انجیل متی پادشاه منتخب خدا، مسیح قوم یهود را معرفی می‌کند. او طبق نبوت‌های بسیاری که درباره‌اش نوشته شده بود، به اسرائیل آمد. اما وقتی «او به نزد خاصان خود آمد» (یوحنا ۱:۱۱ ESV)، توسط رهبران اسرائیل پذیرفته نشد. در عوض، تنها چند چوپان فقیر که شب‌ها در مزارع اطراف شهر بیت‌لحم بودند و توسط فرشتگان خدا آگاه شده بودند، تلاش کردند تا از اصطبلی که یشوعا مسیح، عیسی، در آن متولد شده بود، دیدن کنند. با احترام، او را در آنجا گرامی داشتند (لوقا ۲:۸-۲۰). ما بخشی از گزارش لوقا را نقل می‌کنیم که شامل جزئیات بسیاری برای مطالعه بیشتر شماست: «چوپانان به یکدیگر گفتند: 'بیایید به بیت‌لحم برویم و این اتفاقی را که افتاده است، که خداوند به ما خبر داده است، ببینیم.' و با عجله رفتند و مریم و یوسف و نوزاد را که در آخور خوابیده بود، یافتند. و وقتی آن را دیدند، سخنی را که درباره این کودک به آنها گفته شده بود، آشکار کردند. و همه کسانی که شنیدند، از آنچه چوپانان به آنها گفتند، تعجب کردند. اما مریم همه این چیزها را در دل خود حفظ کرد و در آنها تأمل نمود. و چوپانان بازگشتند و خدا را برای همه آنچه شنیده و دیده بودند، همانطور که به آنها گفته شده بود، تمجید و ستایش کردند» (آیات ۱۵-۲۰).
پس از مدتی، بازدیدکنندگان بلندپایه از شرق به اورشلیم آمدند و هدایایی برای احترام به پادشاه تازه متولد شده آوردند. آنها به خانه‌ای در بیت‌لحم هدایت شدند، جایی که «به زمین افتادند و او را پرستش کردند. سپس، گنجینه‌های خود را گشودند و هدایایی از طلا و کندر و مر به او تقدیم کردند» (متی ۲:۱-۱۱).
اما رهبران اسرائیل، پادشاه تازه متولد شده را به رسمیت نشناختند. در عوض، با نفرت کورکورانه خود با او مخالفت کردند. در ابتدا هیرودیس و حزب هیرودیان با اشغالگران رومی در رد پادشاه خدا همکاری کردند. آنها توسط صدوقیان حمایت می‌شدند و بعدها حتی فریسیان نیز به آنها پیوستند. متی وضعیت را در فصل‌های ۱-۱۲ بررسی کرد، در حالی که خداوند در مثل‌های خود در متی ۱۳ به همه اینها پاسخ داد و نشان داد که نقشه‌های خدا با وجود مخالفت‌ها محقق خواهد شد. عیسی خدمت خود را با فیض ادامه داد، که در متی ۱۴-۱۵ خلاصه شده است.
پس از این، خداوند به شمال دور کشور سفر کرد و در آنجا از شاگردانش پرسید که او را چه کسی می‌دانند (۱۶:۱۵). پطرس، به هدایت روح خدا و همانطور که پدر آشکار کرده بود، با اعتراف به عیسی به دو طریق پاسخ داد: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی» (آیه ۱۶). این شهادت دوگانه درباره صخره‌ای است که مسیح قرار بود کلیسای خود را بر آن بنا کند (آیه ۱۸). این فرآیند واقعی بنا پس از رنج‌ها، مرگ و رستاخیز عیسی آغاز شد، زمانی که پسر انسان برخاسته و جلال یافته، روح‌القدس را از آسمان فرستاد (اعمال ۲). این روند تا لحظه‌ای ادامه خواهد یافت که خداوند از آسمان بیاید تا ما را با خود ببرد (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷). صخره پطرس نیست، که نامش به معنای «سنگ» یا «تکه سنگ» است، بلکه خود عیسی است که پسر خدای زنده و مسیح اسرائیل است.
کلیسای خدا به قلمرویی تعلق دارد که فراتر از قدرت مرگ است. در ابتدا پطرس نتوانست نقشه خداوند را به طور کامل درک کند یا حتی بپذیرد، حداقل زمانی که او این کلمات را بر زبان آورد (به متی ۱۶:۲۲ مراجعه کنید)؛ اما با آمدن روح‌القدس این تغییر کرد (مثلاً اول قرنتیان ۲). برای ما نیز خوب است که درک کنیم قبل از اینکه نقشه خدا محقق شود، خداوند عیسی باید رنج می‌کشید و می‌مرد، و همچنین در روز سوم با پیروزی بر قدرت مرگ دوباره زنده می‌شد. در واقع، نقشه خدا چالش‌های عظیمی را برای همه کسانی که می‌خواهند از عیسی پیروی کنند، به همراه دارد (متی ۱۶:۲۴-۲۶).
یک بنیاد جدید
بنیادی که خداوند عیسی قرار بود کلیسای خود را بر آن بنا کند (آیات ۱۳، ۱۶-۱۸) مفهومی را نشان می‌دهد که فراتر از ساخت یا تفکر انسانی است. این مسائل از چندین جهت با خداوند عیسی ارتباط نزدیک دارند:
به عنوان پسر انسانکه در بسیاری از نبوت‌ها اعلام شده بود، او کسی است که می‌میرد و دوباره زنده می‌شود.
- به عنوان مسیح، او نیز باید می‌مرد و از میان مردگان برمی‌خاست. هر دو اصطلاح به او به عنوان مسح شده خدا، در یونانی و عبری آن روزها اشاره دارند.
- به عنوان پسر خدای زنده، او خدایی است که نمی‌تواند بمیرد! بنابراین، او تنها کسی بود که توانست وارد قلمرو مرگ شود و بدون آسیب و پیروز از آن خارج شود. خدا را شکر!
- عیسی همچنین گفت: «بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هاویه بر آن غلبه نخواهند کرد» (متی ۱۶:۱۸ JND). در اینجا داریم: (۱) بنیاد، (۲) بنا، و (۳) بناکننده.
علاوه بر این، خداوند اعلامیه خود را به شاگردی واقعی پیوند داد، همانطور که در آیه ۲۴ دیده می‌شود: (۱) انکار خود؛ (۲) برداشتن صلیب خود؛ (۳) و پیروی از او. بنابراین، او موادی را که استفاده می‌کرد و هنوز هم به عنوان بناکننده بزرگ برای بنای کلیسای خود استفاده می‌کند، آماده کرد. در عین حال، ما باید برای استاد مناسب باشیم. به عبارت دیگر، نقشه محکم خدا، که در حاکمیت اوساخته شده است، مسئولیت انسانیرا کنار نمی‌گذارد. این دو جنبه همیشه در کتاب مقدس با هم هستند؛ اینکه چگونه با هم جور در می‌آیند چیزی است که فقط خدا به طور کامل می‌داند، اما ما آن را با ایمان می‌پذیریم.
اساس گردهمایی و آنچه خداوند می‌خواهد
اعلامیه خداوند عیسی مبنی بر بنای کلیسای خود با گزارش عیسی بر کوه تجلی (متی ۱۷) دنبال می‌شود. آنچه در آنجا می‌بینیم، پیش‌نمایشی چشمگیر از سلطنت هزار ساله آینده او – از جلالی که به دنبال خواهد داشت – می‌دهد. اما ابتدا پسر انسان باید رنج می‌کشید و می‌مرد و به دست انسان‌ها تسلیم می‌شد (آیات ۲۲-۲۳).
این موضوع مهم ارتباط نزدیکی با آنچه در ادامه می‌آید دارد، یعنی سؤال شاگردان: «پس چه کسی در ملکوت آسمان‌ها بزرگتر است؟» (۱۸:۱). سؤال آنها در تضاد با فروتنی است که خداوند عیسی نشان داد، که از این فرصت استفاده کرد تا درسی مهم به شاگردانش بدهد. او کودکی کوچک را صدا زد و او را در میان آنها قرار داد. این کودک ویژگی‌هایی را که در خداوند عیسی نمایش داده شده بود، نشان می‌داد، که او می‌خواهد در شاگردانش، چه در آن زمان و چه در شما و من امروز، منعکس شود. بنابراین او گفت: «آمین به شما می‌گویم، اگر برنگردید و مانند کودکان کوچک نشوید، هرگز وارد ملکوت آسمان‌ها نخواهید شد» (آیه ۳ KJV). این یک الزام مهم برای همه پیروان خداوند عیسی است: ما باید خود را فروتن کنیم و جایگاه پایینی بگیریم. ما تنها می‌توانیم این کار را انجام دهیم اگر از استاد خود بیاموزیم و یوغ او را بر خود بگیریم، در اطاعت و تسلیم به او (۱۱:۲۹-۳۰).
درس‌هایی که خداوند در متی ۱۸ آموخت، ارتباط نزدیکی با موضوع ما درباره اساس گردهمایی و آنچه از ایمانداران برای جمع شدن به نام او خواسته می‌شود، دارد. علاوه بر تمرین اطاعت فروتنانه، باید یاد بگیریم که خود داوری رادیکال را انجام دهیم (آیات ۷-۹ را در نظر بگیرید). این یک چالش مداوم است زیرا ما به نام او و در اطراف او جمع می‌شویم، در حالی که از یکدیگر و گمشدگان مراقبت می‌کنیم، همانطور که یک چوپان از گوسفندان مراقبت می‌کند (آیات ۱۰-۱۴). بنابراین، ما به دنبال منافع او خواهیم بود نه منافع خودمان (آیات ۱۵-۲۰). در نهایت، ما همیشه باید آماده باشیم تا دیگرانی را که به ما توهین کرده‌اند، ببخشیم (آیات ۲۱-۳۵). به طور خلاصه، این چهار چیز پیش‌نیاز جمع شدن به نام خداوند هستند: (۱) فروتنی، (۲) خود داوری، (۳) مراقبت واقعی از مقدسین و از کسانی که گم شده‌اند، و (۴) بخشش دیگران. اگر حتی یکی از این عناصر را از دست بدهیم یا از انجام آن خودداری کنیم، نمی‌توانیم آنچه را که خداوند می‌آموزد، انجام دهیم: «زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم» (متی ۱۸:۲۰).
در این یک آیه هفت نکته وجود دارد که باید آنها را در نظر بگیریم و به آنها احترام بگذاریم. این کلمات برای درک دشوار نیستند. حتی امروز خداوند از طریق این کلمات به ما دستور می‌دهد که او را گرامی بداریم و بدانیم چگونه می‌توانیم به نام او جمع شویم. بیایید این هفت نکته را فهرست کنیم و سعی کنیم آموزش عیسی را درک کنیم، در حالی که برای کمک او و کمک روح‌القدس دعا می‌کنیم تا آموزش او را عملی کنیم:
«کجا» او ما را هدایت می‌کند تا جمع شویم؛
- «دو یا سه» حداقل تعداد ایمانداران مورد نیاز است؛
- «با هم جمع شده‌اند» به فعالیت آزاد روح‌القدس اشاره دارد که ایمانداران را به مرکز الهی جذب و هدایت می‌کند؛
- «به نام من» به معنای شناخت و احترام به اقتدار اوست – اینکه او کیست؛
- «آنجا» می‌گوید که ما این دستورالعمل‌ها را با اجازه دادن به روح‌القدس برای هدایت ما عملی می‌کنیم؛
- «من هستم» نشان می‌دهد که ما می‌توانیم از حضور خداوند عیسی لذت ببریم؛
- «در میان آنها» به این معنی است که ما او را به عنوان مرکز واقعی گردهمایی می‌شناسیم و به او تسلیم می‌شویم.
- بیایید این نکات را به این صورت خلاصه کنیم: (۱) یک مکان الهی، (۲) یک عدد الهی، (۳) یک جمع‌کننده الهی، (۴) یک اقتدار الهی، (۵) یک حضور الهی، (۶) یک شخص الهی و (۷) یک مرکز الهی. باشد که ما، در سادگی ایمان، این دستورالعمل‌های داده شده توسط نجات‌دهنده و خداوند ما را بپذیریم و عملی کنیم!
به جای صرفاً یک روش رسمی برای عملی کردن این نکات، خداوند واقعیت را از آرزوی قلب ما می‌خواهد. به مثال اشعیا نبی توجه کنید، همانطور که او بیان کرد: «ای خداوند، ما منتظر تو بوده‌ایم؛ آرزوی جان ما به نام توست، و برای یاد تو» (اشعیا ۲۶:۸). در اطاعت از خداوند و در وابستگی واقعی به او، و با کمک روح‌القدس، ما قادر خواهیم بود از حضور او لذت ببریم، همانطور که او وعده داد.
در جهان یهود، حداقل ده مرد برای شروع یک کنیسه لازم است، در حالی که دستورالعمل‌های خداوند برای شاگردانش، چه یهودی و چه غیر یهودی، حداقل دو یا سه شاگرد واقعی است. (البته، داشتن بیشتر خوب است!) این حداقل ممکن است به معنای یک برادر و یک خواهر باشد، همانطور که وقتی یک زوج مسیحی برای یادآوری او جمع می‌شوند، اتفاق می‌افتد. یا احتمالاً، یک برادر و یک خواهر، یا دو برادر، زیرا آنها حداقل تعداد مجاز در کتاب مقدس را نشان می‌دهند. حتی اگر شاید در یک خانه خصوصی اتفاق بیفتد، چنین گردهمایی یک شهادت عمومی برای احترام به خداوند عیسی ماست، که او را با «جلال و افتخار» تاج‌گذاری شده می‌بینیم (عبرانیان ۲:۹). حتی در آن محیط، دستورالعمل‌های خدا باید رعایت شود، از جمله آنچه رسول درباره سکوت خواهران نوشت. این به معنای آن نیست که خواهران فقط به صورت منفعل حضور دارند. برعکس، چنین خواهرانی از نظر روحانی با قلب درگیر هستند، در سرود خواندن و گفتن «آمین» پس از دعا شرکت می‌کنند، اما در سخنرانی عمومی نه (اول قرنتیان ۱۴:۳۴-۳۵). یک نگرش مناسب و خدایی از هر برادر یا خواهر حاضر که به نام خداوند جمع شده‌اند، لازم است.
ما گاهی اوقات تمایل داریم که مسائل را پیچیده کنیم، اما خداوند به قلب نگاه می‌کند (اول سموئیل ۱۶:۷ را بخوانید). او می‌خواهد که ما این دستورالعمل‌ها را با سادگی ایمان و اطاعت از کلام او، با عشق به او و مردمش عملی کنیم. مقالات و مطالعات بسیاری درباره متی ۱۸:۲۰ نوشته شده است. این آیه به امتیازات بزرگی که با چنین گردهمایی مرتبط است و همچنین مسئولیت‌های ما را در حالی که می‌خواهیم دستورالعمل‌های خداوند را عملی کنیم، اشاره می‌کند. هرگونه اختلاف باید طبق آنچه او در متی ۱۸:۱۵-۲۰ آموخت، حل و فصل شود. اما فراموش نکنیم که پدر به دنبال پرستش‌کنندگان است، و کسانی که او را پرستش می‌کنند باید این کار را در روح و حقیقت انجام دهند، به هدایت روح‌القدس، در تسلیم به او و به کلام خدا (به یوحنا ۴:۲۳-۲۴ مراجعه کنید). ایده‌ای که کتاب مقدس در یوحنا ۴ درباره «در روح» ارائه می‌دهد این است که روح ما با روح‌القدس هماهنگ است، و «در حقیقت» به معنای انطباق عملی با حقیقت آشکار شده خداست. باشد که ما به آرزوی او پاسخ دهیم، در حالی که در اطراف او جمع می‌شویم، شاید فقط با دو یا سه نفر، در و به نام او.
متی ۱۸:۲۰ درباره با هم جمع شدن یا با هم هدایت شدنصحبت می‌کند، که به طور خاص به فعالیت روح‌القدس اشاره دارد، که همیشه از دادن جایگاه شایسته به خداوند عیسی خشنود است. روح خدا در همه ایمانداران واقعی ساکن است (یوحنا ۱۴-۱۶ را بخوانید)، و او به ما کمک می‌کند تا جایگاه شایسته عیسی را به او بدهیم، حتی اگر خداوند بر روی زمین رد یا بی‌احترامی شود. تسلیم به او ضروری است تا بتوانیم ثمره لب‌ها و قلب‌های خود را به او تقدیم کنیم.
به نام تو جمع شده‌ایم، ای خداوند عیسی، اینجا با یک دل جمع شده‌ایم، خود تو را در میان خود می‌شناسیم، وفادار به کلام وعده داده شده تو؛
باشد که چشمان ما بر تو، ای نجات‌دهنده مبارک، با نگاهی بی‌وقفه آرام گیرد، و قلب‌های ما، با تو مسحور شده، از سرودهای ستایش لبریز شود.
همانطور که در حضور خود تو منتظر می‌مانیم، توسط تو به خدا نزدیک شده‌ایم، همانطور که با جدیت به یاد می‌آوریم، تو برای ما رنج کشیدی تا بمیری؛
باشد که جان‌های ما در برابر تو سر تعظیم فرود آورند که هر گناه ما را بر دوش کشیدی، و در مشارکت مقدس و شیرین در اینجا ستایش تو را آغاز کنیم. —ویلیام جی. هاکینگ (۱۸۶۴–۱۹۵۳)
به نام تو جمع شده‌ایم، ای خداوند عیسی، همه چیز را جز تو از یاد برده‌ایم، آه، چه شادی حضورت به ما می‌دهد، قلب‌های ما را به سوی تو فرا می‌خواند!
با این حال با احترام درنگ می‌کنیم در سایه صلیب تو، که قلب‌های ما را برای همیشه به روی دنیا و تمام ناخالصی‌هایش بسته است.
با عشقی که حد و مرزی نمی‌شناسد جز عشق پدر به تو، ای خداوند مبارک، قلب‌های ما گرامی می‌دارند تمام افکار پدر را درباره تو.
با خون خریده شده، آشتی داده شده، بخشیده شده، اینجا مرگ تو را با عشق نشان می‌دهیم، منتظر تا در آسمان بالا تمام جلال تو را بشناسیم.
آه، شادی، سرود شگفت‌انگیز وقتی تو را آنگونه که هستی می‌بینیم، نام مبارک تو، ای خداوند عیسی، می‌آورد شیرین‌ترین موسیقی را به قلب خدا!
نغمه‌های شادی، سرودهای بی‌وقفه، سرودهای ستایش ابدی، مزامیر جلال، شادی بی‌وقفه، در طول روزهای بی‌انتهای خدا! —خانم سی. ای. ولزلی
