حواس‌پرتی‌های خطرناک دستاوردهای آینده
چه کار می‌کردید اگر می‌شنیدید که مستحق یک ارثیه قریب‌الوقوع هستید، مبلغ زیادی از دارایی؟ به طور کلی، اولین چیزی که به ذهن می‌رسد این سؤال است که چگونه می‌توان از این پول بادآورده استفاده کرد. اکثر مردم احتمالاً به پرداخت بدهی، ترتیب دادن بهبود خانه، خرید هدایا، سرمایه‌گذاری، خرید یک آرزوی بی‌اهمیت یا کمک به خیریه فکر می‌کنند. ایمانداران ممکن است فکر کنند که درصدی را به خادمان خداوند و کار او بدهند.
چندی پیش، یکی از آشنایان که او را جو اسمیت1 می‌نامیم، شنید که یکی از دوستان چندین ساله او فوت کرده و در وصیت‌نامه خود دستور داده است که مبلغ قابل توجهی پول به جو برسد. او دقیقاً همان کاری را کرد که اکثر مردم در این وضعیت انتظار داشتند: او در مورد کارهایی که می‌توانست با پول انجام دهد، رؤیاپردازی کرد! اما چیزی که جو را شگفت‌زده کرد، این بود که چگونه این دستاورد مورد انتظار افکار او را به خود مشغول کرده بود! متأسفانه، ملاحظات او عموماً بر روی کارهایی متمرکز بود که او قصد داشت با پول انجام دهد – نه آنچه که خداوند از او می‌خواست انجام دهد. خوشبختانه، قبل از دریافت وجوه، او به خود آمد و افکار و وجوه خود را به خداوند سپرد. این روند به جو چیزی در مورد خودش آموخت: حتی قبل از اینکه پول مال او شود، بسیار آسان بود که اجازه دهد چیزهای زمینی او را از وابستگی لازم و هدایت دعایی از خداوند منحرف کند!
همه آسیب‌پذیر هستند
آیا دیگرانی هستند که نیاز به یادگیری این درس دارند؟ به عنوان متعلق به مسیح، ما باید محبت خود را بر آنچه ابدی است، نه بر چیزهایی که امروز هستند و فردا از بین می‌روند – به ویژه نه بر آن چیزهای زمینی که فقط مورد انتظار هستند، قرار دهیم. این همان فکری است که خداوند بیان کرده است:
«اما اول ملکوت خدا و عدالت او را بطلبید، و همه این چیزها به شما افزوده خواهد شد. پس برای فردا هیچ فکری نکنید: زیرا فردا برای چیزهای خودش فکر خواهد کرد» (متی 6:33-34 KJV).
علاوه بر این، چند نفر از افراد بدون اینکه واقعاً خداوند را به آن افکار و برنامه‌ها دعوت کنند، رؤیای به دست آوردن دارایی‌ها را در سر می‌پرورانند یا برای آن برنامه‌ریزی می‌کنند، یا با چشم‌اندازهای آینده مشغول می‌شوند؟ این واقعیت نیز در تعالیم یعقوب مورد توجه قرار گرفته است:
«حال ای کسانی که می‌گویید، امروز یا فردا به فلان شهر می‌رویم و یک سال در آنجا می‌مانیم و خرید و فروش می‌کنیم و سود می‌بریم: در حالی که نمی‌دانید فردا چه خواهد شد. زیرا زندگی شما چیست؟ آن حتی بخاری است که برای مدت کوتاهی ظاهر می‌شود و سپس ناپدید می‌گردد. زیرا شما باید بگویید، اگر خداوند بخواهد، ما زنده خواهیم ماند و این یا آن را انجام خواهیم داد» (یعقوب 4:13-15).
حواس‌پرتی توسط دارایی‌های احتمالی آینده، دامی است که از همان اوایل زندگی آغاز می‌شود. به عنوان کودکان کوچک، تعلیق هدایای مورد انتظار و آرزوی «امیدوارم به دست آورم...» می‌تواند ذهن‌های کوچک را بی‌وقفه مشغول کند. این نوع امید به یک دستاورد زمینی ما را تا بزرگسالی دنبال می‌کند و باید کنترل شود.
«وقتی کودک بودم، مانند کودک سخن می‌گفتم، مانند کودک می‌فهمیدم، مانند کودک فکر می‌کردم: اما وقتی مرد شدم، چیزهای کودکانه را کنار گذاشتم» (اول قرنتیان 13:11).
اما ما همیشه این کار را نمی‌کنیم. حتی به عنوان یک بزرگسال، هدیه مورد انتظار جو از دارایی دوستش او را آزمایش کرد. در چشم‌انداز فوری، او شکست خورد و توسط آن پول بادآورده احتمالی حواسش پرت شد.
قمار، از جمله خرید بلیط بخت‌آزمایی، وسوسه خطرناک دیگری را ارائه می‌دهد که در آن فرد توسط پول آسان مورد انتظار حواسش پرت می‌شود. چنین فعالیت‌هایی، که ایمانداران باید از آنها اجتناب کنند، امید فرد را به ثروت افزایش می‌دهد، با وجود شانس ناچیز برنده شدن. این فعالیت دنیوی مطمئناً قلب را از چیزهای آسمانی منحرف می‌کند. افکار برنده شدن و کارهایی که باید با پول جایزه انجام داد، به راحتی می‌تواند به یک امید مرکزی و موضوعی منظم برای گفتگو تبدیل شود. این قدرت بردگی قمار است – فکر فشارآور این می‌شود: «اگر برنده شوم چه؟» چنگال اعتیادآور قمار به یک حواس‌پرتی قطعی از چیزهای ابدی تبدیل می‌شود.
تشویق کتاب مقدس
اگر به دنبال کالاهای مادی هستیم، باید به سخنان پولس توجه کنیم:
«تقوا با قناعت سود بزرگی است» (اول تیموتائوس 6:6).
همچنین، به آنچه خداوند، خدای ما، به ابرام گفت پس از اینکه او از یک سود مالی واقعی از غنایم پادشاهانی که در پیدایش 14 شکست داده بود، امتناع کرد، نگاه کنید:
«من سپر تو و پاداش بسیار بزرگ تو هستم» (پیدایش 15:1).
این دو آیه به ایماندار یادآوری می‌کنند که به امید آسمانی ما نگاه کند، و تشخیص دهد که
«چیزهایی که خدا برای دوستداران خود آماده کرده است، نه چشمی دیده، نه گوشی شنیده، و نه به دل انسانی خطور کرده است» (اول قرنتیان 2:9).
چرا رؤیای کالاهای مادی را در سر بپرورانیم یا به دنبال آنها باشیم، در حالی که کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که
«روز خداوند مانند دزدی در شب خواهد آمد؛ در آن روز آسمان‌ها با صدای مهیبی از بین خواهند رفت، و عناصر با حرارت شدید ذوب خواهند شد، زمین نیز و کارهایی که در آن است، سوخته خواهند شد» (دوم پطرس 3:10).
درست است که وقتی این اتفاق می‌افتد، ایمانداران مدت‌هاست که از این مسکن زمینی رفته‌اند – با خداوندی که آنها را دوست دارد، اما این آیات ثابت می‌کنند که کالاهای زمینی موقتی هستند و هیچ ارزش ابدی ندارند.2
از واکنش اولیه جو به یک ارثیه احتمالی، او شخصاً آموخت که مادی‌گرایی – انباشت یا میل به کالاها – از خدای این عصر است. حتی اگر آشکارا پرستش نشود، مطمئناً کشش بسیار وسوسه‌انگیزی بر روح دارد. برای توجه و حتی محبت او رقابت می‌کرد. آیا خداوند عیسی نگفت که
«هیچ کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند: زیرا یا از یکی متنفر خواهد بود و دیگری را دوست خواهد داشت؛ یا به یکی وفادار خواهد بود و دیگری را تحقیر خواهد کرد. شما نمی‌توانید خدا و مامون را خدمت کنید» (متی 6:24)؟
به همین دلیل، مشغولیت جو با یک پول بادآورده مورد انتظار او را شوکه کرد. او دریافت که بسیار آسان است که چیزهای زمینی او را – حتی آنهایی که مورد انتظار هستند – از نگه داشتن چشمانش بر روی کسی که می‌خواهد تنها پاداش بسیار بزرگ او باشد، منحرف کند.
تشویق دوستانه
باشد که این افکار به نویسنده و خواننده یادآوری کند که ما باید تمرکز خود را بر خداوند تقویت کنیم. ما باید به او جذب شویم و با او مشغول باشیم! تجربه جو ثبت شده است تا ما را تشویق کند که درک کنیم چگونه چیزهای زمینی، حتی امید به برخی کالاهای مادی آینده، می‌تواند ایمانداران را آزمایش کند و ما را از آنچه ابدی است منحرف کند. بیایید
«به عیسی نگاه کنیم» (عبرانیان 12:2).
پاورقی‌ها
- نام واقعی او نیست، اما این تجربه، که برای بسیاری غیرمعمول نیست، با اجازه او در اینجا ثبت شده است.
- مگر اینکه وجوه یا کالاهای زمینی برای سرمایه‌گذاری‌های آسمانی استفاده شده باشند –
«برای خود گنج‌ها در آسمان ذخیره کنید، جایی که نه بید و نه زنگ آن را فاسد می‌کند، و جایی که دزدان نه رخنه می‌کنند و نه می‌دزدند» (متی 6:20).
حقیقت، و همچنین تجربه قوم خدا، ثابت می‌کند که نه تنها تقوا سود است، بلکه وقتی با قناعتی که به خدا اعتماد دارد همراه باشد، سود بزرگی است. ما چیزی به دنیا نیاوردیم، و هر دارایی که ممکن است در طول زندگی به دست آوریم، واضح است که نمی‌توانیم چیزی را با خود ببریم.
«با داشتن خوراک و پوشاک، به اینها قانع خواهیم بود» (اول تیموتائوس 6:8 NKJV).
—همیلتون اسمیت، رساله اول به تیموتائوس (اقتباس شده)
