۱ اینست بندۀ من که از او حمایت می کنم. او برگزیدۀ من است و از او خوشنود و راضی هستم. او را از روح خود پُر کرده ام تا انصاف و عدالت را برای اقوام جهان بیاورد. ۲ او فریاد نمی زند و صدای خود را بلند نمی کند و در جاده ها آوازش شنیده نمی شود. ۳ نَیِ خم شده را نمی شکند و شعلۀ ضعیف را خاموش نمی سازد. او عدالت دایمی را برقرار می کند. ۴ مأیوس و دلسرد نمی شود و عدالت را در روی زمین منتشر می سازد و مردم کشورهای دوردست منتظرند تا تعلیمات او را بشنوند.»
۵ خدا، خداوندی که آسمان ها را آفرید و پهن کرد، زمین و هر چیزی را که در آن است بوجود آورد و به مردمی که بروی آن زندگی می کنند، روح و حیات می بخشد، به بندۀ خود چنین می فرماید: ۶ «من که خداوند هستم، ترا به عدالت خوانده ام و به تو قدرت داده ام تا عدالت را در روی زمین برقرار سازی و بوسیلۀ تو با تمام اقوام جهان پیمان می بندم و ترا نور و پیشوای مردم دنیا می سازم. ۷ تو چشمان کورها را باز می کنی، محبوسین را از زندانهای تنگ و تاریک نجات می دهی.
۸ من خداوند هستم و نام من همین است. از جلال خود به هیچ کسی نمی دهم و بتها را در ستایش خود شریک نمی کنم. ۹ آنچه را که پیشگوئی کرده بودم، صورت گرفت و حالا از وقایع تازه و نَو، قبل از آنکه اتفاق بیفتد، به شما خبر می دهم.»
۱۰ ای جزیره ها و ای کسانی که در آن ها زندگی می کنید، از اقصای زمین در وصف خداوند سرود تازه بخوانید. ای بحر و ای کسانی که در آن سفر می کنید و ای همه چیزهائی که در آن هستید، او را بستائید. ۱۱ صحرا و خانه هایش، ساکنین قیدار و باشندگان سالع از قله های کوهها سرود خوشی را سر دهند. ۱۲ مردمی که در کشورهای دور هستند، جلال خداوند را بیان کنند و او را بستایند. ۱۳ خداوند همچون جنگاوری توانا به جنگ خواهد آمد و با فریادهای بلند قدرت خود را به دشمنان نشان می دهد.
۱۴ خداوند می فرماید: «برای یک مدت طولانی خاموش ماندم و از خشم خود جلوگیری کردم، اما حالا مثل زنی که در وقت زایمان درد می کشد، فریاد بر می آورم. ۱۵ کوهها و تپه ها را هموار می کنم، نباتات را از بین می برم، دریاها و جویها را خشک می سازم.
۱۶ نابینایان را به راهی که نرفته اند، هدایت می کنم و به طریقی که نمی شناسند، رهبری می نمایم. تاریکی ای پیشروی شان را به روشنی تبدیل می کنم. راههای کج آن ها را راست می سازم. من همۀ این کارها را برای شان اجرا نموده آن ها را ترک نمی کنم. ۱۷ آنهائی که بر بتهای تراشیده و مجسمه های ریخته شده اعتماد می کنند و آن ها را خدای خود می خوانند، خجل و سرافگنده می شوند.»
۱۸ خداوند می فرماید: «ای مردم کر، بشنوید! شما ای کورها بنگرید و ببینید! ۱۹ هیچ کسی مثل بندۀ من کور نیست و هیچ شخصی مانند رسولی که من فرستادم، کر نیست. ۲۰ شما ای قوم اسرائیل، به آنچه که دیدید، اعتنائی نکردید و آنچه را که شنیدید، برای تان بی تفاوت بود.»
۲۱ خداوند خواست که عدالت خود را به مردم نشان بدهد، بنابران، برای راهنمائی ایشان قوانین خود را به آن ها داد تا از آن ها پیروی کنند و آن ها را محترم بشمارند، ۲۲ اما این قوم توجهی نکردند، لهذا غارت و تاراج شدند، در حفره ها و سیاه چالها زندانی هستند. آن ها غارت شدند، ولی کسی به داد شان نرسید و تاراج شدند، اما کسی نبود به آن ها کمک کند.
۲۳ آیا در بین شما کسی هست که به این سخنان گوش بدهد و توجه کند و پند بگیرد؟ ۲۴ چه کسی اجازه داد که اسرائیل غارت و یعقوب تاراج شود؟ آیا همان خداوند نبود که در برابر او گناه کردند، در راه او قدم برنداشتند و از احکام او پیروی ننمودند؟ ۲۵ بنابران، این مردم مورد خشم شدید او قرار گرفتند، زیان و ضرر جنگ را دیدند، اما آن ها بازهم عبرت نگرفتند.
۱ به خداوند توکل می دارم. چرا به من می گوئید: «مثل پرنده به کوهها فرار کن.» ۲ زیرا شریران کمان را به دست گرفته و تیر را آماده کرده اند تا در تاریکی آن را به دل راستکاران بزنند. ۳ وقتیکه پایه های نظم فروریزد، مرد درستکار چه می تواند بکند؟
۴ خداوند در عبادتگاه مقدس خود است و تخت پادشاهی او در آسمان. چشمان او می نگرد و نگاههای او بنی آدم را می آزماید. ۵ خداوند شخص عادل را مورد آزمایش قرار می دهد و اما از شریر و ظلم پرور نفرت دارد. ۶ بر شریران باران آتش و گوگرد را می فرستد و بادهای زهرآلود حصۀ آن ها می شود. ۷ زیرا خداوند عادل است و عدالت را دوست می دارد و راستکاران روی او را می بینند.
۱ ای تمامیِ روی زمین، خدا را آواز شادمانی دهید! ۲ جلال نام او را بسرائید و در ستایش او، عظمت او را تمجید کنید. ۳ به خدا بگوئید: «چه با هیبت اند کارهای تو! به سبب شدت قوّت تو دشمنانت از ترس در برابر تو سر تسلیم خم می کنند. ۴ تمام روی زمین تو را پرستش کرده و تو را ستایش می کنند و نام تو را با سرود می ستایند.»
۵ بیائید کارهای خدا را مشاهده کنید و ببینید که چه کارهای مهیبی را برای بنی آدم انجام داده است. ۶ بحر را به خشکی تبدیل کرد و مردم با پای پیاده از میان آن عبور کردند. در آنجا ما از خدا خوشی کردیم. ۷ در توانائی خود تا به ابد سلطنت می کند و چشمانش ناظر امت ها است. پس فتنه انگیزان بر ضد او قیام نکنند. ۸ ای مردم جهان، خدای ما را متبارک خوانید و آواز ستایش او را بشنوانید. ۹ او به جانهای ما حیات می بخشد و نمی گذارد که پاهای ما لغزش خورَد.
۱۰ تو ای خدا، ما را آزمایش کردی و چون نقره ای که در کوره تصفیه می شود ما را پاک ساختی. ۱۱ تو ما را به دام درآوردی و بار سنگینی را بر پشت های ما نهادی. ۱۲ مردمان را بر سر ما مسلط ساختی و به آتش و آب درآمدیم. اما سرانجام ما را به یک جای آرام و پُر برکت آوردی.
۱۳ به خانۀ تو با قربانی های سوختنی می آیم و به وعده های خود وفا می کنم. ۱۴ وعده های که در ایام سختی، لبهای خود را بر آن ها گشودم و به زبان خود آوردم. ۱۵ قربانی های سوختنی پرواری را نزد تو می گذرانم. گوساله ها و بزها را با دود قوچها ذبح می کنم.
۱۶ ای همۀ خداترسان بیائید و بشنوید تا شما را از آنچه خدا برای جان من کرده است آگاه سازم. ۱۷ با دهانم نزد او آواز خود را بلند کردم و سرود ستایش بر زبان من بود. ۱۸ اگر شرارت را در دل خود نگه می داشتم، خداوند دعایم را نمی شنید. ۱۹ اما خدا دعای مرا شنیده است و به آواز دعای من توجه فرموده.
۲۰ متبارک باد خدا که دعای مرا رد نکرده و رحمت خویش را از من دریغ نداشته است.
اشعیا ۴۲:۱۶ · مزامیر ۱۱:۱ · مزامیر ۶۶:۶ · TDV
زمان‌هایی هست که رفتار خدا با قومش بسیار گیج‌کننده است، زمانی که حال پر از اضطراب و آینده پر از دشواری است. وضعیت ما مانند مردان نابینایی است که در ظهر کورمال کورمال راه می‌روند، سعی می‌کنند از یک هزارتو عبور کنند، و نخ راهنما را گم کرده‌اند!
ممکن است با مسئله‌ای در مورد وظیفه یا شغل خود دست و پنجه نرم کنیم، و سرنوشت مادام‌العمر ما ممکن است به یک انتخاب فوری بستگی داشته باشد. ممکن است بترسیم که در تصمیم‌گیری بین ادعاهای رقیب و متضاد، انگیزه‌ای خودخواهانه، جسمانی و بی‌ارزش در تصمیم ما آمیخته شود، و در نتیجه ممکن است ناتوانی دردناکی در تصمیم‌گیری در مورد اراده خدا برای خود تجربه کنیم.
آیا گیج یا ناامید هستید؟ در میان افکار مضطرب، متزلزل و نامعلوم خود، این را تسلی خود قرار دهید: افکار خدا بر شماست، و او به همه کسانی که به او توکل می‌کنند، هدایت یا رهایی لازم را فراهم خواهد کرد – شاید نه آنچه ما انتظار داریم یا دوست داریم، بلکه آنچه او می‌داند برای ما بهترین است. به ستون ابری خدا توکل کنید، همانطور که اسرائیل کرد. او شما را، همانطور که قوم اسرائیل را، از دریا بر خشکی و از رودخانه با پای پیاده عبور خواهد داد (مزمور ۶۶:۶).
بله، آنچه او در آیه بالا می‌گوید را باور کنید و به هیچ هدایت انسانی خطاپذیری اعتماد نکنید. مانند داوود باشید که گفت: «در خداوند توکل کردم» (مزمور ۱۱:۱). سپس، پس از اینکه وضعیت خود را در دستان او قرار دادید، آن را همانجا بگذارید! برکات کنونی خود را به یاد آورید و مداخلات فیض‌آمیز قبلی خدا را با رهایی‌های چشمگیری که به دنبال داشت، به یاد آورید. اینها را مبنایی برای توکل ضمنی برای آینده قرار دهید.
