آرام ابدی خدا را از طریق عهد قدیم و جدید کشف کنید

یادآوری آرام ابدی خدا

روز استراحت

خلقت بشر اوج خلقت نیست. خلقت به سوی چیزی فراتر از خود حرکت می‌کند – به سوی روز استراحت. هدف خلقت در خود آن نیست، بلکه برای جلال دادن خداست. اوج خلقت در فرآیند آفرینش نیست. پایانی که خلقت به سوی آن حرکت می‌کند، روز استراحتی است که در آن خلقت از خدا لذت می‌برد.

پس از شش روز مشغول بودن به «کار آفرینش»، خدا از «تمام کار خود» استراحت کرد (پیدایش ۲:۱-۲ NIV). این نشان می‌دهد که خدا واقعاً حاکم است – او نه تنها قادر به آفرینش است، بلکه قادر به نیافریدن نیز هست. او می‌آفریند زیرا انتخاب می‌کند، نه به این دلیل که مجبور است.

روایت آفرینش، هسته اصلی انجیل را پیش‌بینی می‌کند. خدا تمام کار را در آفرینش ما انجام می‌دهد؛ اما ما درست به موقع آفریده می‌شویم تا از استراحت لذت ببریم. خدا تمام هفته کار می‌کند قبل از اینکه یک روز تعطیل داشته باشد؛ اما هفته ما با استراحت شروع می‌شود. کار ما در چارچوب استراحتی است که قبلاً در کار خدا داشته‌ایم.

عهد قدیم

مسیحیان معمولاً نظر پایینی نسبت به قوانین و مقررات یهودی در مورد حفظ سبت دارند، زیرا سبت نقطه اصلی درگیری بین فریسیان و عیسی بود، و این قضاوت ما را در مورد خود سبت تحت تأثیر قرار داده است. ما فراموش می‌کنیم که عیسی سبت را محکوم نکرد، بلکه فقط قوانین‌گرایی‌هایی را که هدف آن را مبهم کرده بودند. اما اگر ما تعالیم ربانی در مورد سبت را نادیده بگیریم و بر خود کتب مقدس تمرکز کنیم، می‌توانیم اهداف خدا را برای روز استراحت ببینیم.

روز عبادت:

عهد عتیق از عبادت چه منظوری داشت؟ آیا صرفاً یک آیین، یک تشریفات، و استراحت سبت فقط یک بیکاری اجباری بود؟ مزمور ۹۲ نشان می‌دهد که سبت: زمانی برای شادی؛ زمانی برای شکرگزاری از خدا؛ زمانی برای لذت بردن از کار دست‌های او، به جای تکیه بر کار دست‌های خودشان؛ زمانی برای فکر کردن به نقشه خدا، به جای برنامه‌ریزی‌های خودشان؛ زمانی برای اعلام عدالت خدا، و یادآوری به خودشان که هیچ صخره دیگری برای بنا کردن زندگی‌شان وجود نداشت.

روز تقلید از خدا:

خدا در روز هفتم استراحت کرد. کسانی که به صورت خدا آفریده شده بودند، باید همان کاری را می‌کردند که او کرد. روز هفتم یادآوری بود که نباید آنقدر مشغول امور این دنیا شوند که الگوی آسمانی خود را فراموش کنند (خروج ۲۰: ۸-۱۱).

نشانه فیض خدا:

توجه داشته باشید که منفعت استراحت به بیگانگان و حیوانات نیز گسترش می‌یابد. این بیگانگان لزوماً به خدا اعتماد نداشتند، و حیوانات حتی مفهوم آن را نمی‌فهمیدند. با این حال، آنها نیز باید از منفعت عهد خدا بهره‌مند می‌شدند. فیض خدا به همه، حتی کسانی که شایسته آن نبودند، گسترش یافت.

بازسازی، بخشش و رهایی:

هر سال هفتم سال استراحت برای زمین بود و هر سال پنجاهم سال یوبیل بود که بردگان آزاد می‌شدند (لاویان ۲۵). کسانی که برای زندگی به صورت خدا فراخوانده شده بودند، باید همانطور که خدا می‌بخشید و آزاد می‌کرد، می‌بخشیدند و آزاد می‌کردند (تثنیه ۱۵:۱-۲،۱۲،۱۵).

اما مقررات آزادی حتی فراتر رفت. این مقررات برای افراد بسیار سودمند بود؛ اما کشاورزی که مجبور بود زمین خود را برای پرداخت بدهی‌ها بفروشد چه؟ در یک جامعه کشاورزی، وقتی زمین خود را از دست می‌دادید، خانواده شما برای همیشه بی‌زمین می‌ماند، نسل اندر نسل.

زمین نشان‌دهنده آرامش خدا بود. هیچ‌کس هرگز نباید کاملاً از آرامش محروم شود (لاویان ۲۵:۸-۲۸). مهم نیست چقدر فقیر، چقدر بدهکار، چقدر برده، چقدر بی‌وارث؛ همه قوم خدا می‌توانستند به بازسازی کامل و تمام عیار حق تولد خود در میان برادرانشان امیدوار باشند.

تحقق وعده‌ها:

یوشع به اسرائیلیانی که در شرق اردن ساکن شده بودند گفت: «یهوه خدای شما به شما آرامش می‌دهد و این سرزمین را به شما می‌بخشد» (یوشع ۱:۱۳). این آیه آرامش را با وعده‌هایی که به ابراهیم داده شده بود، مرتبط می‌کند.

نشانه عضویت:

عهد با خدا فقط یک مسئله تقوای فردی نبود، بلکه بیانی از عضویت در قوم خدا بود: «هر که در روز سبت کار کند، از قوم خود بریده خواهد شد» (خروج ۳۱:۱۴).

قانون به طور کلی، و سبت به طور خاص، روابط بین قدرتمندان و وابستگان در جامعه را نیز تنظیم می‌کرد. خود فرمان اصرار داشت که یک برده، حتی یک گاو، باید استراحت داده شود. حقوق قدرتمندان توسط حقوق وابستگان محدود می‌شد، و نه برعکس.

نشانه کل عهد:

به تمام جنبه‌های مختلف عهد که به نحوی با مفهوم استراحت سبت گره خورده بودند، نگاه کنید! خود خدا سبت را به عنوان نشانه کل عهد توضیح داد. رعایت سبت به معنای رعایت عهد بود؛ نادیده گرفتن سبت به معنای نادیده گرفتن عهدی بود که سبت نشانه آن بود (خروج ۳۱:۱۳-۱۷). همچنین به راحتی می‌توان فهمید که چرا عیسی وقتی قوانین‌گرایی‌های فریسیان را که برای «حفاظت» سبت از تخلف ناخواسته ایجاد شده بودند، کنار گذاشت، اینقدر خشم برانگیخت.

اشتیاق خدا:

خدا صهیون را برای آرامش خود انتخاب کرده بود (مزمور ۱۳۲:۱۳-۱۴). متأسفانه، اسرائیل عادل نبود، و خدا نمی‌توانست بی‌عدالتی را تحمل کند. تا زمانی که قوم خدا بی‌عدالتی می‌کردند، نمی‌توانستند وارد آرامش خدا شوند. اما تا زمانی که خدا خدای آنها بود، آنها را ترک نمی‌کرد. بنابراین خدا کمتر از اسرائیلیان در بیابان سرگردان محسوب می‌شد؛ خدا کمتر از قوم خود در بابل در تبعید بود. خدا کمتر از قوم خود مشتاق آرامش بود – این خدایی که به خاطر عدالت با قوم خود رنج می‌برد.

اشعیا پیشگویی کرد که یک اسرائیلی عادل خواهد آمد که خدا می‌تواند بر او آرام گیرد (اشعیا ۱۱:۲-۱۲). خاخام‌ها از این قسمت و قسمت‌های دیگر استفاده کردند تا تعلیم دهند که وقتی خدا آرامش خود را پیدا کند، به عدالت خود ملزم خواهد بود که به قوم خود آرامش دهد. این یکی از دلایل قوانین‌گرایی‌های دقیق در تعالیم آنها بود؛ آنها سعی می‌کردند با عدالت خود، آرامش خدا را به جلو بیاورند.

عهد جدید

بیایید ببینیم که چگونه عهد جدید این نکته آخر را در نظر می‌گیرد: اشتیاق خدا به اسرائیلی که بتواند در آن آرام گیرد. متی انجیلی است که بیشتر به نشان دادن عیسی به عنوان تحقق نبوت‌ها می‌پردازد. خوانندگان او تعالیم ربانی را می‌دانستند. در اینجا او از روح خدا که بر عیسی آرام می‌گیرد و خشنودی خدا می‌گوید (متی ۳:۱۶-۱۷). آن یک اسرائیلی عادل، مسیح، آمده بود! مطمئناً آرامش در راه است! هر معنایی از آن کلمه در طول تاریخ اکنون در حال تحقق است! بیایید به نکات قبلی برگردیم و ببینیم که چگونه عیسی همه اینها را انجام می‌دهد.

نشانه کل عهد:

عیسی چیزهای زیادی گفت که رهبران یهود را شوکه کرد، مانند: «یوغ مرا بر خود گیرید، و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت» (متی ۱۱:۲۹). یک یهودی متدین از «یوغ شریعت» صحبت می‌کرد، به معنای کاری که خدا برای آنها تعیین کرده بود. شورای اورشلیم نیز به الزامات یهودی به عنوان «یوغ» اشاره کرد (اعمال ۱۵:۱۰). بنابراین در اینجا عیسی می‌گفت: «خود را زیر یوغ من قرار دهید، نه شریعت، و من به شما آرامشی را خواهم داد که شریعت وعده داده بود.»

به عبارت دیگر، آمدن به سوی عیسی به معنای ورود به یک عهد جدید است – عیسی عهد جدید است. بلافاصله پس از گفتن این (متی ۱۱:۲۹)، شاگردان عیسی در روز سبت خوشه چیدند، که استراحت سبت عهد قدیم را به چالش می‌کشید. این تضاد عمدی است: به کدام یوغ خود را متعهد می‌سازید، به کدام آرامش چشم دوخته‌اید؟ پولس به این مقایسه اشاره کرد وقتی نوشت: «پس هیچ‌کس شما را در مورد خوراک یا نوشیدنی، یا در مورد عید یا ماه نو یا سبت داوری نکند، که اینها سایه‌ای از چیزهای آینده است، اما اصل آن مسیح است» (کولسیان ۲:۱۶-۱۷).

نشانه عضویت:

پس اگر عیسی در خود همه آنچه را که عهد قدیم وعده داده بود، خلاصه می‌کند، قوم جدید خدا چه کسانی هستند؟ در مسیح، مسیحیان قوم جدید خدا می‌شوند (اول پطرس ۲:۱۰). پولس می‌گوید: «شما بدن مسیح هستید، و هر یک از اعضای آن» (اول قرنتیان ۱۲:۲۷). اگر در مسیح نباشید، امیدی به چشیدن آرامش خدا ندارید.

تحقق وعده‌ها:

اما وعده‌هایی که خدا به قوم عهد عتیق خود داد چه؟ آیا او به آنها پشت کرد؟ پولس گفت: «آن وعده‌ای که به پدران داده شده بود، خدا آن را برای ما فرزندانشان، با برخیزاندن عیسی، به انجام رسانده است» (اعمال ۱۳:۳۲-۳۳). وعده مسیح در عیسی محقق شد، و از طریق او تمام وعده‌های خدا محقق خواهد شد.

بازسازی، بخشش و رهایی:

اولین اعلامیه عمومی عیسی در کنیسه ناصره این بود که «آزادی را به اسیران اعلام کند، سال مقبول خداوند را اعلام کند» (لوقا ۴:۱۸-۱۹). «سال مقبول» معنای سال یوبیل را داشت، که به معنای آزادی بردگان، بخشش بدهی، و بازگرداندن زمین حق تولد بود. عیسی مردم را از بردگی گناه آزاد می‌کند.

نشانه فیض خدا:

یوحنا نوشت: «شریعت از طریق موسی داده شد؛ اما فیض و حقیقت از طریق عیسی مسیح آمد» (یوحنا ۱:۱۷). عهد قدیم از ابتدا تا انتها پر از فیض خدا بود. اما فیضی که از طریق عیسی می‌آید آنقدر بزرگتر است که در مقایسه، عهد قدیم توخالی به نظر می‌رسد.

روز تقلید از خدا:

پس از شستن پاهای شاگردان، عیسی گفت: «من به شما نمونه‌ای دادم، تا شما نیز همانطور که من با شما کردم، بکنید» (یوحنا ۱۳:۱۵). پولس به افسسیان می‌گوید که آنها باید «تقلیدکنندگان خدا» باشند، که به قوم خود هدایایی می‌دهد تا ما، بدن مسیح، به «اندازه کامل کمال مسیح» برسیم (افسسیان ۵:۱؛ ۴:۱۳).

اما در اینجا تفاوت بزرگی وجود دارد. در حالی که در عهد قدیم ما باید از خدا در حال استراحت تقلید می‌کردیم، در عهد جدید ما باید از کار خلاقانه و دلسوزانه خدا تقلید کنیم، همانطور که در کار دلسوزانه خدا برای تبدیل ما به خلقت جدید استراحت می‌کنیم. بنابراین استراحت اولین قدم در تقلید واقعی از خداست؛ وقتی در او استراحت کردیم، قدم دوم این است که مانند او شویم. او نمونه ماست، که می‌گوید: «پسر نمی‌تواند کاری از خود بکند؛ اما آنچه را که پدر را در حال انجام آن می‌بیند، پسر نیز به همان شیوه انجام می‌دهد» (یوحنا ۵:۱۹).

روز عبادت:

و ما دایره را می‌بندیم – به عبادت بازمی‌گردیم. روز استراحت هنوز هم روزی برای عبادت است. اما اکنون چگونه عبادت می‌کنیم؟ برای داوود، عبادت زمانی برای شادی بود. برای ما نیز هنوز همینطور است. زمانی برای شکرگزاری از خدا برای محبت، لطف و رحمت او. چگونه می‌توانیم در این مورد با داوود همراه نشویم؟ ما آن را در عیسی بسیار بهتر از آنچه داوود می‌توانست تصور کند، می‌بینیم!

برای ما زمانی است که از کار دست‌های خدا در تأمین نیازهایمان لذت ببریم، به جای اینکه با دست‌های خودمان برای به دست آوردن آنچه نیاز داریم کار کنیم. ما حتی بهتر می‌بینیم، اکنون که کار عیسی همه چیز را برای ما به دست آورده است، در حالی که کار خودمان نمی‌تواند هیچ چیز با ارزش ابدی برای ما به دست آورد!

برای ما زمانی است که به برنامه‌های خدا فکر کنیم، به جای اینکه برنامه‌های خودمان را بسازیم. و چقدر برنامه‌های خدا که در عیسی به ما آشکار شده‌اند، بزرگترند. زمانی برای اعلام عدالت خدا؛ و چقدر این در عیسی بهتر از هر چیزی در زمان داوود نشان داده شده است!

جنبه‌های دیگر آرامش

نشانه مالکیت خدا:

به اسرائیلیان در سال یوبیل یادآوری شد که آنها مستأجران خدا در زمین بودند، در حالی که پولس به ایمانداران یادآوری کرده است که آنها با قیمتی گران خریده شده‌اند – که در صلیب جلجتا پرداخت شد (لاویان ۲۵:۲۳؛ اول قرنتیان ۶:۲۰).

نشانه رهایی:

در سبت، اسرائیلیان نه تنها باید آرامش خدا را در آفرینش به یاد می‌آوردند، بلکه اینکه او آنها را از بردگی در مصر نجات داد. به همین ترتیب، خدا وعده داده است که آفرینش را از فساد آزاد کند (تثنیه ۵:۱۴-۱۵؛ رومیان ۸:۱۹-۲۱).

نشانه امید ما:

به اسرائیلیان وعده میراث داده شد، در حالی که خداوند به کسانی که به خاطر او رنج می‌برند، آرامش وعده می‌دهد (تثنیه ۱۲:۹؛ دوم تسالونیکیان ۱:۷).

نمایش اعتماد:

خداوند برای اسرائیلیانی که در بیابان سفر می‌کردند، تدبیر خاصی اندیشید و از قبل به اندازه کافی من برای آنها فراهم کرد تا نیازی به جمع‌آوری در روز سبت نداشته باشند. و آنها نباید در فصل شخم‌زنی یا در زمان برداشت محصول در سبت کار می‌کردند. به ایمانداران وعده داده شده است: «آیا او نیز ... همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟» (خروج ۱۶:۱۸-۲۴؛ ۳۴:۲۱؛ رومیان ۸:۳۲). برای ما این نمایشی است که ما برده نیستیم، بلکه نجات یافته‌ایم. فرزندان اسرائیل از بردگی نجات یافتند، در حالی که ایمانداران به عنوان پسران به خانواده خدا پذیرفته شده‌اند (تثنیه ۵:۱۵؛ رومیان ۸:۱۵).

آرامش شما

ما به ۱۳ جنبه از روز استراحت در کتاب مقدس نگاه کردیم. از زمان آفرینش، خدا به بشر آرامش ارائه کرده است. یک آرامش ابدی برای قوم خدا وجود دارد – (عبرانیان ۴:۱-۱۱). این یک روز استراحت است که هرگز به پایان نخواهد رسید.

آیا شما در مورد آن آرامش کوشا بوده‌اید یا بی‌دقت، مانند فرزندان اسرائیل که در بیابان مردند؟ خوشبختانه، دعوت هنوز باز است.