امنیت ابدی
کیست که محکوم می‌کند؟ مسیح است که مرد و علاوه بر این برخاسته است، که حتی در دست راست خداست، که برای ما شفاعت نیز می‌کند. — رومیان ۸:۳۴ NKJV
دو مشکل و راه‌حل آنها
در هشت فصل اول رساله به رومیان پولس زمان زیادی را صرف نوشتن درباره دو مشکل بزرگی می‌کند که هر شخص از زمان تولدش دارد:
مشکل گناهانش – اعمال بدش.
- مشکل گناه به عنوان یک اصل شیطانی در درون او – جسم.
- خداوند – در خداوند عیسی و کار او بر روی صلیب – راه‌حل هر دو این مشکلات را دارد. هر که به او ایمان آورد، آمرزش گناهان را دریافت می‌کند و عادل شمرده می‌شود، یا صالح اعلام می‌گردد. در همان زمان، طبیعت گناه‌آلود او به طور قضایی بر روی صلیب محکوم شده است. ایماندار از گناه خود آزاد شده است و اکنون می‌تواند از طریق روح‌القدس برای خدا زندگی کند.
چهار سؤال
در رومیان ۸:۳۱-۳۹ بخش تعلیمی این رساله با مجموعه‌ای از سؤالات «چه کسی» به پایان می‌رسد:
چه کسی علیه ماست؟ دشمنانی هستند که علیه ما هستند. با این حال، ما به عنوان ایمانداران باید بدانیم که این دشمنان نمی‌توانند ما را از خدا جدا کنند زیرا او برای ماست. او این را زمانی نشان داد که پسر خود را داد (آیات ۳۱-۳۲). این یک پایه محکم است که ایمان بر آن استوار است.
- چه کسی علیه ما اتهام وارد خواهد کرد؟ شیطان این کار را می‌کند، با این حال نباید ما را آشفته کند. داور اعلام می‌کند که هیچ گناهی در ما نمی‌یابد. او ما را عادل می‌شمارد، و این هر اتهامی را علیه ما ساکت می‌کند (آیات ۳۳-۳۴).
- کیست که محکوم می‌کند؟ مردم ممکن است علیه ما باشند و شیطان ممکن است ما را متهم کند. فقط داور می‌تواند ما را محکوم کند. اما همه کسانی که «در مسیح» هستند محکوم نخواهند شد، زیرا داور عادل هرگز چنین حکمی را صادر نخواهد کرد. خدا دو بار مجازات نمی‌کند. نجات‌دهنده ما مجازات ما را بر روی صلیب تحمل کرد. امنیت ما در مسیح است، در آنچه او انجام داده و هنوز انجام می‌دهد (آیه ۳۴).
- چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟ هیچ شرایطی و هیچ شخصی هرگز قادر به انجام این کار نخواهد بود (آیات ۳۵-۳۹).
- هیچ محکومیتی اکنون به سؤال سوم بپردازیم و پاسخ را کمی دقیق‌تر بررسی کنیم. سؤال این است: کیست که محکوم می‌کند؟
گویی ما در برابر دادگاه ایستاده‌ایم و کسی اتهامی وارد می‌کند. ما نمی‌توانیم جلوی این اتفاق را بگیریم. هیچ متهم‌کننده‌ای نمی‌تواند همزمان حکم را صادر کند. فقط قاضی می‌تواند این کار را انجام دهد، و در مورد ما او اعلام می‌کند: «پس اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (آیه ۱). اگر داور الهی و عادل این حکم را صادر کند، هیچ کس نمی‌تواند آن را به چالش بکشد. هیچ اعتراضی علیه این حکم نمی‌تواند صورت گیرد. این نهایی است. هیچ محکومیتی! هیچ لعنتی!
یک توضیح الهی
توضیح اینکه چرا ما محکوم نخواهیم شد شامل چهار اعلامیه مهم است. آنها امنیت نجات ما را نشان می‌دهند.
مسیح مرده است.
- مسیح برخاسته است.
- مسیح در دست راست خداست.
- مسیح برای ما شفاعت می‌کند.
- پاسخ شبیه چهار ضربه چکش است که خدا، به نوعی، چهار میخ را به دیوار می‌کوبد، که هیچ کس قادر به بیرون کشیدن دوباره آنها نخواهد بود. هر ضربه چکش شامل کلمه «مسیح» است. او که به دست راست خدا بالا برده شده است، مشکل را حل کرده است. با وجود خطای آدم که از طریق آن «حکم بر همه انسان‌ها آمد» (۵:۱۸)، حکم عادلانه برای ایماندار هیچ محکومیتی نیست! داور در کنار ماست. حکم قبلاً صادر شده است. ما نیازی به ترس نداریم.
این واقعیت قدرتمند نجات کاملاً در مسیح امن است! در او ما داریم:
پایه محکم: مسیح مرده است. این برای کفاره گناهان ما و محکوم کردن گناه لازم بود. عادل «برای بی‌عدلان» مرد (۱ پطرس ۳:۱۸). مسیح «به خاطر خطاهای ما تسلیم شد» (رومیان ۴:۲۵). او «برای ما گناه شد» (۲ قرنتیان ۵:۲۱). چون خدا گناه را بر مسیح داوری کرد، دیگر هیچ محکومیتی برای ما وجود ندارد. خدای عادل یک موضوع را دو بار داوری نمی‌کند. صلیب جلجتا پایه نجات ماست. در عین حال، این گواه محبت الهی است. در آنجا خداوند محبت خود را به ما ثابت کرد. او عزیزان خود را که در جهان بودند تا انتها، یا نهایت، دوست داشت (یوحنا ۱۳:۱). خدا نیز محبت خود را نسبت به ما نشان داده است (رومیان ۵:۸).
گواه محکم: مسیح برخاسته است. رستاخیز خداوند عیسی یکی از نکات اساسی انجیل است (۱ قرنتیان ۱۵:۴). این اساسی است. در رومیان ۴:۲۵ می‌خوانیم که خداوند عیسی «به خاطر خطاهایما تسلیم شد و به خاطر عدالت مابرخاست.» هیچ عدالتی بدون رستاخیز نیست. مرگ و رستاخیز خداوند عیسی به طور جدایی‌ناپذیری با هم متحد شده‌اند. رستاخیز تأیید و تضمین این است که خدا کار پسر خود را پذیرفته است. خدا با برخاستن او از میان مردگان، مهر خود را بر این نهاده است. در عین حال، رستاخیز به ما نشان می‌دهد که ما در کنار پیروز جلجتا هستیم (۱ قرنتیان ۱۵:۵۷). نگاه کردن به برخاسته به ما قدرت می‌دهد.
یک موقعیت مطمئن: موقعیت ما «در مسیح» است، و این مسیح اکنون در دست راست خداست. اناجیل، اعمال رسولان و رساله‌ها از این موضوع سخن می‌گویند. او مرده و دوباره برخاسته است، و او اکنون به عنوان پسر انسان در دست راست خدا نشسته است. خدا نجات‌یافتگان را در او می‌بیند – در مسیح ما در برابر خدا ایستاده‌ایم. اگرچه این فکر در واقع فراتر از تعلیم رومیان است، اما ما آن را در اینجا نشان داده‌ایم تا به ما نشان دهیم که موقعیت ما چقدر کاملاً امن است. با تمام احترام می‌گوییم: «مسیح باید جای خود را در دست راست خدا ترک کند تا کسی بتواند ما را با موفقیت محکوم کند.» این غیرممکن است، زیرا او «برای همیشه» در دست راست خدا نشسته است (عبرانیان ۱۰:۱۲). بنابراین موقعیت ما کاملاً امن است. دیگر هیچ محکومیتی وجود ندارد و هرگز نمی‌تواند محکومیتی وجود داشته باشد! نه تنها این، بلکه این واقعیت که او قبلاً آنجاست تضمین می‌کند که ما نیز روزی در جایی خواهیم بود که او هست (یوحنا ۱۴:۳). امنیت ما با امید مطمئن ما پیوند خورده است!
یک قطعیت مطلق: مسیح برای ما شفاعت می‌کند. در رومیان ۸:۲۶ پولس نوشت که روح‌القدس در ضعف‌های ما کمک می‌کند. مسیح در آنجا که اکنون هست، به ما کمک می‌کند. ما اغلب از این واقعیت و اثرات آن کم آگاه هستیم. با این حال، او این کار را می‌کند و دائماً انجام می‌دهد، حتی زمانی که ما به آن فکر نمی‌کنیم. این نیز زمانی صادق است که شیطان می‌خواهد ذهن ما را در مورد نجات ابدی ما آشفته کند. مسیح ما را بیش از حد دوست دارد که برای کمک به ما وارد عمل نشود. او با این قصد کار می‌کند که ما باید از قطعیت نجات خود شاد باشیم. زکریا ۳ نمونه‌ای از این خدمت خداوند است. در آنجا می‌خوانیم که یوشع کاهن اعظم، با لباس‌های کثیف، در برابر خداوند ایستاده بود. شیطان آنجاست تا او را متهم کند. با این حال، اتهام هیچ نتیجه‌ای ندارد؛ خدا آن را نمی‌پذیرد. خداوند لباس‌های کثیف یوشع را برمی‌دارد و به او اطمینان می‌دهد که گناه او از او برداشته شده است. در عوض، او باید لباس‌های فاخر، یا لباس‌های جشن، بپوشد (زکریا ۳:۱-۵).
محبت الهی
در پایان توضیح خود، پولس ما را به یاد محبت الهی انداخت. او سؤال کرد: «چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟» (رومیان ۸:۳۵). همانطور که قبلاً ذکر شد، هیچ چیز و هیچ کس «قادر نیست ما را از محبت خدا، که در مسیح عیسی خداوند ماست، جدا کند» (آیه ۳۹). این غیرممکن است!
در چهار نکته‌ای که بررسی کردیم، ما اثبات محکمی از محبت الهی به خود می‌بینیم. مسیح ما را دوست داشت وقتی که راه دشوار جلجتا را می‌پیمود. محبت او تغییر نمی‌کند؛ او هنوز ما را دوست دارد. خدا ما را دوست داشته و پسر خود را برای ما داده است. او ما را در مسیح عادل شمرده است. آیا می‌توان در مورد محبت خدا شک کرد؟ نه! با عروس در غزل غزل‌ها می‌توانیم با خوشحالی بگوییم: «من از محبوبم هستم، و محبوبم از من است» (غزل سلیمان ۶:۳). «محبوبم از من است، و من از او هستم» (غزل سلیمان ۲:۱۶).
رومیان ۸ با این جمله آغاز می‌شود که خدا ما را «در مسیح» می‌بیند و اکنون هیچ محکومیتی وجود ندارد. در پایان تأیید می‌شود که خدا در مسیح برای ماست. او تمام آنچه را که لازم بود یا همیشه لازم خواهد بود، انجام داده است. خدا پسر خود را داده، ما را نجات داده و ما را آزاد کرده است. او ما را دوست داشته و هنوز ما را دوست دارد. در واقع، خدا برای ماست. آیا می‌توان شک کرد که ما برای همیشه امن و مطمئن هستیم؟
خلاصه
ما نمی‌توانیم جلوی شیطان را بگیریم که سعی کند ما را ناامن کند، اما می‌توانیم به خوبی از او جلوگیری کنیم که امنیت ابدی ما را زیر سؤال ببرد. ما باید به سادگی در جهت درست نگاه کنیم. نگاه کردن به خودمان – آنچه ما باور داریم، فکر می‌کنیم یا احساس می‌کنیم – یا به مردم و بینش‌های آنها فایده‌ای ندارد. نگاه ما باید به صلیب و به برخاسته باشد. ما باید بر مردی که در دست راست خداست تمرکز کنیم. این هر شک ما را از بین می‌برد. مسیح همه چیز را کامل کرده است. او ما را دوست دارد و خدا ما را دوست دارد. این به ما امنیت و شادی ابدی می‌دهد.
