اشتیاق برای رستگاری
«زیرا می‌دانیم که تمام خلقت تا به حال با هم ناله می‌کند و درد زایمان را می‌کشد. و نه تنها این، بلکه ما خودمان نیز ... در درون خود ناله می‌کنیم و مشتاقانه منتظر ... رستگاری بدن خود هستیم.» رومیان ۸: ۲۲-۲۳ NASB
تمام جهان به خاطر گناه انسان ناله کرد و رنج کشید؛ بدبختی آن بر تمام قلمرو انسان‌ها تأثیر گذاشت. پسر خدا بر تمام درد و غم ما ترحم کرد، و جلال خود را کنار گذاشت تا به کمک ما بیاید.
اما ما در چنین تاریکی بر این کره خاکی بیمار از گناه بودیم، ما بر نجات‌دهنده خود تف کردیم و ردای او را از او گرفتیم. خورشید جرأت نکرد او را در معرض دید شکنجه‌گرانش قرار دهد در حالی که او برای گناهکاران جان داد و ظهر به شب تبدیل شد.
جهان تاریک لرزید، و حق هم داشت، تا شاهد میخکوب شدن خالق خود بر صلیبی چوبی باشد. به نظر می‌رسید که خدای پدر آهی عظیم کشید که تمام خلقت را از تپه تاریک جلجتا لرزاند.
اما زمین نتوانست او را نگه دارد؛ قبر مردگان خود را پس داد؛ عیسی رستاخیز کرده، سر خلقت شد. پدر نجات‌دهنده را زنده کرد زیرا بدهی گناه پرداخت شده بود، قبری باز شده، مکانی را که او در آن گذاشته شده بود، نشان می‌داد.
خلقت هنوز از لکه اخلاقی آدم ناله می‌کند؛ و مشتاق رستگاری از رنج و درد است. پس ای خداوند عیسی، عجله کن و فیض را کامل کن که گناه و شیطان را در مکان وحشتناک جلجتا شکست داد!— باد موریس
