«پس هر کس همانطور که در دل خود قصد کرده است، ببخشد، نه با اکراه یا از روی ضرورت؛ زیرا خدا بخشنده شاد را دوست دارد. و خدا قادر است که تمام فیض را به سوی شما فراوان سازد، تا شما ... برای هر کار نیکو فراوانی داشته باشید.» ۲ قرنتیان ۹:۷-۸ NKJV
این آیه به ما یادآوری می‌کند که خدا قادر است تمام آنچه برای کار او لازم است را با تحریک قلب‌های مردمش برای بخشش مشتاقانه فراهم کند. خداوند یک بخشنده مقبول را کسی تعریف می‌کند که «با میل، با قلب خود» می‌بخشد (خروج ۲۵:۲). در خروج ۳۵:۵ خداوند به مردمش می‌گوید که فقط کسانی که «قلبی مشتاق» دارند باید ببخشند.
سپس خروج ۳۵:۲۱ پاسخ مردم را ثبت می‌کند: «همه کسانی که قلبشان تحریک شده بود، و همه کسانی که روحشان مشتاق بود، آمدند و هدیه خداوند را برای کار آوردند.» خروج ۳۵:۲۹ تأیید می‌کند که تنها هدایای مقبول خداوند، «هدایای» داوطلبانه از مردان و زنانی بود که «قلبشان مشتاق بود.»
خدا نمی‌خواهد بخشش ما «یک تعهد با اکراه» باشد، بلکه «یک مسئله سخاوت» باشد، زیرا او واقعاً می‌خواهد ما بخشندگان «شاد» باشیم که «فراوان درو می‌کنیم» همانطور که «فیض او را به سوی خود فراوان می‌بینیم» (۲ قرنتیان ۹:۵-۸). به عبارت دیگر، او می‌خواهد کسانی را که با این آگاهی می‌بخشند که هر آنچه برای بخشش دارند از او آمده است، برکت دهد. هر چه بیشتر آنچه را که او قبلاً به ما داده است، ببخشیم، خدا بیشتر به ما می‌دهد تا ببخشیم.
در اول تواریخ ۲۹:۹، به ما گفته شده است که کسانی که برای ساخت معبد بخشیدند «شادمان شدند، زیرا ... با قلبی وفادار با میل هدیه داده بودند ... و پادشاه داوود نیز بسیار شادمان شد.» وقتی ما با میل، از صمیم قلب می‌بخشیم، می‌توانیم در بخشش خود شادمان باشیم. و وقتی این کار را می‌کنیم، کسی که کار از آن اوست نیز شادمان می‌شود.
