آن لذت می‌برند. کسانی که عظمت خدا را دیده‌اند و چشیده‌اند، هرگز نمی‌توانند پرستش را بی‌اهمیت جلوه دهند.
هنگامی که ما گرد هم می‌آییم، باید حس حضور مقدس او وجود داشته باشد. به صورت فردی، حنانیا و سفیره حس حضور او را از دست دادند (اعمال ۵:۱-۱۱). به عنوان یک جمع، قرنتیان نیز آن را از دست دادند و به همین دلیل بسیاری به خواب رفته بودند (اول قرنتیان ۱۱:۳۰). ما باید حس حضور او را در میان خود پرورش دهیم، و حقیقت را کاملاً درک کنیم که «هر جا دو یا سه نفر به نام من گرد هم آیند، من در میان آنها هستم» (متی ۱۸:۲۰). این حس باید قدرتی باشد که ما را متحول کند!
تربیت فرزندانمان
شناخت خداوند برای آنچه که او واقعاً هست، باعث می‌شود که حتی در خانواده خود در حضور او بلرزیم. به عنوان یک پدر، من باید والدینی باشم که به فرزندانم کمک کنم تا با شادی در حضور خدا بلرزند. به عنوان پدران، ما باید جایگاه خود را به عنوان نماینده ویژه خدا در خانواده خود بگیریم و نشان دهیم که خدا کیست، و به آنها کمک کنیم تا او را بشناسند. در این صورت فرزندان ما از ترسیدن از ما لذت خواهند برد.
اگر فرزندان من فقط از من به عنوان پدرشان بترسند، بدون هیچ لذتی، این اشتباه و بی‌فایده است. اگر آنها فقط لذت ببرند و از من نترسند، رابطه به شدت معیوب است. در هر دو مورد، من برای فرزندانم بسیار دشوار کرده‌ام که خدای واقعی – خدای محبت، رحمت و خشم – را در آغوش بگیرند.
از یک سو امثال ۱۳:۲۴ را می‌شنویم: «کسی که عصای خود را دریغ می‌کند، پسر خود را دشمن می‌دارد، اما کسی که او را دوست دارد، او را به سرعت تأدیب می‌کند.» چرا؟ زیرا این راه خداست. «زیرا خداوند هر که را دوست دارد، تأدیب می‌کند، و هر پسری را که می‌پذیرد، شلاق می‌زند» (عبرانیان ۱۲:۶). بنابراین وقتی فرزندم را تأدیب می‌کنم، داوری و محبت خدا را نشان می‌دهم.
از سوی دیگر، این را از افسسیان ۶:۴ می‌شنویم: «پدران، فرزندان خود را به خشم نیاورید، بلکه آنها را در تربیت و [آموزش] خداوند پرورش دهید.» ما در جایگاه خداوند هستیم و باید تأدیب را از او انجام دهیم. فرزندان ما باید از ما بیاموزند که خداوند چگونه است. و او چگونه است؟ «همانطور که پدری بر فرزندان خود ترحم می‌کند، خداوند نیز بر کسانی که از او می‌ترسند ترحم می‌کند. زیرا او ساختار ما را می‌شناسد؛ او به یاد می‌آورد که ما خاک هستیم» (مزامیر ۱۰۳:۱۳-۱۴).
در امثال ۱۴:۲۶-۲۷ سلیمان می‌گوید که وقتی مردی از خداوند می‌ترسد، فرزندانش را برکت می‌دهد، حتی برای امنیت آنها. فرزندان ما سپس پناهگاهی زیر محبت و مراقبت خدا خواهند داشت.
بر اساس مزامیر ۱۲۸، همسر مردی که از خداوند می‌ترسد، مانند تاک پربار در قلب خانه‌اش دیده می‌شود. فرزندان او مانند نهال‌های زیتون هستند، پر از قدرت و سرزندگی و برای خداوند پربار.
به اشتراک گذاشتن مسیح در بشارت
چگونه ترس و لرز نحوه کمک ما به دیگران برای دیدن و چشیدن جلال مسیح را متحول می‌کند؟ با نشان دادن اینکه آنها به دلیل گناهشان زیر خشم خدا هستند. خوب است که محبت خدا را به مردم نشان دهیم، اما هنگام انجام این کار اغلب نمی‌توانیم به آنها کمک کنیم تا درک کنند که محبت خدا در مسیح محبتی است که می‌تواند آنها را از خشم او نجات دهد. با دقت به رومیان ۵:۸-۹ گوش دهید: «خداوند محبت خود را نسبت به ما نشان می‌دهد، در این که در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد. پس چقدر بیشتر، اکنون که با خون او عادل شمرده شده‌ایم، از طریق او از خشم نجات خواهیم یافت.»
این بدان معناست که وقتی انجیل را به اشتراک می‌گذاریم، صرفاً خدا را به عنوان مهربان و دوست‌داشتنی معرفی نمی‌کنیم. پیام در برابر آن پس‌زمینه انجیل نخواهد بود. خبر خوب تنها در برابر پس‌زمینه حقیقت معنا پیدا می‌کند. خدا قدوس و جلال‌مند است، اما همه ما علیه او گناه کرده‌ایم و از جلال او کوتاهی کرده‌ایم. بنابراین، ما زیر خشم عادلانه او و بدون امید هستیم. اما خدا جهان را آنقدر دوست داشت که پسر یگانه خود را فرستاد تا هر که به او ایمان آورد نجات یابد – از خشم نجات یابد (یوحنا ۳:۱۶،۳۶). هنگامی که پولس زندانی بود، یک فرصت داشت تا با فلیکس فرماندار صحبت کند. لوقا به ما می‌گوید: «او درباره عدالت، خویشتن‌داری و داوری آینده استدلال کرد» (اعمال ۲۴:۲۵). مانند هر مرد، زن و کودک، فلیکس نیاز داشت که خشم خدا را درک کند.
برای جلال او
بشارت، تربیت فرزند، پرستش جمعی – همه آنها و تمام زندگی – برای بزرگداشت جلال عیسی مسیح وجود دارند. آن جلال در عمیق‌ترین محبت و بالاترین زیبایی خود هنگامی به نمایش گذاشته شد که عیسی با میل خود به صلیب رفت تا خشم خدا را علیه گناهان ما تحمل کند. بشارت، تربیت فرزند و پرستش جمعی ما هرگز جلال مسیح را آنطور که باید نشان نخواهند داد تا زمانی که خدا شناخته و از او ترسیده شود.
بیایید به خدا پرستش قابل قبول با احترام و هیبت تقدیم کنیم، «زیرا خدای ما آتشی سوزاننده است» (عبرانیان ۱۲:۲۸-۲۹).
