متن امروز ما را به جایی بازمی‌گرداند که رساله آغاز شد، و دوباره موضوع نشستن مسیح در «دست راست عظمت در بالا» (عبرانیان ۱:۳) را مطرح می‌کند. خداوند عیسی در دست راست خدا بر تخت نشسته است.
ما کاهن اعظمی داریم که به بالاترین مکان متعال شده است—هیچ مکانی بالاتر از «دست راست تخت عظمت در آسمان‌ها» نیست. در واقع، مکان او نیز «بالاتر از آسمان‌ها» توصیف شده است (۷:۲۶). اگر مکان بالاتری وجود داشت، او آنجا بود، زیرا او شایسته است.
در زبان عامیانه مدرن ما، ما از صفات عالی و صفت‌ها به روشی نسبتاً آزاد استفاده می‌کنیم تا جایی که می‌توانند معنای خود را از دست بدهند. به عنوان مثال، ما می‌گوییم که یک رویداد یا موضوع روزمره «شگفت‌انگیز» است. با این حال، کتاب مقدس در توصیفات خود اینقدر آزاد نیست. وقتی تخت خدا را تخت «عظمت» می‌نامد، دقیقاً همین‌طور است. و کاهن اعظم ما آنجا نشسته است! کسی که گناهان من را بر زمین تحمل کرد، اکنون با جلال و افتخار در دست راست خدا تاج‌گذاری شده است. پس گناهان من کجا هستند؟ هر پرتو از آن جلال گواهی بر این واقعیت است که گناهان من از بین رفته‌اند. او «همیشه زنده است» تا برای ما شفاعت کند و «در برابر روی خدا برای ما» ظاهر می‌شود (۷:۲۵؛ ۹:۲۴).
جی. ان. داربی یک بار گفت: «از زمان رستاخیز مسیح، هر فکر یا تعلیمی که کهانت زمینی را ارائه دهد، شیطانی است.» این مهم است که به یاد داشته باشیم. داستانی از یک زن سالخورده در حال مرگ در بیمارستان وجود دارد که یک «کاهن» وارد اتاق او شد تا «آخرین مناسک» را به او بدهد. او گفت: «بگذارید دست‌هایتان را ببینم،» که روحانی انجام داد. سپس او گفت: «لطفاً اتاق من را ترک کنید، زیرا کاهن من در دست‌هایش جای میخ دارد.»
