ما باید خداوند را در زندگی خود، بالاتر از هر چیز دیگری، در اولویت قرار دهیم و نگه داریم. پدر قبلاً این را برقرار کرده است، زیرا در کولسیان ۱ می‌خوانیم: «پدر… ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به پادشاهی پسر محبت خود منتقل کرده است، که در او از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم. او تصویر خدای نادیدنی است، نخست‌زاده بر تمام خلقت. زیرا به وسیله او همه چیزهایی که در آسمان و بر زمین هستند، دیدنی و نادیدنی، چه تخت‌ها یا سلطنت‌ها یا ریاست‌ها یا قدرت‌ها، آفریده شدند. همه چیز از طریق او و برای او آفریده شد. و او قبل از همه چیز است، و در او همه چیز وجود دارد. و او سر بدن، کلیسا است، که آغاز است، نخست‌زاده از مردگان، تا در همه چیز او برتری داشته باشد» (آیات ۱۲-۱۸ NKJV).
کوتاهی ما در قرار دادن او در اولویت، برای خودمان غم و اندوه به بار می‌آورد، چه به خداوند اعتماد کنیم و چه نکنیم. مرد ثروتمند در لوقا ۱۶ را در نظر بگیرید، که خود را در اولویت قرار داده بود. زندگی او در اینجا خوب بود، اما او «مرد و دفن شد. و در عذاب‌های هادس… فریاد زد و گفت: «پدر ابراهیم، بر من رحم کن» (آیات ۲۲-۲۴). غم و اندوه این مرد ابدی است!
بسیاری از افراد، حتی افراد وفادار، با کوتاهی در قرار دادن خدا و خواسته‌های او در اولویت، برای خود غم و اندوه به بار آورده‌اند. کوتاهی آدم و حوا بر همه تأثیر گذاشته است (پیدایش ۳؛ رومیان ۵:۱۲). نوح در پیدایش ۹ در رفتارش لغزید، و گفتن پسرش حام به دیگران در مورد آن به جای پوشاندن آن، نفرینی بر پسر حام، کنعان، آورد که بر نسل‌های او تأثیر گذاشت (آیات ۱۸-۲۷، امثال ۱۰:۱۲ را در نظر بگیرید). می‌توانیم در سراسر کتاب مقدس ادامه دهیم و کوتاهی‌های مشابهی را توسط افراد، شهرها و ملت‌ها فهرست کنیم. کلیسا نیز در دادن برتری به خداوند به طور مداوم کوتاهی کرده است. بسیاری از ما نیز چنین غم و اندوهی را از کوتاهی‌های شخصی خود می‌شناسیم. اما، در عیسی امید هست!
خداوند، که از افکار و رفتارهای خودستایانه ما عمیقاً غمگین شده است، درمانی فراهم کرده است. خداوند، «مرد غم‌ها و آشنا با اندوه… غم‌های ما را برداشته و اندوه‌های ما را حمل کرده است» (اشعیا ۵۳:۳-۴). «به وسیله زخم‌های او ما شفا یافتیم» (آیه ۵). در حالی که برخی از پیامدها ممکن است برای کوتاهی ما در همیشه جلال دادن خداوند باقی بمانند، شفا در اوست، و تنها در او! هللویا!
