رنج به عنوان یک هدیه
زیرا به شما داده شده است، در مورد مسیح، نه تنها ایمان آوردن به او بلکه رنج کشیدن برای او نیز. —فیلیپیان ۱:۲۹ JND
دو هدیه در اینجا ذکر شده است: ایمان و رنج. ما در باور اینکه ایمان هدیه‌ای از خداست مشکلی نداریم، اما چند نفر از ما این را در مورد رنج باور داریم؟ مصیبت نه تنها آخرین چیزی است که مفید تلقی می‌شود، بلکه معمولاً چیزی است که باید از آن اجتناب کرد و دوری جست.
بر اساس کلام خدا، رنج یک اتفاق نیست بلکه هدیه‌ای است که باید گرامی داشته شود. وقتی به درستی در اینجا دریافت شود، به رتبه بالاتری در اعصار آینده منجر می‌شود.
رنج به علاوه پذیرش پیروزمندانه برابر است با شخصیت آسمانی. تمام مصیبت‌ها برای سوق دادن ما به سوی خدا در نظر گرفته شده‌اند. هدف آن ایجاد تسلیم کامل‌تر، فداکاری مطلق‌تر، ابعاد بزرگ‌تر عشق آگاپه، صبر فزاینده و زیبایی والاتر روح است. وقتی این را به انجام می‌رساند، آنگاه می‌توان آن را رنج کشیدن با مسیح طبقه‌بندی کرد، زیرا او را قادر ساخته است تا هدف و مقصود خود را در ما محقق سازد.
رنج، که با پیروزی پذیرفته شود، انسان را از خودمحوری رها می‌سازد، او را از خودشیفتگی و خودپرستی دور می‌کند و او را برای عشق ورزیدن آزاد می‌سازد. نه تنها مرگ بر گناه وجود دارد، بلکه مرگی عمیق‌تر بر خود نیز هست. در تمایز با پاکسازی قلب، که از طریق ایمان است، این مرگ عمیق‌تر بر خود از طریق رنج است. این تدریجی است و در طول زندگی ادامه می‌یابد (۳:۷-۱۱).
تنها یک مکان و زمان وجود دارد که در آن شخصیت آسمانی ساخته می‌شود، و آن همین جا و اکنون است – در دنیایی سقوط کرده درست مانند این دنیا (آیات ۱۲-۲۱).
رنج همانطور که در او دیده می‌شود
زیرا برای او که همه چیز از اوست و همه چیز به واسطه اوست، در آوردن بسیاری از پسران به جلال، شایسته بود که رهبر نجات آنها را از طریق رنج‌ها کامل سازد. —عبرانیان ۲:۱۰
این بخش یکی از شگفت‌انگیزترین بخش‌ها را در مورد هدف رنج در اقتصاد، یا اداره، خدا بیان می‌کند. در مورد مسیح، کمال او کمال شخصیت اخلاقی نبود، بلکه تکمیل تجهیزات او بود، اگر بتوانیم اینگونه بگوییم، برای کار او به عنوان رهبر و آغازگر نجات ما. رنج او فقط تجربه انسانی او را بالغ و کامل کرد. اگر تجربه انسانی عیسی در رهبری بدون رنج نمی‌توانست کامل شود، آیا آموزش ما برای حکومت آسمانی بدون آن می‌تواند کامل شود؟
واکنش صحیح برای ما در مکتب رنج، پذیرش فروتنانه و شکستگی است که برای ما «وزن ابدی جلال» را به ارمغان می‌آورد (۲ قرنتیان ۴:۱۷). با تسلیم صبورانه و پیروزمندانه، رنج دگرگون می‌شود – به ویژه به چیزی بهتر – به شخصیت، که اثری پاک‌نشدنی بر زندگی روحانی ما و دیگران می‌گذارد. اگر کسی بفهمد که فیض می‌تواند بر غم او غلبه کند و از آن برای آموزش عشق آگاپه به او استفاده کند، می‌تواند از رنج و درد خود برای سود ابدی استفاده کند.
ای خداوند عزیز، من با سپاسگزاری دست را می‌بوسم که به آرامی مرا برهنه کرد، و مرا بر سینه مهربان تو نهاد، تا غم خود را در آنجا از دست بدهم.
هنگامی که جام زمین ریخته شد، رنج بود، اما اکنون با تو لبریز است، زیرا، عیسی، تو برای من بیش از همه جام‌های لبریز زمین هستی. —ناشناس
