بیایید سه نکته را در آیه بالا با هم بررسی کنیم:
- «مرا بخوانید.» در اینجا ما دعوت پرفیض خداوند را به قوم خود داریم که در میان تمام پریشانیها، مشکلات و نیازهایشان او را بخوانند. آیا ما کمبود منابع خود را، چه حکمت، چه قدرت یا هر چیز دیگری، احساس میکنیم؟ او میخواهد منبع ما باشد. چند ایماندار به درون خود نگاه میکنند یا به برادران خود نگاه میکنند یا، متأسفانه، به دنیا برای منابعی که نیاز دارند نگاه میکنند، در حالی که خداوند با لطف خود، قوم خود را دعوت میکند تا او را بخوانند. در متن این آیه، در ارمیا ۳۱ «زمان مشکل یعقوب» توصیف شده است، زمانی از مشکلات بیسابقه بر قوم زمینی خدا. با این حال، او برای نیاز آنها در آن زمان کافی خواهد بود، و به لطف او، او برای نیاز ما امروز کافی است!
- «و من به تو پاسخ خواهم داد.» اگر امروز سعی میکردیم با برخی از مردان بزرگ زمین ارتباط برقرار کنیم، از چه کسی انتظار پاسخ شخصی داشتیم؟ با این حال، خدای جهان، که ما امروز به عنوان ایمانداران افتخار داریم او را پدر خطاب کنیم، به ما میگوید که او به ما پاسخ خواهد داد! این لزوماً به این معنی نیست که ما آنچه را که میخواهیم دریافت خواهیم کرد. یعقوب ۴:۳ به ما میگوید که میتوانیم اشتباه بخواهیم. او که نیازهای ما را بهتر از ما میداند، پاسخ خواهد داد، شاید بله، شاید نه، یا شاید صبر کن – اما او پاسخ خواهد داد.
- «و من به تو چیزهای بزرگ و پنهان را که نمیدانی نشان خواهم داد.» به طور کلی، وقتی از نیازی آگاه هستیم، و وقتی آن نیاز را به پدر مهربان خود میشناسانیم، تنها چیزی که به دنبال آن هستیم، پاسخ به آن نیاز است. اما او افکار خود را به ما میگوید. او نه تنها میخواهد نیازهای ما را برآورده کند، بلکه میخواهد بیشتر از خود، بیشتر از قلب خود، و بیشتر از راههای مبارک خود را آشکار کند. باشد که ما بیشتر از کفایت منابع او و در نتیجه، بیشتر از خود او بیاموزیم!





