۱ پس می گویم تا زمانی که وارث بالغ نشده است، با یک غلام فرقی ندارد، هر چند مالکِ همه یی دارایی باشد. ۲ وارث تا روزی که پدرش معین کرده است، زیر مواظبت سرپرستان و ناظران به سر خواهد بُرد. ۳ همین طور ما نیز تا زمانی که از نظر روحانی بالغ نشده بودیم، غلام اصول دنیوی بودیم. ۴ اما چون زمان معین فرا رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از یک زن تولد یافته و تحت فرمان شریعت قرار داشت ۵ تا کسانی را که تحت فرمان شریعت بودند آزاد کند و به این گونه ما مقام فرزندی خدا را به دست آوریم.
۶ خدا برای این که نشان دهد که فرزندان او هستیم، روح پسر خود را به قلبهای ما فرستاد و این روح صدا می زند و می گوید: «ابا» یعنی «ای پدر.» ۷ پس تو دیگر غلام نیستی بلکه فرزند خدا هستی. چون فرزند هستی، خدا همه برکت های وارث را برای تو عطا می کند.
۸ در گذشته وقتی شما خدا را نمی شناختید، چیزهایی را بنده گی می کردید که در حقیقت، خدا نبودند. ۹ اما اکنون که خدا را می شناسید یا بهتر بگویم خدا شما را می شناسد، چگونه می خواهید به اصول دنیوی که ناتوان و بی ارزش هستند برگردید؟ چرا می خواهید دوباره برده گان آن چیزها شوید؟ ۱۰ با تجلیل از روزها، ماه ها، فصلها و سالهای خاص، شما تحت تأثیر شریعت موسی قرار دارید. ۱۱ می ترسم تمام زحمتهایی را که تا اکنون برای شما کشیده ام، بی فایده باشد!
۱۲ ای ایمانداران! از شما تقاضا می کنم که مانند من شوید، زیرا من هم مانند شما شده ام. شما در حق من هیچ بدی نکرده اید. ۱۳ شما می دانید، اولین بار که خبر خوش را برای شما اعلام کردم، مریضی دچار من شده بود، ۱۴ اگر چه مریضی من باعث مشکلات زیادی برای شما شد، شما مرا خوار نشمردید و از من روی گردان نشدید، حتی از من طوری پذیرایی کردید که گویا فرشتۀ خدا یا حتی خود عیسای مسیح بودم. ۱۵ پس آن احساس خوشی تان چه شد؟ من شاهد هستم که اگر می توانستید، حتی چشمان خود را بیرون کشیده به من می دادید. ۱۶ آیا حالا که حقیقت را به شما گفته ام، دشمن شما شده ام؟
۱۷ اشخاصی که به شما توجۀ زیاد نشان می دهند، نیت خوب ندارند و می خواهند که شما را از من جدا سازند تا طرفدار آنها شوید. ۱۸ جلب توجه اگر برای یک هدف عالی باشد، همیشه چیز خوبی است، نه فقط وقتی که با شما هستم. ۱۹ فرزندان عزیز من، بار دیگر مانند مادری که در وقت زایمان درد می کشد، برای شما احساس درد می کنم تا شما خصلت مسیح را به خود بگیرید. ۲۰ ای کاش اکنون نزد شما می بودم تا با شکل دیگری با شما سخن می گفتم زیرا در مورد شما بسیار حیران هستم.
۲۱ شما که علاقه دارید زیر فرمان شریعت باشید، به من جواب بدهید که آیا آنچه را که شریعت می گوید، نمی شنوید؟ ۲۲ زیرا در تورات نوشته شده است که ابراهیم دو پسر داشت، یکی از کنیز و دیگری از زن آزاد. ۲۳ پسر کنیز به طور معمولی زاده شد اما پسر زن آزاد با وعدۀ خدا به دنیا آمد. ۲۴ این چیزها را می توان چنین تشبیه کرد: این دو زن نشان دهندۀ دو پیمان هستند. یکی از کوه سینا که فرزندانی برای برده گی می آورد و نامش هاجر است. ۲۵ هاجر، نمایندۀ کوه سینا در عربستان است، او مانند اورشلیم امروزی است که خود و فرزندانش در بنده گی گرفتارند. ۲۶ اما اورشلیم آسمانی، آزاد است و مادر ماست، ۲۷ زیرا نوشته شده است:
«شادباش ای زن بی اولاد که فرزندی به دنیا نیاورده ای،
و ای تو که درد زایمان نکشیده ای،
به آواز بلند سرود بخوان و فریاد برآور!
زیرا فرزندان زن بی کس، از فرزندان زن شوهردار بیشتر اند.»
۲۸ اکنون ای ایمانداران! شما مانند اسحاق، فرزندان وعده شدۀ خدا هستید. ۲۹ در آن زمان فرزندی که به طور معمولی زاییده شده بود، فرزندی را که به قدرت روح خدا تولد یافته بود، آزار می داد، امروز نیز همین طور است. ۳۰ اما تورات چه می گوید؟ خدا فرمود: «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر کنیز در میراث پسر زن آزاد شریک نخواهد بود.» ۳۱ پس ای ایمانداران! ما فرزندان کنیز نیستیم بلکه فرزندان زن آزاد می باشیم.
۱ در ابتدا کلام بود. کلام با خدا بود و کلام خودِ خدا بود، ۲ در ابتدا کلام با خدا بود. ۳ همه چیز به وسیلۀ او آفریده شد و هیچ چیز در تمام آفرینش بدون او به وجود نیامد. ۴ کلام سرچشمۀ زندگی بود و این زندگی به مردم نور می بخشید. ۵ نور در تاریکی می درخشد و تاریکی بر آن پیروز نمی شود.
۶ مردی از سوی خدا فرستاده شد که نامش یحیی بود. ۷ او به عنوان یک شاهد آمد که به آن نور گواهی دهد تا همه پیام او را شنیده و ایمان آورند. ۸ یحیی خودش آن نور نبود بلکه فرستاده شد تا بر آن نور شهادت دهد.
۹ آن نور حقیقی که بر همۀ انسانها می درخشد، در حال آمدن به جهان بود. ۱۰ کلام در جهان بود و جهان به وسیلۀ او آفریده شد اما جهان او را نشناخت. ۱۱ او به قلمرو خود آمد، ولی قومش او را قبول نکردند. ۱۲ اما به همۀ کسانی که او را قبول کردند و به او ایمان آوردند، این حق را داد که فرزندان خدا شوند، ۱۳ تا آنها نه مانند تولد انسانی، نه از خواهشهای نفسانی و نه از خواست بشر بلکه از خدا تولد یافته باشند.
۱۴ پس کلام جسم گشت و به شکل انسان در میان ما جای گرفت. ما جلالش را دیدیم، شکوه و جلال شایستۀ آن پسر یگانه که از جانب پدر آمد و پُر از فیض و راستی بود. ۱۵ یحیی بر او گواهی می داد و فریاد می زد: «این همان شخصی است که دربارۀ او می گفتم که بعد از من می آید اما از من برتری دارد، زیرا او قبل از من بوده است.» ۱۶ از پُری فیض او، همۀ ما برخوردار شدیم، فیض بالای فیض. ۱۷ شریعت به وسیلۀ موسی داده شد و فیض و راستی توسط عیسای مسیح آمد. ۱۸ هیچ کس هرگز خدا را ندیده است مگر تنها آن پسر یگانۀ خدا که از همه به پدر نزدیکتر است، او را آشکار کرده است.
۱۹ این است گواهی یحیی وقتی یهودیان اورشلیم، کاهنان و لاویان را نزد او فرستادند تا بپرسند که او کیست. ۲۰ یحیی از جواب دادن انکار نکرد بلکه به طور واضح بیان نموده گفت: «من مسیح نیستم.» ۲۱ آنها پرسیدند: «پس چه؟ آیا تو الیاس نبی هستی؟» یحیی جواب داد: «نخیر، نیستم.» آنها پرسیدند: «آیا تو آن پیامبر وعده شده هستی؟» او جواب داد: «نخیر، نیستم.» ۲۲ پرسیدند: «پس تو کیستی؟ ما باید به کسانی که ما را فرستاده اند جواب بدهیم، دربارۀ خود چه می گویی؟» ۲۳ او از زبان اشعیای نبی جواب داده گفت:
«من شخصی هستم که در بیابان فریاد می زند،
راه را برای خداوند هموار سازید.»
۲۴ پس این قاصدان که از سوی فریسیان فرستاده شده بودند ۲۵ از او پرسیدند: «اگر تو مسیح نیستی، الیاس نیستی و پیامبر هم نیستی، پس چرا غسل تعمید می دهی؟» ۲۶ یحیی جواب داد: «من در آب تعمید می دهم اما آن کسی که در میان شما ایستاده است و شما او را نمی شناسید ۲۷ او همان کسی است که بعد از من می آید اما من لایق آن نیستم که بند کفش او را باز کنم.» ۲۸ اینها همه در بیت عنیا، یعنی آن طرف دریای اُردن، در جایی که یحیی مردم را تعمید می داد، واقع شد.
۲۹ روز بعد، یحیی چون عیسی را دید که به طرف او می آید، گفت: «ببینید این است آن برۀ خدا که گناه جهان را بر می دارد! ۳۰ این است آن کسی که در باره اش گفتم، مردی بعد از من می آید که از من برتری دارد، زیرا او پیش از من بوده است. ۳۱ من او را نمی شناختم، اما آمدم تا با آب تعمید دهم و به این وسیله او را به اسرائیل بشناسانم.»
۳۲ یحیی شهادت خود را این طور ادامه داد: «من روح مقدس را دیدم که به صورت کبوتری از آسمان پایین شد و بر او قرار گرفت. ۳۳ من او را نشناختم اما خدا که مرا فرستاد تا با آب تعمید دهم، به من چنین گفته بود، هرگاه ببینی که روح مقدس بر کسی نازل شود و بر او قرار گیرد، او همان کسی است که با روح مقدس تعمید می دهد. ۳۴ من این را دیدم و شهادت می دهم که او پسر خدا است.»
۳۵ روز بعد باز هم وقتی یحیی با دو نفر از شاگردان خود ایستاده بود، ۳۶ دید که عیسی از آنجا می گذرد، و گفت: «این است برۀ خدا.» ۳۷ آن دو شاگرد این سخن را شنیده و به دنبال عیسی رفتند. ۳۸ عیسی برگشت و آنها را دید که به دنبال او می آیند. از آنها پرسید: «به دنبال چه می گردید؟» آنها گفتند: «ربی، یعنی ای استاد، کجا بود و باش دارید؟» ۳۹ او به ایشان گفت: «بیایید و ببینید.» پس آن دو رفتند و دیدند که عیسی در کجا بود و باش دارد و تمام روز را پیش عیسی ماندند، چون ساعت نزدیک به چهار بعد از ظهر بود.
۴۰ یکی از آن دو نفر که پس از شنیدن سخنان یحیی به دنبال عیسی رفت، اندریاس برادر شمعون پِطرُس بود. ۴۱ اندریاس اول برادر خود شمعون را پیدا کرد و به او گفت: «ما مسیح را یافته ایم.» یعنی پادشاه وعده شده را. ۴۲ پس اندریاس، شمعون را نزد عیسی بُرد، عیسی به شمعون نگاه کرد و گفت: «تو شمعون پسر یونا هستی، ولی بعد از این کیفا یعنی پِطرُس به معنای صخره نامیده می شوی.»
۴۳ روز بعد وقتی عیسی می خواست به جلیل برود، فیلیپُس را یافت و به او گفت: «مرا پیروی کن.» ۴۴ فیلیپُس مانند اندریاس و پِطرُس، یکی از ساکنان بیت صیدا بود. ۴۵ فیلیپُس رفت و نتنائیل را پیدا کرد و به او گفت: «ما آن کسی را که موسی در تورات و پیامبران در کتابها دربارۀ اش نوشته اند، پیدا کرده ایم. او عیسای ناصری پسر یوسف است.» ۴۶ نتنائیل به او گفت: «آیا می شود که از ناصره چیزی خوب بیرون بیاید؟» فیلیپُس جواب داد: «بیا و ببین.»
۴۷ وقتی عیسی نتنائیل را دید که به طرف او می آید، در باره اش گفت: «این است یک اسرائیلی واقعی که در او فریب نیست.» ۴۸ نتنائیل پرسید: «مرا از کجا می شناسی؟» عیسی جواب داد: «پیش از آن که فیلیپُس تو را صدا کند، وقتی زیر درخت انجیر بودی، من تو را دیدم.» ۴۹ نتنائیل گفت: «استاد، تو پسر خدا هستی! تو پادشاه اسرائیل هستی!» ۵۰ عیسی در جواب گفت: «آیا فقط به علت این که گفتم تو را زیر درخت انجیر دیدم، ایمان آوردی؟ بعد از این کارهای بزرگتری را خواهی دید.» ۵۱ و به او گفت: «به یقین به شما می گویم که پس از این آسمان را باز خواهید دید و فرشته گان خدا را می بینید که به وسیلۀ من، پسر انسان بالا و پایین می روند.»
۱ این نامه از طرف پولُس می باشد. او غلام عیسای مسیح است که از سوی خدا به عنوان رسول برگزیده شده و برای رساندن خبر خوش فرا خوانده شده است.
۲ خدا این خبر خوش را مدتها قبل به وسیلۀ پیامبران خود در نوشته های مقدس وعده داده بود. ۳ این خبر خوش دربارۀ پسر اوست که از لحاظ جسم از نسل داوود پادشاه متولد شد ۴ و توسط روح مقدس که در او بود و با زنده شدن پس از مرگ، به وسیلۀ قدرت عظیم خدا آشکار ساخت که پسر خداست. او سَروَر ما عیسای مسیح است. ۵ ما به وسیلۀ عیسای مسیح و به خاطر نام او فیض یافتیم و فرا خوانده شدیم که رسولان او باشیم تا همۀ ملتها را رهنمایی کنیم که به او ایمان بیاورند و از او اطاعت کنند. ۶ این همچنین شامل حال شما رومیان می باشد که خدا شما را دعوت کرده است تا متعلق به عیسای مسیح باشید.
۷ من این نامه را به همۀ شما محبوبان خدا در شهر روم که به این مقام مقدس فرا خوانده شده اید، می نویسم. فیض و سلامتی از طرف پدر آسمانی ما خدا و سَروَر ما عیسای مسیح به شما باد.
۸ پیش از هر چیز، خدای خود را در نام عیسای مسیح برای همۀ شما شکر می کنم، زیرا ایمان شما در تمام دنیا شهرت یافته است. ۹ خدا شاهد است که همیشه شما را در دعاهایم به یاد می آورم. همان خدایی که او را با اعلام خبر خوش دربارۀ پسرش از دل و جان خدمت می کنم. ۱۰ من همیشه دعا می کنم که اگر خدا بخواهد به یک طریقی موفق شوم که بالاخره به دیدن شما بیایم. ۱۱ بسیار آرزومندم که شما را ببینم تا از برکت روحانی شما را بهره مند ساخته و تقویت نمایم. ۱۲ مقصودم این است که من و شما از ایمان یکدیگر تقویت شویم.
۱۳ ای ایمانداران، نمی خواهم بی خبر باشید که بارها قصد داشتم نزد شما بیایم اما همیشه چیزی مرا از انجام آن باز داشته است. من می خواهم همان طوری که در میان دیگر ملتها پیروانی برای مسیح یافتم، در میان شما نیز بیابم. ۱۴ من در برابر همه، از مردم متمدن گرفته تا غیر متمدن، از حکیمان گرفته تا جاهلان، وظیفه یی به عهده دارم. ۱۵ بنابر این اشتیاق زیاد دارم که خبر خوش مسیح را به شما در شهر روم نیز اعلام نمایم.
۱۶ من از خبر خوش عیسای مسیح شرمنده نیستم، زیرا که این مژده، قدرت خدا برای نجات هر کسی است که ایمان بیاورد، اول یهودیان و سپس غیر یهودیان. ۱۷ در این خبر خوش عدالت خدا آشکار می گردد که از آغاز تا به پایان بر پایۀ ایمان است. چنان که در نوشتۀ پیامبران آمده است: «شخص عادل به وسیلۀ ایمان زندگی می کند.»
۱۸ غضب خدا از آسمان بر هر گونه گناه و شرارت کسانی ظاهر می گردد که زندگی شرارت آمیز شان مانع شناخت حقیقت است. ۱۹ زیرا آنچه آنها می توانند دربارۀ خدا بدانند برای شان آشکار است، چون خدا آن را در پیش چشمان شان قرار داده است. ۲۰ خدا از زمان آفرینش دنیا صفات نادیدنی یعنی قدرت ازلی و اُلوهیت خود را به طور کامل نشان داده است. خدا این صفات را به وسیلۀ چیزهایی که آفریده بود، قابل درک و فهم ساخته است تا مردم هیچ عذری نداشته باشند. ۲۱ با وجود آن که آنها خدا را می شناختند، ولی او را به عنوان خدا ستایش نکرده و از او شکرگزاری نکردند. در عوض افکار شان کاملاً پوچ گشته و دلهای بی فهم آنها را تاریکی فرا گرفت. ۲۲ در حالی که ادعای دانایی می کنند، ولی نشان می دهند که نادان هستند. ۲۳ آنها جلال خدای ابدی را به بُتهایی شبیه انسانهای فانی، پرنده گان، چهارپایان و خزنده گان تبدیل کرده اند.
۲۴ از این رو خدا ایشان را با شهوتهای خود شان در ناپاکی رها کرد تا با یکدیگر بدنهای خود را فاسد سازند. ۲۵ آنها حقیقت خدا را به یک دروغ تبدیل نموده و مخلوق خدا را به جای خالق پرستش کردند، خالقی که تا ابد متبارک است! آمین.
۲۶ به همین دلیل خدا آنها را تسلیم شهوتهای شرم آور خود شان کرده است. حتی زنان آنها روابط طبیعی خود را به آنچه غیر طبیعی است، تبدیل کرده اند. ۲۷ همین گونه مردان روابط طبیعی جنسی با زنان را ترک کرده اند و در آتش شهوت برای هم جنسان خود می سوزند. مردان مرتکب اعمال زشت و ننگین با مردان دیگر شدند و در وجود خود شان جزایی را که سزاوار چنین خطاکاری است، دیدند.
۲۸ چون آنها شناخت خدا را ناچیز شمردند، خدا هم آنها را تسلیم افکار فاسد شان نمود تا اعمال ناشایست را انجام دهند. ۲۹ آنها از انواع بی عدالتی، شرارت، خودخواهی و بدی پُر هستند. مملو از حسادت، قتل، نزاع، فریبکاری و بد نیتی می باشند. آنها آوازۀ بد پخش نموده، ۳۰ از یکدیگر بدگویی می کنند، از خدا نفرت دارند، ظالم و مغرور بوده و لاف می زنند. آنها آفرینندۀ بدی ها بوده و از والدین خود سرپیچی می کنند، ۳۱ بی فهم، بی وفا و بی رحم هستند و دلسوزی نمی کنند. ۳۲ با وجود این که از حکم عادلانۀ خدا آگاه هستند که مکافات انجام دهنده گان چنین کارها مرگ است ولی نه فقط خود شان این کارها را می کنند بلکه دیگران را نیز در انجام آن تشویق می نمایند.
غلاطیان ۴:۴–۵ · یوحنا ۱:۱۸ · رومیان ۱:۲۰ · TDV
به این فکر کنید: پسر فرستاده شد تا پسران را به دست آورد! اوه! این فوق‌العاده است.
حالا ممکن است بپرسید، منظور شما از «کمالزمان» چیست؟ خب، واضح بود که آن لحظه‌ای بود که دوره آزمایش انسان به پایان رسیده بود. اولین انسان یک آزمایش عادلانه، کامل و تمام‌عیار را پشت سر گذاشته بود. در بی‌گناهی آزمایش شد، سقوط کرد و گناهکار شد: بدون قانون آزمایش شد، بی‌قانون بود: تحت قانون آزمایش شد، آن را شکست. خدا یک منبع باقی مانده داشت، فکر پنهان قلبش از ازل: این بود که پسر خود را به این صحنه بفرستد. پسر محبوب خودش انسان شد، تا به عنوان انسان، انسان سقوط کرده را برکت دهد و نجات دهد و او را به خدا برساند. انسان با تمام دانشش، تمام اختراعاتش، تمام جستجوهایش، خدا را پیدا نکرده بود. او خدا را از طریق سقوط، ثمره گناه، از دست داده بود و هرگز او را دوباره پیدا نکرد. حتی قانون هم مورد او را برآورده نکرد، زیرا قانون مکاشفه خدا نبود: قانون اعلام این بود که انسان چه باید باشد، نه مکاشفه این که خدا چیست.
شما ممکن است برگردید و به من بگویید، «اما آیا انسان خدا را در خلقت نمی‌شناخت؟» تا حدی، واضح است، و بنابراین او بی‌بهانه است، همانطور که رسول در رومیان ۱:۲۰ می‌گوید. قدرت ابدی و الوهیت او مطمئناً در خلقت شناخته می‌شود، اما این چیزی نیست که او خودش هست.
«هیچ‌کس هرگز خدا را ندیده است. پسر یگانه، که در آغوش پدر است، او را آشکار کرده است» (یوحنا ۱:۱۸). اگر مردی باشد که گمان می‌کند می‌تواند خدا را جدا از این مبارک بشناسد، دوست من، مطمئن باشید که سخت در اشتباه هستید.
