۱ اما ای برادران و خواهران! دربارۀ وقت و زمان این واقعه ضرور نیست که من چیزی برای شما بنویسم، ۲ زیرا شما خوب می دانید که روز خداوند مانند آمدن دزد در شب می باشد، ۳ هنگامی که مردم فکر می کنند که صلح و امنیت برقرار است، هلاکت ناگهانی مانند درد زایمان به ایشان واقع خواهد شد که از آن نمی توان فرار کرد. ۴ اما ای عزیزان! شما در تاریکی زندگی نمی کنید که آن روز شما را مانند دزد غافلگیر کند، ۵ زیرا همۀ شما فرزندان روشنایی و روز هستید. ما به شب و به تاریکی تعلق نداریم. ۶ پس بیایید که مانند دیگران در خواب نمانیم بلکه بیدار و هوشیار باشیم. ۷ شب است که مردمان خواب آلود می خوابند و در شب است که شراب خوران نشئه می شوند. ۸ لیکن ما که به روز تعلق داریم، بیایید هوشیار باشیم و زِرِۀ ایمان و محبت را به سینه خود ببندیم و امید نجات را مانند کلاه آهنی بر سر بگذاریم. ۹ زیرا خدا ما را نه برای نشان دادن خشم خود بلکه برای کسب نجات به وسیلۀ سَروَر ما عیسای مسیح برگزیده است. ۱۰ عیسای مسیح به خاطر ما جان خود را فدا کرد تا چه زنده یا مُرده باشیم، با او یکجا زندگی کنیم. ۱۱ پس یکدیگر تان را تشویق کنید، همان گونه که اکنون انجام می دهید.
۱۲ ای عزیزان! از شما تقاضا داریم تا برای آنهایی که در میان شما زحمت می کشند و در راه خداوند به شما هُشدار می دهند، احترام قائل شوید. ۱۳ آنها را به خاطر خدمتی که می کنند با نهایت محبت قدردانی نمایید و با یکدیگر در صلح و صفا زندگی کنید.
۱۴ ای عزیزان! به شما باز هم گوشزد می کنیم که به تنبلان هُشدار دهید، اشخاص کم جرأت را تشویق کنید، ضعیفان را حمایت نمایید و با همه بردبار باشید. ۱۵ متوجه باشید که هیچ بدی را با بدی جواب ندهید، بلکه کوشش کنید تا به یکدیگر و به همۀ مردم نیکی کنید.
۱۶ همیشه شادمان باشید و ۱۷ پیوسته دعا کنید. ۱۸ در هر حالت، خدا را شکر کنید، زیرا این خواست خدا در زندگی شما با عیسای مسیح است.
۱۹ هیچگاه مانع کار روح مقدس نشوید. ۲۰ سخن پیامبران را بی ارزش ندانید. ۲۱ هر حرفی را که می شنوید آزمایش کنید و هر آنچه را که نیکوست، انجام دهید. ۲۲ از هر گونه بدی دوری کنید.
۲۳ خدایی که سرچشمۀ سلامتی است، شما را پاک گرداند و من برای تان دعا می کنم که خدا تمام روح، جان و بدن شما را سالم نگهدارد تا در وقتی که سَروَر ما عیسای مسیح می آید، در شما هیچ گونه عیب و ملامتی نباشد. ۲۴ او که شما را به سوی خود فرا خوانده است، قابل اعتماد است و این کار را خواهد کرد.
۲۵ ای عزیزان! برای ما هم دعا کنید. ۲۶ همۀ ایمانداران را با بوسۀ مقدسانه سلام گویید. ۲۷ شما را به نام خداوند وظیفه می دهیم که این رساله را برای تمام ایمانداران بخوانید.
۲۸ فیض خداوند ما عیسای مسیح با شما باشد.
۱ از سوی پولُس که به ارادۀ خدا، رسول عیسای مسیح می باشد، به ایمانداران ساکن در شهر اِفِسُس که به عیسای مسیح وفادار هستند:
۲ فیض و سلامتی از طرف پدر آسمانی ما خدا و سَروَر ما عیسای مسیح، به شما باد.
۳ متبارک است خدا، پدر سَروَر ما عیسای مسیح، زیرا او ما را که متعلق به مسیح هستیم از هر نوع برکت های روحانی در جایگاه آسمانی بهره مند ساخته است. 4-5 زیرا خدا ما را پیش از آفرینش دنیا در مسیح برگزید تا در حضور او مقدس و بی عیب باشیم. او از روی محبت و ارادۀ خود، از قبل تصمیم گرفت که ما را از طریق عیسای مسیح، فرزندان خود بشمارد. 6 خدا را برای این فیض پُر جلالش که از طریق پسر عزیزش به ما سخاوتمندانه بخشیده است، ستایش می کنیم. 7 زیرا خدا به وسیلۀ خون مسیح، ما را نجات داد یعنی گناهان ما را بخشید. این نتیجۀ فیض بی اندازۀ اوست 8 که از حکمت و دانایی خود به فراوانی به ما بخشیده است. 9 خدا راز ارادۀ خود را به ما آشکار ساخت و مطابق با لطف خود این هدف را به وسیلۀ عیسای مسیح انجام داد. 10 این نقشه زمانی کامل می گردد که همه چیز، چه در آسمان و چه در زمین، تحت فرمان مسیح متحد گردند.
11 خدایی که همه چیز را مطابق اراده و نقشۀ خود انجام می دهد، ما را انتخاب کرد تا متعلق به مسیح شویم. زیرا ما را از ابتدا مطابق ارادۀ خویش برگزیده بود. 12 پس ما چون اولین کسانی بودیم که به مسیح امید بستیم، باید جلال و عظمت خدا را ستایش کنیم. 13 شما نیز وقتی کلام راستی یعنی مژدۀ نجات را شنیدید، به مسیح ایمان آوردید و خدا، روح مقدس خود را که وعده کرده بود، به شما فرستاد و به این ترتیب مُهر مالکیت خود را بر شما گذاشت. 14 روح مقدس ضامن آن است که آنچه را خدا وعده داده است، به ما عطا خواهد نمود و به ما اطمینان می دهد که متعلقان خود را نجات می بخشد، تا جلال و عظمت خدا را ستایش کنیم.
15 به این سبب، چون از ایمان شما به عیسای مسیح و محبت شما به همۀ ایمانداران با خبر شدم، 16 از شکرگزاری به درگاه خدا به خاطر شما دست نمی کشم و همیشه شما را در دعاهایم به یاد می آورم. 17 من دعا می کنم که خدای سَروَر ما عیسای مسیح، یعنی آن پدر پُر جلال، روح حکمت و مکاشفه را به شما ببخشد تا خدا را بهتر بشناسید. 18 دعا می کنم که چشمان دل تان روشن شود و بدانید که به کدام امید دعوت شده اید و درک کنید که خدا چه برکت پُر شکوهی را از سرمایۀ بی پایان خود به ایمانداران وعده کرده است 19 و عظمت بی اندازۀ قدرت او را که در ما ایمانداران در کار است، بفهمید. 20 این همان قدرت بزرگ خداست که مسیح را پس از مرگ دوباره زنده کرد و به دست راست خود در جایگاه آسمانی نشاند. 21 خدا او را بالاتر از هر حکومت و سلطنت روحانی و دنیوی، هر قدرت و مقام والای دیگر که بتوان از آن نام بُرد، قرار داد تا نه تنها در این دنیا بلکه در دنیای آینده نیز این مقام عالی را داشته باشد. 22 خدا همه چیز را زیر پای مسیح نهاد و اراده فرمود که او برای کلیسا سَرِ همه باشد. 23 کلیسا بدن اوست و او این اجتماع ایمانداران و همۀ کاینات را با حضور خود پُر می سازد.
۱ خدا نوح و تمام حیواناتی را که با او در کشتی بودند فراموش نکرده بود. پس بادی بر روی زمین فرستاد و آب رفته رفته پائین آمد. ۲ چشمه های عظیم زیر زمینی و روزنه های آسمان بسته شدند و دیگر باران نبارید. ۳ آب مرتب از روی زمین کم می شد و بعد از یکصد و پنجاه روز فرو نشست. ۴ در روز هفدهم ماه هفتم کشتی بر روی کوههای آرارات نشست. ۵ آب تا ماه دهم رفته رفته کم می شد تا اینکه در روز اول ماه دهم قلۀ کوهها ظاهر شد.
۶ بعد از چهل روز، نوح کلکین کشتی را باز کرد ۷ و زاغی را بیرون فرستاد. زاغ بیرون رفت و دیگر بر نگشت. او همین طور در پرواز بود تا وقتی که آب فرو نشست. ۸ پس نوح کبوتری را بیرون فرستاد تا ببیند که آیا آب از روی زمین فرو نشسته است یا خیر؟ ۹ اما کبوتر جائی برای نشستن پیدا نکرد، چون آب همه جا را گرفته بود. پس به کشتی برگشت و نوح او را گرفت و در کشتی گذاشت. ۱۰ هفت روز دیگر صبر کرد و دوباره کبوتر را رها کرد. ۱۱ وقت عصر بود که کبوتر در حالیکه یک برگ زیتون تازه در نول داشت به نزد نوح برگشت. نوح فهمید که آب کم شده است. ۱۲ بعد از هفت روز دیگر دوباره کبوتر را بیرون فرستاد. این مرتبه کبوتر به کشتی بر نگشت.
۱۳ در روز اول ماه اول، نوح ششصد و یک ساله شد و در این وقت بود که آب روی زمین خشک شد. پس نوح دریچۀ کشتی را باز کرد و دید زمین در حال خشک شدن است. ۱۴ در روز بیست و هفتم ماه دوم زمین کاملاً خشک بود.
۱۵ خدا به نوح فرمود: ۱۶ «تو و زن، پسرها و عروس هایت از کشتی بیرون بیائید. ۱۷ تمام حیواناتی که نزد تو هستند یعنی تمام پرندگان و چهارپایان و خزندگان را هم بیرون بیاور تا در روی زمین پراگنده شوند و به فراوانی بارور و زیاد گردند.» ۱۸ پس نوح، زن، پسرها و عروس هایش از کشتی بیرون رفتند. ۱۹ تمام چهارپایان و پرندگان و خزندگان هم با جفت های خود از کشتی خارج شدند.
۲۰ نوح قربانگاهی برای خداوند بنا کرد و از هر پرنده و هر حیوان حلال یکی را به عنوان قربانی سوختنی بر قربانگاه قربانی کرد. ۲۱ وقتی بوی خوش قربانی به پیشگاه خداوند رسید، خداوند با خود گفت: «بعد از این دیگر زمین را به خاطر انسان لعنت نمی کنم. گرچه انسان از کودکی افکار شریرانه داشته است. دیگر همۀ حیوانات را هلاک نمی کنم چنان که کردم. ۲۲ تا زمانی که دنیا هست، کشت و زراعت، سرما و گرما، زمستان و تابستان و روز و شب هم باشد.»
در کتاب مقدس، اغلب ترکیباتی از سه را می‌یابیم. آیه بالانمونهزیبایی از این پدیده است. هر کاری که می‌کنیم یا می‌گوییم باید با اراده خدا و رابطه ما با او هماهنگ باشد. عبارت «در مسیحعیسی» برای همه مؤمنان از زمان پنطیکاست تا ربوده شدن صادق است. این رابطه امتیازات عظیمی را در بر می‌گیرد، زیرا خدا ما را از آدم به مسیح منتقل کرده است – از انسان‌های گمشده به یک رابطه جدید «در مسیحعیسی». خدا اکنون ما را در مسیح ممسوح خود می‌بیند، که پسر محبت خداست. وقتی خدا به ما نگاه می‌کند، مسیح را می‌بیند زیرا ما «در محبوب پذیرفته شده‌ایم» (افسسیان ۱:۶). بیایید شاد باشیم و او را شکر کنیم!
برای ادامه شادی، به دعای مداوم نیاز داریم. این را از خداوندعیسیمسیح می‌آموزیم، که با دعای مداوم مشخص بود، همانطور که به ویژه در انجیل لوقا ثبت شده است. در دنیایی از غم و اندوه، وقتی به عیسی نگاه می‌کنیم، که او را «با جلال و عزت تاج‌گذاری شده» می‌بینیم (عبرانیان ۲:۹)، شاد می‌شویم. ما همچنین می‌توانیم از او، مرد دعا، بیاموزیم که همیشه به خدا توکل کنیم، با انگیزه انجام اراده خدا. حتی اگر در دنیایی از شورش زندگی می‌کنیم، می‌توانیم به خدای خود که وفادار است و دعاهای ما را پاسخ می‌دهد، توکل کنیم. این یک دلیل اضافی برای شکرگزاری است، که بی‌باوران انجام نمی‌دهند (رومیان ۱:۲۱).
پس از طوفان جهانی، نوح قربانگاهی ساخت تا خدایی را که او و خانه‌اش را – در مجموع هشت نفر – نجات داده بود، گرامی بدارد. او آنها را به دنیایی جدید و پاک شده آورد. نوح پس از ترک کشتی، خانواده‌اش را در شکرگزاری رهبری کرد (پیدایش ۸:۲۰-۲۱). آیا ما هر روز خدای خود و پدر را شکر می‌کنیم؟ آیا ما یک «محراب خانوادگی» برای شکرگزاری و ستایش او داریم؟ بیایید نیازهای خود را در دعا به او بیاوریم، او را شکر کنیم و خدای خود و پدر را برکت دهیم.
