۱ خداوند را سپاس گفتن نیکوست و نام تو را ای خداوند متعال، ستایش کردن. ۲ سحرگاهان رحمت تو را بیان کردن نیکوست و شامگاهان وفاداری تو را. ۳ با نوای چنگ ده تار و رباب سرود ستایش تو را می خوانیم، ۴ زیرا که ای خداوند، مرا به کارهای خودت شادمان ساخته ای، به سبب اعمال دستهای تو خوشی می کنم. ۵ ای خداوند، کارهای تو چه شگفت انگیز است و فکرهای تو بی نهایت عمیق. ۶ شخص بی فهم این را نمی داند و جاهل از درک آن عاجز است. ۷ اگرچه شریران مثل علف می رویند و همۀ بدکاران سعادتمند می شوند، اما سرانجام برای همیشه از بین می روند. ۸ لیکن تو ای خداوند، در جایگاه آسمانی خود تا به ابد باقی هستی. ۹ دشمنان تو ای خداوند، بلی، دشمنان تو هلاک می گردند و تمام بدکاران پراگنده می شوند.
۱۰ تو شاخ قوّت مرا مثل شاخ گاو وحشی برافراشته ای و به روغن تازه مسح شده ام. ۱۱ با چشمان خود شکست دشمنانم را می بینم و به گوش خود فریاد بدخواهانم را که با من مقاومت می کنند می شنوم.
۱۲ شخص عادل مثل درخت خرما با ثمر خواهد شد و مانند سرو لبنان نمو خواهد کرد. ۱۳ آنانی که در خانۀ خداوند غرس شده اند، در پیشگاه خدای ما خواهند شگفت. ۱۴ ایشان در زمان پیری نیز ثمر آورده و تازه و سبز خواهند بود. ۱۵ به این ترتیب اعلام می کنند که خداوند راست است. او صخرۀ من است و در وی هیچ بی انصافی نیست.
۱ خداوند را سپاس گفتن نیکوست و نام تو را ای خداوند متعال، ستایش کردن. ۲ سحرگاهان رحمت تو را بیان کردن نیکوست و شامگاهان وفاداری تو را. ۳ با نوای چنگ ده تار و رباب سرود ستایش تو را می خوانیم، ۴ زیرا که ای خداوند، مرا به کارهای خودت شادمان ساخته ای، به سبب اعمال دستهای تو خوشی می کنم. ۵ ای خداوند، کارهای تو چه شگفت انگیز است و فکرهای تو بی نهایت عمیق. ۶ شخص بی فهم این را نمی داند و جاهل از درک آن عاجز است. ۷ اگرچه شریران مثل علف می رویند و همۀ بدکاران سعادتمند می شوند، اما سرانجام برای همیشه از بین می روند. ۸ لیکن تو ای خداوند، در جایگاه آسمانی خود تا به ابد باقی هستی. ۹ دشمنان تو ای خداوند، بلی، دشمنان تو هلاک می گردند و تمام بدکاران پراگنده می شوند.
۱۰ تو شاخ قوّت مرا مثل شاخ گاو وحشی برافراشته ای و به روغن تازه مسح شده ام. ۱۱ با چشمان خود شکست دشمنانم را می بینم و به گوش خود فریاد بدخواهانم را که با من مقاومت می کنند می شنوم.
۱۲ شخص عادل مثل درخت خرما با ثمر خواهد شد و مانند سرو لبنان نمو خواهد کرد. ۱۳ آنانی که در خانۀ خداوند غرس شده اند، در پیشگاه خدای ما خواهند شگفت. ۱۴ ایشان در زمان پیری نیز ثمر آورده و تازه و سبز خواهند بود. ۱۵ به این ترتیب اعلام می کنند که خداوند راست است. او صخرۀ من است و در وی هیچ بی انصافی نیست.
۱ خداوند را سپاس گفتن نیکوست و نام تو را ای خداوند متعال، ستایش کردن. ۲ سحرگاهان رحمت تو را بیان کردن نیکوست و شامگاهان وفاداری تو را. ۳ با نوای چنگ ده تار و رباب سرود ستایش تو را می خوانیم، ۴ زیرا که ای خداوند، مرا به کارهای خودت شادمان ساخته ای، به سبب اعمال دستهای تو خوشی می کنم. ۵ ای خداوند، کارهای تو چه شگفت انگیز است و فکرهای تو بی نهایت عمیق. ۶ شخص بی فهم این را نمی داند و جاهل از درک آن عاجز است. ۷ اگرچه شریران مثل علف می رویند و همۀ بدکاران سعادتمند می شوند، اما سرانجام برای همیشه از بین می روند. ۸ لیکن تو ای خداوند، در جایگاه آسمانی خود تا به ابد باقی هستی. ۹ دشمنان تو ای خداوند، بلی، دشمنان تو هلاک می گردند و تمام بدکاران پراگنده می شوند.
۱۰ تو شاخ قوّت مرا مثل شاخ گاو وحشی برافراشته ای و به روغن تازه مسح شده ام. ۱۱ با چشمان خود شکست دشمنانم را می بینم و به گوش خود فریاد بدخواهانم را که با من مقاومت می کنند می شنوم.
۱۲ شخص عادل مثل درخت خرما با ثمر خواهد شد و مانند سرو لبنان نمو خواهد کرد. ۱۳ آنانی که در خانۀ خداوند غرس شده اند، در پیشگاه خدای ما خواهند شگفت. ۱۴ ایشان در زمان پیری نیز ثمر آورده و تازه و سبز خواهند بود. ۱۵ به این ترتیب اعلام می کنند که خداوند راست است. او صخرۀ من است و در وی هیچ بی انصافی نیست.
مزامیر ۹۲ · مزامیر ۹۲:۱ · مزامیر ۹۲:۲ · TDV
عنوان مزمور ۹۲ چنین است: «مزمور. سرودی برای روز سبت.» این یکی از ۱۱۶ مزمور مختلف است که با یک عنوان شروع می‌شوند. این عناوین یادداشت‌های مقدماتی درباره متن ارائه می‌دهند. بسیاری از آنها کوتاه هستند و فقط نام نویسنده یا شاید یک نت موسیقی برای خواندن مزمور را ذکر می‌کنند. عناوین دیگر جزئی‌تر هستند و تجربه‌ای شخصی از نویسنده را توصیف می‌کنند که با موضوع مزمور مرتبط است. ما این عناوین را بخشی از کتب مقدس الهام‌گرفته می‌دانیم؛ در واقع، برخی از ترجمه‌های کتاب مقدس عنوان را به آیات شماره‌گذاری شده مزمور متصل می‌کنند.
مزمور ۹۲ به ویژه برای روز سبت سروده شده بود—تنها اشاره به سبت در تمام مزامیر. می‌توانیم مردان و زنان یهودی متدین را تصور کنیم که تمام هفته سخت کار کرده‌اند. سپس سبت فرا می‌رسد، روز استراحت، و آنها در واقع می‌گویند: «این کاری است که امروز می‌توانیم انجام دهیم! بیایید ستایش‌های متعال را تکرار کنیم.» بلافاصله با مرور محبت و وفاداری روزانه یهوه شادی می‌یابند (مزمور ۹۲: ۲).
سپس می‌خوانیم: «زیرا تو، خداوند، مرا با کار خود شاد کرده‌ای؛ من در کارهای دستان تو پیروز خواهم شد. ای خداوند، کارهای تو چقدر بزرگ است!» (آیات ۴–۵). این یک موضوع فوق‌العاده است. خوانندگان هفته گذشته را به انجام وظایف خود، مشغول به این یا آن، گذرانده‌اند؛ اما اکنون، در طول استراحت سبت، از کارهای بزرگی که خدا همیشه انجام می‌داده است، شگفت‌زده می‌شوند.
چقدر اغلب به این دیدگاه نیاز داریم! ما تمایل داریم که نسبتاً محدود، حتی خودخواهانه، بر کارهای کوچکی که خداوند ممکن است به ما داده باشد، تمرکز کنیم، و فراموش می‌کنیم که دیدگاه بزرگتری وجود دارد. کار ما واقعاً هیچ معنایی ندارد، مگر اینکه بخشی از پروژه الهی خدا باشد. دوران مسیحیت نیازی به رعایت روز سبت ندارد، اما چقدر سالم است که در فعالیت خود مکث کنیم و در مورد کارهای و حکمت بی‌نظیر خداوند تأمل کنیم.
