ایمان و کلام خدا
ایمان و شنیدن در نامه‌اش به رومیان، پولس نوشت که «ایمان از شنیدن می‌آید، و شنیدن از کلام خدا» (رومیان ۱۰:۱۷ NKJV). پولس گفت که ایمان، باور کردن آنچه خدا می‌گوید است. تأکید بر این نکته مهم است زیرا کلمه «کلام» در اینجا به معنای کلمات واقعی گفته شده یا نوشته شده خدا است که در انبیا و رسولان قدیم الهام شده بودند (۲ پطرس ۱:۲۰-۲۱). نویسنده عبرانیان نوشت که «برای خدا دروغ گفتن غیرممکن است» (عبرانیان ۶:۱۸)، و در انجیل خود، یوحنا ثبت کرد که عیسی گفت: «من ... حقیقت هستم» (یوحنا ۱۴:۶). مسیحیان با این کلمات متقاعد می‌شوند زیرا به کتاب مقدس ایمان دارند. اما جهان به این آسانی متقاعد نمی‌شود.
مخالفت علم
فرهنگ غربی امروز آنقدر با «سخنان بیهوده و بی‌معنی و تناقضات آنچه به دروغ دانش نامیده می‌شود» (۱ تیموتائوس ۶:۲۰)، یا مخالفت علم، آغشته شده است که حتی مسیحیان نیز شروع به شک و تردید در مورد کتاب مقدس می‌کنند. بنابراین به دو نکته می‌رسیم که باید اصلاح شوند.
اول، ما باید بدانیم که چگونه پاسخ دهیم وقتی غیرمسیحیان در مورد دقت و بی‌خطایی کتاب مقدس از ما سؤال می‌کنند. دوم، برای خودمان باید به این سؤالات بپردازیم. اگر مطمئن نباشیم، احتمالاً مانند «کودکان، که به هر سو رانده می‌شوند و با هر باد تعلیم به این سو و آن سو برده می‌شوند» (افسسیان ۴:۱۴) خواهیم بود. و این فقط جهل نیست که باید با آن مقابله کنیم، بلکه، همانطور که آیه ادامه می‌دهد، «با فریبکاری انسان‌ها، در حیله‌گری مکارانه توطئه‌های فریبنده.»
کلمه «فریبکاری» به یک تردستی در تاس اشاره دارد که در آن یک بازیکن حیله‌گر همیشه برنده می‌شود. با این حال، «حیله‌گری مکارانه» صرفاً یک ترفند ساده نیست بلکه یک کلاهبرداری تمام عیار است که می‌تواند به عنوان «خطای سیستماتیک» ترجمه شود. این دلیل بیشتری است که چرا ما باید کتاب مقدس خود را بشناسیم، «و همیشه آماده باشیم تا به هر کسی که از شما دلیل امید موجود در شما را می‌پرسد، با فروتنی و ترس پاسخ دهیم» (۱ پطرس ۳:۱۵).
چگونه می‌توانیم بدانیم؟
چگونه می‌توانیم مطمئن باشیم که کتاب مقدس همان چیزی است که ادعا می‌کند؟ در مورد این مخالفت‌های علم، باید بدانیم که تمام حکمت و فهم انسانی محدود و بنابراین ناقص است. حتی با بهترین ابزارها، ما بسیار کم از جهان خود می‌دانیم. و مگر اینکه در آغاز آنجا بودیم، و همه آن را برنامه‌ریزی و طراحی کرده بودیم، نمی‌توانیم در مورد پایان آن بدانیم. فقط یک شخص می‌تواند تمام آن صلاحیت‌ها را داشته باشد: او که همه چیز را به وجود آورد و گفت: «نور باشد» (پیدایش ۱:۳؛ ارمیا ۲۳:۲۳-۲۴).
پس چگونه می‌توانیم مطمئن باشیم که خدا در کتاب مقدس سخن گفته است؟ راه‌حل به آسانی که به نظر می‌رسد نیست، زیرا بر خلاف تمام استدلال‌های انسانی است. اگر خدا واقعاً تمام کلمات کتاب مقدس را الهام کرده باشد، همانطور که پولس به رومیان نوشت، اگر هر کلمه خدا پاک باشد (رومیان ۱۰:۱۷؛ مزمور ۱۲:۶؛ مزمور ۱۱۹:۱۴۰؛ امثال ۳۰:۵) پس چیزهای خاصی باید دنبال شود.
اول، کتاب مقدس باید به تمام سؤالات بزرگ پاسخ دهد: من کیستم؟ از کجا آمده‌ام؟ به کجا می‌روم؟ و همچنین باید به ما بگوید که خدا کیست و چگونه می‌توانیم با او ارتباط برقرار کنیم. راه‌های مختلفی برای بیان این سؤالات بزرگ وجود دارد، اما اینها سؤالاتی هستند که کتاب مقدس به آنها پاسخ می‌دهد.
دوم، کتاب مقدس باید در عمل کار کند. همانطور که آن را می‌خوانیم، به چالش کشیده می‌شویم تا زندگی خود را با آموزه‌های آن هماهنگ کنیم. همانطور که این کار را می‌کنیم، می‌بینیم که زندگی ما معنادارتر و رضایت‌بخش‌تر می‌شود. مست‌ها هوشیار می‌شوند، جنایتکاران خشن مهربان می‌شوند، دزدان صادق می‌شوند و دروغگویان حقیقت را می‌گویند.
در نهایت، کتاب مقدس باید بدون تناقض باشد. این دشوارترین بخش است، زیرا حتی پطرس نیز مجبور شد اعتراف کند که «برخی چیزها دشوار است که فهمیده شوند، که افراد ناآموخته و بی‌ثبات آنها را برای نابودی خود تحریف می‌کنند» (۲ پطرس ۳:۱۶). یکی از بزرگترین خطرات برای مسیحیان این است که به دست الهی‌دانان بی‌وفا بیفتند. برخی مراکز آموزشی به دلیل همدردی با کتاب مقدس و نه با خدای کتاب مقدس شناخته نمی‌شوند. بهترین کار این است که آن را بخوانید. بهتر است کلام خدا را مطالعه کنید تا کلمات انسان‌ها در مورد کلام خدا.
جهان و بهشت
برای جهان، محبوب‌ترین معنای کلمه «ایمان» یک دین یا یک سیستم اعتقادی است. این ایده همه جا وجود دارد، حتی در فرهنگ لغت. اما بهترین تعریف ایمان در خود کتاب مقدس یافت می‌شود. آنجاست که ما می‌بینیم خدا منظور از آن چیست. کتاب مقدس می‌گوید که «ایمان جوهر چیزهای امید شده، دلیل چیزهای نادیده است» (عبرانیان ۱۱:۱). همچنین می‌گوید که «ایمان از شنیدن می‌آید، و شنیدن از کلام خدا» (رومیان ۱۰:۱۷).
از آنجا که ایمان بر اساس باور کردن آنچه خدا در کلام خود می‌گوید است، ممکن است ما اشتباه بفهمیم، فراموش کنیم یا نافرمانی کنیم. یوحنا ۵:۲۴ می‌گوید: «هر که کلام مرا بشنود و به فرستنده من ایمان آورد، حیات جاودانی دارد و به محکومیت نمی‌آید، بلکه از مرگ به زندگی گذشته است.» این به ما می‌گوید که پس از شنیدن و باور کردن کلام خداوند، از مرگ به زندگی می‌گذریم. همچنین به ما می‌گوید که حیات جاودانی داریم و هرگز محکوم نخواهیم شد.
پولس نامه‌اش به افسسیان را با این کلمات آغاز می‌کند: «متبارک باد خدای و پدر خداوند ما عیسی مسیح، که ما را با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح برکت داده است» (افسسیان ۱:۳). هنگامی که ما «در مسیح» هستیم، هرگز نمی‌توانیم از دست او «ربوده شویم» (یوحنا ۱۰:۲۷-۲۹). با این حال، اگرچه ما با مسیح در آسمان‌ها نشسته ایم (افسسیان ۲:۶)، راه رفتن ما در این دنیا «با ایمان» است (۲ قرنتیان ۵:۷)، و همیشه کامل نیست. اغلب بسیار دور از کمال است. اما «اگر در نور راه برویم، همانطور که او در نور است، با یکدیگر رفاقت داریم، و خون عیسی مسیح پسر او ما را از هر گناهی پاک می‌کند» (۱ یوحنا ۱:۷).
دعوت خدا
خداوند برای ضعف انسانی ما تدبیر کرده است. همانطور که در جهان زندگی می‌کنیم و بر آزمایش‌های مختلف غلبه می‌کنیم، ایمان ما قوی‌تر می‌شود. ایمان چیزی نیست که بتوانیم آن را از دست بدهیم. ما با فیض خدا از طریق ایمان به مسیح نجات یافته‌ایم، نه با اعمال خودمان (افسسیان ۲:۸). و پس از نجات، با ایمان است که زندگی خود را بیشتر و بیشتر «مطابق با تصویر پسر او» (رومیان ۸:۲۸-۲۹) زندگی می‌کنیم. به ما توصیه می‌شود که «در فیض و در معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد کنیم» (۲ پطرس ۳:۱۸).
هیچ کس فکر نمی‌کند که از یک قطعه فناوری الکترونیکی بر خلاف دستورالعمل‌های سازنده استفاده کند. و داشتن ایمان و باور کردن کتاب مقدس نیز همینطور است – صرفاً پیروی از دستورالعمل‌های سازنده. ما با پیروی از کلام او به مسیح می‌آییم و از مرگ به زندگی می‌گذریم. سپس زندگی خود را بر روی زمین به عنوان شهروندان آسمان، با پیروی از همان کلام، زندگی می‌کنیم. این ایمان است.
