۱ ای عزیزان! خود شما می دانید که آمدن ما نزد شما بی فایده نبوده است. ۲ طوری که می دانید با وجود همه رنجهایی که در گذشته دیده بودیم و با تمام بد رفتاری و توهینی که در شهر فیلیپی با ما شد، با آن هم به کمک خدا جرأت یافتیم که خبر خوش خدا را به شما برسانیم. ۳ زیرا اگر شما را تشویق می کنیم، از نیت بد نیست و قصد فریب دادن تان را نداریم، ۴ بلکه چون کسانی سخن می گوییم که خدا بر آنها مُهر تأیید زده و خبر خوش را به ایشان به امانت سپرده است. ما در تلاش خوشنودی انسان نبودیم بلکه خوشنودی خدا را خواستیم که هر لحظه نیت قلب ما را آزمایش می کند. ۵ همان گونه که می دانید، خدا شاهد است که ما هیچ وقت چاپلوسی نکردیم و سخنان ما از روی خودخواهی نبود. ۶ از هیچ کس نخواستیم که ما را احترام و توصیف کند، نه از شما و نه از کسی دیگر. ۷ با آن که به عنوان رسولان مسیح می توانستیم این توقع را از شما داشته باشیم، ولی این خواهش را نکردیم بلکه مانند مادری که فرزندان خود را نوازش می دهد، با شما رفتار خوب کردیم. ۸ با احساس و علاقه یی که نسبت به شما داشتیم، حاضر بودیم نه فقط خبر خوش را به شما برسانیم بلکه از جان خود نیز در راه شما بگذریم، زیرا شما برای ما بسیار عزیز بوده اید.
۹ ای عزیزان! شما خوب به یاد دارید که ما چطور شب و روز کار می کردیم و زحمت می کشیدیم تا در وقت موعظه خبر خوش خدا، بر هیچ یک از شما بار نباشیم. ۱۰ خدا شاهد است و شما هم شاهد هستید که با چه صداقت و پاکی با شما رفتار کردیم. ۱۱ شما خوب می دانید که رفتار ما با هر یک از شما، درست مانند رفتار یک پدر با فرزندانش بوده است. ۱۲ ما شما را تشویق می کردیم، دلداری می دادیم و اصرار می ورزیدیم تا زندگی و رفتار تان مورد پسند خدا باشد، زیرا او شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می خواند.
۱۳ پس ما خدا را برای این نیز شکر می کنیم که وقتی پیام خدا را از ما شنیدید، آن را نه به عنوان پیامی از جانب انسان بلکه در حقیقت به حیث کلام خدا قبول کردید و از همین سبب است که این کلام اکنون در میان شما ایمانداران ثمر می دهد. ۱۴ ای عزیزان! شما از کلیساهای خدا در ولایت یهودیه که متعلق به عیسای مسیح هستند، تقلید نمودید زیرا شما نیز از هموطنان تان همان رنج و شکنجه را دیدید که آنها از یهودیان دیدند، ۱۵ همان یهودیانی که سَروَر ما عیسای مسیح و پیامبران را کُشتند، بر ما نیز ظلم و ستم روا داشتند. آنها، خدا را خوشنود نمی سازند بلکه با همۀ مردم دشمنی می کنند. ۱۶ آنها حتی ما را نمی گذارند که با مردم غیر یهود حرف بزنیم تا نجات یابند. آنها با این کار خود پیمانۀ گناهان خود را بیشتر پُر می سازند، ولی سرانجام آنها به غضب خدا گرفتار خواهند شد.
۱۷ ای عزیزان! اگر چه جسماً برای مدت کوتاهی از شما دور شدیم ولی قلباً دایم با شما بودیم. اما اکنون با اشتیاق فراوان آرزوی دیدار شما را داریم. ۱۸ من خودم، پولُس، نیز می خواستم نزد شما بیایم اما شیطان مانع آمدن ما شد. ۱۹ برای ما چه امید یا خوشی یا تاج افتخار در حضور خداوند ما عیسای مسیح به هنگام آمدن او وجود دارد؟ مگر شما نیستید؟ ۲۰ در حقیقت شما مایۀ افتخار و شادمانی ما هستید.
۱ ای عزیزان! خود شما می دانید که آمدن ما نزد شما بی فایده نبوده است. ۲ طوری که می دانید با وجود همه رنجهایی که در گذشته دیده بودیم و با تمام بد رفتاری و توهینی که در شهر فیلیپی با ما شد، با آن هم به کمک خدا جرأت یافتیم که خبر خوش خدا را به شما برسانیم. ۳ زیرا اگر شما را تشویق می کنیم، از نیت بد نیست و قصد فریب دادن تان را نداریم، ۴ بلکه چون کسانی سخن می گوییم که خدا بر آنها مُهر تأیید زده و خبر خوش را به ایشان به امانت سپرده است. ما در تلاش خوشنودی انسان نبودیم بلکه خوشنودی خدا را خواستیم که هر لحظه نیت قلب ما را آزمایش می کند. ۵ همان گونه که می دانید، خدا شاهد است که ما هیچ وقت چاپلوسی نکردیم و سخنان ما از روی خودخواهی نبود. ۶ از هیچ کس نخواستیم که ما را احترام و توصیف کند، نه از شما و نه از کسی دیگر. ۷ با آن که به عنوان رسولان مسیح می توانستیم این توقع را از شما داشته باشیم، ولی این خواهش را نکردیم بلکه مانند مادری که فرزندان خود را نوازش می دهد، با شما رفتار خوب کردیم. ۸ با احساس و علاقه یی که نسبت به شما داشتیم، حاضر بودیم نه فقط خبر خوش را به شما برسانیم بلکه از جان خود نیز در راه شما بگذریم، زیرا شما برای ما بسیار عزیز بوده اید.
۹ ای عزیزان! شما خوب به یاد دارید که ما چطور شب و روز کار می کردیم و زحمت می کشیدیم تا در وقت موعظه خبر خوش خدا، بر هیچ یک از شما بار نباشیم. ۱۰ خدا شاهد است و شما هم شاهد هستید که با چه صداقت و پاکی با شما رفتار کردیم. ۱۱ شما خوب می دانید که رفتار ما با هر یک از شما، درست مانند رفتار یک پدر با فرزندانش بوده است. ۱۲ ما شما را تشویق می کردیم، دلداری می دادیم و اصرار می ورزیدیم تا زندگی و رفتار تان مورد پسند خدا باشد، زیرا او شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می خواند.
۱۳ پس ما خدا را برای این نیز شکر می کنیم که وقتی پیام خدا را از ما شنیدید، آن را نه به عنوان پیامی از جانب انسان بلکه در حقیقت به حیث کلام خدا قبول کردید و از همین سبب است که این کلام اکنون در میان شما ایمانداران ثمر می دهد. ۱۴ ای عزیزان! شما از کلیساهای خدا در ولایت یهودیه که متعلق به عیسای مسیح هستند، تقلید نمودید زیرا شما نیز از هموطنان تان همان رنج و شکنجه را دیدید که آنها از یهودیان دیدند، ۱۵ همان یهودیانی که سَروَر ما عیسای مسیح و پیامبران را کُشتند، بر ما نیز ظلم و ستم روا داشتند. آنها، خدا را خوشنود نمی سازند بلکه با همۀ مردم دشمنی می کنند. ۱۶ آنها حتی ما را نمی گذارند که با مردم غیر یهود حرف بزنیم تا نجات یابند. آنها با این کار خود پیمانۀ گناهان خود را بیشتر پُر می سازند، ولی سرانجام آنها به غضب خدا گرفتار خواهند شد.
۱۷ ای عزیزان! اگر چه جسماً برای مدت کوتاهی از شما دور شدیم ولی قلباً دایم با شما بودیم. اما اکنون با اشتیاق فراوان آرزوی دیدار شما را داریم. ۱۸ من خودم، پولُس، نیز می خواستم نزد شما بیایم اما شیطان مانع آمدن ما شد. ۱۹ برای ما چه امید یا خوشی یا تاج افتخار در حضور خداوند ما عیسای مسیح به هنگام آمدن او وجود دارد؟ مگر شما نیستید؟ ۲۰ در حقیقت شما مایۀ افتخار و شادمانی ما هستید.
۱ وقتی عید پنتیکاست فرا رسید، همۀ ایمانداران با همدلی یکجا با هم نشسته بودند. ۲ ناگهان صدایی مانند وزش باد شدید از آسمان آمد و تمام خانه ای را که در آن نشسته بودند، پُر ساخت. ۳ آنها دیدند که چیزی مانند زبانه های آتش نمایان شد و بر هر یک از آنها قرار گرفت. ۴ همه از روح مقدس پُر گشتند و به طوری که روح به ایشان قدرت تکلم می بخشید، به زبانهای دیگر به سخن گفتن آغاز کردند.
۵ در آن زمان، یهودیان خدا پرست از تمام ملتهای دنیا در اورشلیم اقامت داشتند. ۶ وقتی این سر و صدا به گوش آنها رسید، مردم گرد هم جمع شدند و چون هر کس به زبان خود سخنان ایمانداران را شنید، همه غرق حیرت شدند. ۷ با تعجب از همدیگر می پرسیدند: «مگر اینها که چنین حرف می زنند، همه جلیلی نیستند؟ ۸ پس چگونه ما سخنان شان را به زبان مادری خود می شنویم؟ ۹ ما که از پارتیان، مادیان، ایلامیان و مردمان بین النهرین، یهودیه و کَپَدوکیه، پُنتُس و ولایت آسیا، ۱۰ فریجیه و پمفیلیه، مصر و مناطقی از لیبیا که متصل به قیروان است و یهودیانی که از روم در اورشلیم مسکن گزیده بودند، ۱۱ یهودیان و آنهایی که قبلاً یهودی شده بودند و یک عدۀ دیگر از کریت و عربستان هستیم، همۀ ما به زبان خود شرح کارهای بزرگ خدا را می شنویم.» ۱۲ همه حیران و سرگردان به یکدیگر می گفتند: «معنای این وقایع چیست؟» ۱۳ اما بعضی مردم مسخره کنان می گفتند: «اینها مست شراب هستند.»
۱۴ اما پِطرُس با آن یازده رسول برخاسته صدای خود را بلند کرد و خطاب به جماعت گفت: «ای یهودیان و ای ساکنان اورشلیم! این را بدانید و به سخنان من توجه کنید. ۱۵ آن طور که شما فکر می کنید این مردان مست شراب نیستند، زیرا هنوز ساعت نُه صبح است. ۱۶ بلکه این همان چیزی است که یوئیل پیامبر در باره اش گفته بود:
۱۷ «خدا می فرماید، در روزهای آخر
روح خود را بر تمام انسانها خواهم ریخت.
پسران و دختران شما نبوت خواهند کرد،
جوانان شما رؤیاها و مو سفیدان شما خوابها خواهند دید.
۱۸ بر غلامان و کنیزان نیز در آن زمان از
روح خود خواهم ریخت و آنها نبوت خواهند کرد.
۱۹ بالا در آسمان عجایب،
و معجزه هایی بر زمین از خون و آتش و بخار،
ظاهر خواهم نمود.
۲۰ قبل از آمدن آن روز عظیم و پُر شکوهِ خداوند،
آفتاب تاریک خواهد شد و مهتاب رنگ خون خواهد گرفت.
۲۱ آن وقت هر کس که نام خداوند را بر زبان بیاورد،
نجات خواهد یافت.»
۲۲ ای مردم اسرائیل! به این سخنان گوش دهید: چنان که شما خوب می دانید عیسای ناصری کسی بود که خدا به وسیلۀ او معجزه ها و نشانه های عجیبی در میان شما نشان داد. ۲۳ این مرد به اراده و پیشدانی خدا تسلیم شد و شما او را به وسیلۀ گناهکاران بر صلیب میخکوب کردید و کُشتید. ۲۴ مگر خدا او را از چنگال مرگ رهانید و دوباره زنده کرد، زیرا ناممکن بود که مرگ بتواند او را در چنگ خود نگهدارد. ۲۵ داوود دربارۀ او گفته بود:
«خداوند را همیشه پیش روی خود می بینم،
چون که در دست راست من است تا هیچ تکان نخورم.
۲۶ از این رو، دل من خوشی و زبانم شادمانی می کند،
بدن فانی من نیز در امید، آرامش خواهد یافت،
۲۷ زیرا مرا در عالم مرگ رها نمی کنی،
خادم مقدس خود را نمی گذاری که بپوسد،
۲۸ تو راهی را به من نشان داده ای که مرا به سوی زندگی رهنمایی می کند،
حضور تو مرا از خوشی پُر خواهد کرد.»
۲۹ ای عزیزان! اجازه بدهید که دربارۀ داوود جد و پادشاه ما به شما واضح بگویم که او مُرد و به خاک سپرده شد. قبر داوود تا به حال همین جا، پیش ما موجود است. ۳۰ اما چون او پیامبر بود، می دانست که خدا وعده داده و سوگند خورده است که از نسل او، یکی را بر تخت پادشاهی بنشاند. ۳۱ داوود از قبل دوباره زنده شدن مسیح را پیشگویی نموده در باره اش گفته بود:
«او در عالم مرگ ترک نشد
و جسم او هرگز پوسیده نگردید.»
۳۲ خدا همین عیسی را پس از مرگ زنده کرد و همۀ ما بر آن شاهد هستیم. ۳۳ حال که عیسی به دست راست خدا بالا بُرده شده، روح مقدس وعده شده را از پدر آسمانی یافته و به ما عطا کرده است، شما این چیزها را می بینید و می شنوید. ۳۴ زیرا داوود خود به آسمان صعود نکرد ولی گفت:
«خداوند به سَروَر من گفت:
در دست راست من بنشین
۳۵ تا دشمنانت را زیر پایت کنم.»
۳۶ ای مردم اسرائیل! به یقین بدانید که خدا آن عیسایی را که شما مصلوب کردید، منحیث سَروَر و مسیح تعیین کرده است.»
۳۷ وقتی مردم این چیزها را شنیدند، دلهای شان شکست و از پِطرُس و دیگر رسولان پرسیدند: «ای عزیزان! چه کنیم؟» ۳۸ پِطرُس به آنها گفت: «هر یک از شما باید از گناهان تان توبه کنید و به نام عیسای مسیح تعمید بگیرید. به این ترتیب گناهان تان بخشیده خواهد شد و روح مقدس را به عنوان تحفه دریافت خواهید کرد. ۳۹ زیرا این وعده ای است برای شما، فرزندان تان و همۀ آنهایی که در مناطق دور هستند. یعنی همه کسانی که خداوند، خدای ما آنها را به سوی خود بخواند.» ۴۰ پِطرُس خواهش خود را با گفتنی های زیاد دیگر بیان کرد و به آنها هُشدار داده گفت: «از این نسل گناهکار دوری کنید.» ۴۱ پس کسانی که پیام او را قبول کردند، تعمید یافتند و در همان روز حدود سه هزار نفر به جمع ایمانداران پیوست.
۴۲ ایمانداران با همدلی روزهای خود را با آموختن از رسولان، یکجا نان خوردن و دعا کردن سپری می کردند. ۴۳ در اثر نشانه های عجیب و معجزه هایی که توسط رسولان انجام می شد، ترس خدا در دل همه گی جا می گرفت. ۴۴ تمام ایمانداران همیشه یکجا بودند و دارایی خود را با همدیگر تقسیم می کردند. ۴۵ آنها جایداد و اموال شخصی خود را می فروختند و پول آن را به ایماندارانی که نیاز داشتند، می دادند. ۴۶ همین طور آنها هر روز در خانۀ خدا با هم جمع می شدند و در خانه های خود نیز با خوشی و صمیمیت با هم غذا می خوردند ۴۷ و خدا را ستایش می کردند. آنها مورد احترام مردم بودند و عیسای مسیح هر روز کسانی را که نجات می یافتند، به جمع شان می افزود.
اول تسالونیکیان ۲:۱۴ · اول تسالونیکیان ۲:۱۵–۱۶ · اعمال رسولان ۲:۳۳ · TDV
در این دنیای پر از آشوب، خدا قومی برای خود دارد، شاگردانخداوندعیسی. آنها راهی را انتخاب کرده‌اند که با رنج‌ها مشخص شده است، راهی که دیگران پیش از این پیموده‌اند. بسیاری از ایمانداران از درگیری‌های بزرگی عبور کرده‌اند. با این حال، آنها مایل به انجام این کار هستند، مشتاق تقلید از نمونه کسانی که پیش از این رفته‌اند. این مانند یک ارتش است، جایی که سربازان افتاده با سربازان جدید جایگزین می‌شوند.
با وجود مخالفت‌های زیاد، ایمانداران جدید در تسالونیکی با شجاعت جای کسانی را که رفته بودند، گرفتند. بدین ترتیب، همراه با دیگران، آنها نه تنها به صورت فردی بلکه به صورت جمعی، به عنوان کلیساهای خدا در مسیحعیسی، مقلد یا پیرو شدند. با قدردانی از امتیازات بزرگ تعلق به نجات‌دهنده، آنها مایل به رنج کشیدن برای او بودند.
امروزه، عیسیناصری مسح‌شده خدا در آسمان است (اعمال رسولان ۲:۳۳)، و بدین ترتیب در جهان آینده مورد احترام قرار خواهد گرفت. در این میان، مخالفت با او کاملاً جدی است، همانطور که بسیاری از نسل‌های ایمانداران وفادارتجربه کرده‌اند. پولس، که زمانی خود آزاردهنده بود، توسط یهودیانی که هم خداوندعیسی و هم انبیا را کشته بودند، مورد مخالفت قرار گرفت. چنین مخالفانی «خدا را خشنود نمی‌سازند و با همه مردم مخالفند، و ما را از سخن گفتن با غیریهودیان منع می‌کنند تا نجات یابند» (۱ تسالونیکیان ۲:۱۵–۱۶). ما نباید انتظار رفتار متفاوتی را امروز داشته باشیم.
