۱ شما در گذشته به علت نافرمانی و گناهان تان مُرده بودید، ۲ در راه های دنیوی قدم می گذاشتید و از سردار قدرتهای هوا، یعنی همان روح شیطانی که اکنون در اشخاص نافرمان عمل می کند، پیروی می کردید. ۳ همۀ ما مانند آنها در بند خواهشهای نفسانی بودیم و مطابق هوسهای جسمی و ذهنی خود رفتار می کردیم و سزاوار خشم و غضب خدا بودیم. ۴ اما خدایی که سرشار از رحمت است، از روی محبت بزرگ خود ما را محبت کرد. ۵ اگر چه به علت گناهان خود مُرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید، پس از روی فیض خداست که شما نجات یافته اید. ۶ خدا ما را با عیسای مسیح برخیزانید و در جایگاه آسمانی با او نشاند ۷ تا در آینده ثروت سرشار از فیض خود را با مهربانی نسبت به ما در عیسای مسیح نشان دهد. ۸ پس شما در نتیجۀ فیض خدا و از طریق ایمان نجات یافته اید و این کار شما نیست بلکه هدیه یی از جانب خداست. ۹ این نجات نتیجۀ اعمال شما نیست، پس کسی نمی تواند به خود فخر کند. ۱۰ زیرا ما ساختۀ دست او هستیم و در عیسای مسیح از نو آفریده شدیم تا آن کارهای نیکویی را که خدا پیش از پیش برای ما مقرر داشته بود، انجام دهیم.
۱۱ پس به یاد داشته باشید که شما غیر یهود به دنیا آمده بودید. در آن وقت توسط قوم خدا، مردم ختنه نشده نامیده می شدید، در حالی که ختنه کردن یک عمل جسمانی است و به دست انسان صورت می گیرد. ۱۲ در آن زمان، شما از مسیح جدا بوده و متعلق به قوم خدا نبودید و وعدۀ خدا در پیمان با اسرائیل شامل حال شما نمی شد. شما در این دنیا، نا امید و دور از خدا به سر می بُردید. ۱۳ اما اکنون در عیسای مسیح با آن که از خدا دور بودید، به وسیلۀ خون مسیح نزدیک شده اید. ۱۴ مسیح صلح و سلامتی ماست و یهود و غیر یهود را با هم یکی ساخته است. او با بدن جسمانی خود دیوار دشمنی را که باعث جدایی آنها می شد، فرو ریخت. ۱۵ زیرا شریعت موسی را با مقررات و احکامش، در بدن خود باطل کرد، تا از این دو گروه در خود یک انسانِ نو را به وجود آورد و به این طور صلح و سلامتی را میسر بسازد. ۱۶ مسیح با مرگ خود بالای صلیب، این دو گروه را در یک بدن با خدا آشتی داد، تا دشمنی میان یهود و غیر یهود را از بین ببرد. ۱۷ مسیح آمد تا مژدۀ صلح را به شما که از خدا دور بودید و به ما که به خدا نزدیک بودیم، اعلام کند. ۱۸ پس اکنون همۀ ما به وسیلۀ مسیح در یک روح مقدس به سوی خدای پدر نزدیک می شویم. ۱۹ پس شما دیگر بیگانه و اجنبی نه بلکه با ایمانداران به خدا هموطن بوده و اعضای خانوادۀ او می باشید. ۲۰ شما بر تهدابی که به دست رسولان و پیامبران گذاشته شده است، بنا شده اید، تهدابی که عیسای مسیح سنگ اصلی آن است. ۲۱ در اتحاد با اوست که تمام تعمیر شکل مناسب را به خود می گیرد و به یک خانۀ مقدس برای خداوند مبدل می گردد. ۲۲ در اتحاد با او شما نیز با هم به صورت تعمیری بنا خواهید شد که خدا از طریق روح خود در آن ساکن است.
۱ شش روز پیش از عید فِصَح، عیسی به بیت عنیا، محل زندگی ایلعازر آمد. ایلعازر همان کسی بود که عیسی او را پس از مرگ زنده کرده بود. ۲ آنها در آنجا برای عیسی نان شب ترتیب دادند. مرتا مصروف خدمت بود و ایلعازر یکی از کسانی بود که با عیسی سر دسترخوان نشست. ۳ آنگاه مریم یک ظرفی که نیم لیتر عطر قیمتی که از روغن سنبل خالص بود آورد و بر پاهای عیسی ریخت و آن را با موهای خود خشک کرد. تمام خانه پُر از بوی عطر شد. ۴ یکی از شاگردان عیسی، یهودای اسخریوطی پسر شمعون که بعدها به او خیانت کرد، گفت: ۵ «چرا این عطر به سه صد سکۀ نقره فروخته نشد تا پول آن به فقرا داده می شد؟» ۶ او این را به خاطر دلسوزی به فقرا نگفت بلکه به خاطری گفت که خودش دزد بود و از کیسه یی که نزد او بود، دزدی می کرد. ۷ عیسی گفت: «به مریم چیزی نگویید، او آن را برای آماده گی دفن من انجام داده است. ۸ چون فقرا همیشه با شما خواهند بود اما من همیشه با شما نیستم.»
۹ عده زیادی از یهودیان شنیدند که عیسی آنجاست. آنها آمدند که نه تنها عیسی بلکه ایلعازر را نیز که زنده کرده بود، ببینند. ۱۰ اما سران کاهنان مشورت کردند که ایلعازر را نیز باید بکُشند، ۱۱ زیرا به خاطر او بسیاری از یهودیان از آنها روی گردانیده به عیسی ایمان آورده بودند.
۱۲ فردای آن روز، جمعیت بزرگی که برای عید فِصَح آمده بودند، وقتی شنیدند عیسی در حال آمدن به اورشلیم است، ۱۳ شاخه های درخت خُرما را گرفته به استقبال او رفتند. آنها فریاد می زدند: «زنده باد! مبارک باد پادشاه اسرائیل که به نام خداوند می آید.» ۱۴ آنگاه عیسی کُره خری یافت و بر آن سوار شد، همان گونه که در نوشته های پیامبران آمده است:
۱۵ «ای مردم شهر صهیون، دیگر نترسید،
اکنون پادشاه شما که بر کُره خری سوار است، می آید.»
۱۶ در ابتدا این چیزها برای شاگردان قابل فهم نبود اما پس از آن که عیسی به جلال رسید، آنها به یاد آوردند که همۀ این چیزها دربارۀ او نوشته شده بود و آنها هم همان گونه برای او انجام داده بودند.
۱۷ آن عده مردم که به هنگام صدا زدن ایلعازر از قبر و زنده شدنش از مُرده گان با عیسی بودند، همچنان بر این واقعه نیز شهادت می دادند. ۱۸ به همین دلیل آن جمعیت بزرگ به استقبال عیسی آمدند، زیرا شنیده بودند که عیسی این معجزه را انجام داده بود. ۱۹ پس فریسیان بین خود گفتند: «نگاه کنید که هیچ کاری دیگر از ما ساخته نیست! تمام مردم جهان به دنبال او رفته اند.»
۲۰ در این میان یک عده یونانیان هم هنگام عید برای عبادت به اورشلیم آمده بودند. ۲۱ آنها نزد فیلیپُس که اهل بیت صیدای جلیل بود، آمدند و گفتند: «ای آقا، ما می خواهیم عیسی را ببینیم.» ۲۲ فیلیپُس رفت و این را به اندریاس گفت و باز هر دوی آنها رفتند و به عیسی گفتند. ۲۳ عیسی به آنها گفت: «وقت آن رسیده است که من پسر انسان، جلال یابم. ۲۴ به یقین به شما می گویم، اگر دانۀ گندم به داخل خاک نرود و نمیرد، تنها یک دانه می ماند اما اگر بمیرد دانه های بی شماری به بار می آورد. ۲۵ کسی که جان خود را دوست دارد، آن را از دست خواهد داد. اما کسی که به خاطر من جان خود را فدا سازد، زندگی ابدی خواهد یافت. ۲۶ اگر کسی بخواهد مرا خدمت کند باید از من پیروی کند و هر جا من باشم، خدمتگار من نیز آنجا خواهد بود و اگر کسی مرا خدمت کند، پدر من او را سرافراز خواهد ساخت.
۲۷ همین حالا جان من پریشان است. چه بگویم؟ آیا بگویم: «ای پدر مرا از این ساعت رهایی ده؟» نه، اما برای همین منظور من به این ساعت رسیده ام. ۲۸ ای پدر، نام خود را جلال بده.» در آن وقت صدایی از آسمان رسید که می گفت: «آن را جلال داده ام و باز هم جلال خواهم داد.» ۲۹ گروهی که آنجا ایستاده بودند، گفتند: «صدای رعد بود.» و دیگران گفتند: «فرشته یی با او سخن گفت.» ۳۰ عیسی در جواب گفت: «این صدا به خاطر شما آمد، نه به خاطر من. ۳۱ اکنون موقع داوری بر این جهان رسیده است، حالا حاکم این جهان، یعنی شیطان، بیرون رانده می شود. ۳۲ وقتی از روی زمین بلند کرده شوم، همه آدمها را به سوی خود خواهم کشید.» ۳۳ او این را گفت تا اشاره به نوع مرگی باشد که در انتظارش بود. ۳۴ مردم در جواب او گفتند: «ما در تورات خوانده ایم که مسیح تا به ابد زنده می ماند. پس تو چگونه می گویی که پسر انسان باید بلند کرده شود؟ این پسر انسان کیست؟» ۳۵ عیسی به آنها گفت: «فقط تا زمانی کوتاه نور با شما است. تا وقتی که این نور را دارید، راه بروید مبادا تاریکی شما را فرا گیرد. کسی که در تاریکی راه می رود، نمی داند به کجا می رود. ۳۶ تا زمانی که نور را دارید به نور ایمان بیاورید تا فرزندان نور شوید.» عیسی این را گفت و از پیش آنها رفت و پنهان شد.
۳۷ با وجود همه نشانه هایی که عیسی پیش روی آنها انجام داده بود، آنها به او ایمان نیاوردند. ۳۸ در نتیجه پیشگویی اشعیای نبی به واقعیت پیوست که گفته بود:
«ای خداوند، چه کسی پیام ما را باور کرده است؟
و آیا قدرت خداوند بر کسی آشکار شده است؟»
۳۹ همان طور که اشعیای نبی در جایی دیگر بیان کرده است، آنها نتوانستند ایمان آورند، زیرا:
۴۰ «او چشمان آنها را نابینا
و دلهای شان را سخت گردانیده است،
تا با چشمان خود نبینند
و با دلهای خود نفهمند
و به سوی من باز نگردند تا آنها را شِفا دهم.»
۴۱ اشعیا به این خاطر این را بیان کرد که جلال عیسی را دید، پس دربارۀ او سخن گفت.
۴۲ با این که بسیاری از بزرگان یهود به او ایمان آورده بودند، ولی از ترس فریسیان به ایمان خود اقرار نمی کردند تا مبادا از کنیسه اخراج شان کنند. ۴۳ زیرا آنها رضایت مردم را بیشتر از رضایت خدا دوست داشتند.
۴۴ پس عیسی با صدای بلند گفت: «هر کسی به من ایمان بیاورد، نه فقط به من بلکه به فرستندۀ من نیز ایمان آورده است. ۴۵ هر کسی مرا می بیند، آن کسی را می بیند که مرا فرستاده است. ۴۶ من نوری هستم که به جهان آمده ام تا هر آن کسی که به من ایمان آورد در تاریکی ساکن نباشد ۴۷ و اگر کسی سخنان مرا بشنود و ایمان نیاورد، من او را محکوم نمی کنم، زیرا نیامده ام تا بر جهان داوری کنم بلکه آمده ام تا جهان را نجات دهم. ۴۸ برای کسی که مرا رد می کند و سخنان مرا قبول نمی کند، داور دیگری است. همان سخنانی که گفتم او را در روز آخر داوری خواهد کرد. ۴۹ زیرا که من از خود سخن نمی گویم بلکه پدری که مرا فرستاده است، به من حکم داده است که چه بگویم و چگونه صحبت کنم. ۵۰ من می دانم که حکم او زندگی ابدی را به بار می آورد. پس هر آنچه می گویم، درست همان چیزی است که پدر به من گفته است تا بگویم.»
۱ آنگاه عیسی به مردم و شاگردان خود گفت: ۲ «چون علمای شریعت و فریسیان بر مسند شریعت موسی نشسته اند، ۳ پس هر آنچه به شما می گویند آن را بشنوید و به آن عمل کنید اما از اعمال آنها پیروی نکنید، زیرا خود آنها به آنچه می گویند عمل نمی کنند. ۴ فریسیان و علمای شریعت بارهای سنگینی می بندند و بر دوش مردم می گذارند، در حالی که خود شان حاضر نیستند برای بلند کردن آن بار حتی انگشت خود را تکان دهند. ۵ هر چه می کنند برای تظاهر و خودنمایی پیش مردم است. تعویذهای بسته شده به بازو و پیشانی خود را بزرگتر و دامن چپن خود را درازتر می سازند. ۶ آنها دوست دارند که در صدر مجالس بنشینند و در کنیسه ها صف اول را داشته باشند. ۷ می خواهند مردم در بازارها و جاهای مهم دیگر به آنها سلام بدهند و آنها را «استاد! استاد!» گویند. ۸ اما شما نباید «استاد» خوانده شوید، زیرا شما یک استاد دارید که مسیح است و همۀ شما برادر هستید. ۹ هیچ کس را بر روی زمین «پدر» صدا نزنید، زیرا شما یک پدر دارید، یعنی همان پدر آسمانی. ۱۰ و نباید «پیشوا» خوانده شوید، زیرا شما یک پیشوا دارید که مسیح است. ۱۱ کسی در میان شما از همه بزرگتر است که خدمتگار شما باشد. ۱۲ زیرا هر کسی خود را بزرگ سازد، خوار خواهد شد، و هر کسی خود را فروتن سازد، سربلند خواهد گردید.
۱۳ وای بر شما ای علمای شریعت و فریسیانِ ریاکار! شما راه پادشاهی آسمانی را بر روی مردم بسته می کنید، نه خود داخل می شوید و نه دیگران را می گذارید داخل شوند.
[ ۱۴ وای بر شما ای علمای شریعت و فریسیانِ ریاکار! شما مال بیوه زنان را می خورید اما برای خودنمایی دعای خود را درازتر می کنید. بدانید که شما شدیدترین جزا را خواهید دید.]
۱۵ وای بر شما ای علمای شریعت و فریسیان ریاکار! شما از بحر و خشکه می گذرید تا کسی را پیدا کنید که فرقه و مذهب تان را بپذیرد. وقتی به این کار موفق شدید، او را دو برابر از خود تان سزاوار دوزخ می سازید.
۱۶ وای بر شما ای راهنمایان کور! شما می گویید: اگر کسی به خانۀ خدا سوگند یاد کند فرقی نمی کند اما اگر به طلاهای خانۀ خدا سوگند یاد کند، مجبور است به سوگند خود وفا کند. ۱۷ ای جاهلان کور! کدام مهمتر است، طلا یا خانۀ خدا که طلا را پاک و تقدیس می کند؟ ۱۸ شما می گویید: هرگاه کسی به قربانگاه سوگند بخورد چیزی نمی شود اما اگر به هدیه یی که در قربانگاه قرار دارد، سوگند یاد کند مجبور است به آن عمل کند. ۱۹ ای مردم کور! کدام مهمتر است، هدیه یا قربانگاهی که هدیه را پاک و تقدیس می کند؟ ۲۰ کسی که به قربانگاه سوگند یاد می کند، به آن و به هر چیزی که بر روی آن است سوگند می خورد. ۲۱ کسی که به خانۀ خدا سوگند یاد می کند، به آن و به خدایی که در آن ساکن است سوگند یاد کرده است. ۲۲ هرگاه کسی به آسمان سوگند یاد کند، به تخت خدا و آن کس که بر آن می نشیند سوگند یاد کرده است.
۲۳ وای بر شما ای علمای شریعت و ای فریسیانِ ریاکار، شما از نعناع، شبت و زیره ده یک می دهید اما مهمترین احکام شریعت را که عبارت از عدالت و رحمت و صداقت است، نادیده می گیرید. این احکام را باید بجا می آوردید و آنها را نیز فراموش نمی کردید. ۲۴ ای راهنمایان کور! شما پشه را از آب صاف می کنید اما شتر را می بلعید.
۲۵ وای بر شما ای علمای شریعت و ای فریسیانِ ریاکار! بیرون پیاله و بشقاب را پاک می کنید، در حالی که درون آنها کثیف و پُر از ظلم و خودخواهی است. ۲۶ ای فریسی کور! اول آنچه را که در درون پیاله است پاک کن، آنگاه بیرون آن هم پاک خواهد شد.
۲۷ وای بر شما ای علمای شریعت و فریسیان ریاکار! شما مانند مقبره های سفید شده هستید که ظاهر زیبا دارند اما داخل آنها پُر از استخوانهای مُرده گان و انواع کثافات است! ۲۸ شما هم در ظاهر مردمان درستکار معلوم می شوید، ولی در باطن پُر از ریاکاری و شرارت هستید.
۲۹ وای بر شما ای علمای شریعت و فریسیان ریاکار! شما مقبره های پیامبران را می سازید و آرامگاه هایی را که به یادبود مقدسین ساخته شده است، تزئین می کنید ۳۰ و می گویید: «اگر ما در روزگار پدران خود زندگی می کردیم، هرگز با آنها در قتل پیامبران شریک نمی شدیم.» ۳۱ پس بر خود شهادت می دهید که فرزندان همان کسانی هستید که پیامبران را به قتل رسانیده اند. ۳۲ پس بروید و آنچه را که پدران تان شروع کردند، به پایان برسانید! ۳۳ ای مارها، ای افعی زاده گان، شما چگونه از مجازات دوزخ می گریزید؟ ۳۴ به این جهت من پیامبران، حکیمان و عالمان را برای شما می فرستم اما شما بعضی را می کُشید و بر صلیب می کشید و بعضی را هم در کنیسه های تان شلاق می زنید و شهر به شهر می رانید. ۳۵ پس خون همۀ نیکمردان خدا که بر زمین ریخته شده است بر گردن شما خواهد بود، از هابیل معصوم گرفته تا زَکریا پسر بَرخِیا که او را در بین خانۀ خدا و قربانگاه کُشتید. ۳۶ در حقیقت به شما می گویم، گناه تمام این کارها به گردن این نسل خواهد بود.
۳۷ اورشلیم، ای اورشلیم! ای شهری که پیامبران را کُشتی و آنهایی را که پیش تو فرستاده می شوند، سنگسار کردی! چند بار خواستم مانند مرغی که چوچه های خود را زیر پَر و بال خود می گیرد، فرزندان تو را به دَور خود جمع کنم اما نخواستی. ۳۸ اینک خانۀ شما به خود تان ویران واگذاشته می شود. ۳۹ پس برای تان می گویم که دیگر هرگز مرا نخواهید دید تا زمانی که بگویید متبارک است آن کسی که به نام خداوند می آید.»
اِفِسُسیان ۲:۷ · یوحنا ۱۲:۳۲–۳۳ · متی ۲۳:۳۷ · TDV
هر انسانی بدون عذر باقی می‌ماند. خدا می‌تواند به همه کسانی که انجیل او را رد کرده‌اند بگوید: «من می‌خواستم، اما شما نخواستید» (رجوع کنید به متی ۲۳: ۳۷). مطلقاً چیزی به نام «رد شدن» در کلام خدا وجود ندارد، به معنای اختصاص دادن، از جانب خدا، هر تعداد از مخلوقات او به لعنت ابدی. آتش ابدی برای شیطان و فرشتگانش آماده شده است (متی ۲۵: ۴۱). انسان‌ها به سوی آن هجوم خواهند برد. «ظروف غضب» نه توسط خدا، بلکه توسط خودشان، برای هلاکت آماده شده‌اند (رومیان ۹: ۲۲). هر کس که به بهشت می‌رسد، باید از خدا برای آن تشکر کند. هر کس که خود را در جهنم می‌یابد، باید از خودش برای آن تشکر کند.
علاوه بر این، ما همیشه باید به یاد داشته باشیم که گناهکار هیچ ارتباطی با احکام منتشر نشده خدا ندارد. او چه می‌داند، چه می‌تواند بداند، در مورد چنین چیزهایی؟ هیچ چیز. اما او با محبت منتشر شده خدا، رحمت ارائه شده او، نجات رایگان او، انجیل باشکوه او سروکار دارد. ما می‌توانیم بدون ترس ادعا کنیم که تا زمانی که این کلمات درخشان و باشکوه در کلام خدا می‌درخشند، «هر که تشنه است، بیاید؛ و هر که می‌خواهد، آب حیات را رایگان بگیرد،» برای هیچ پسر یا دخترآدم غیرممکن است که بگوید: «من آرزوی نجات داشتم، اما نتوانستم. من تشنه آبزنده بودم، اما نتوانستم به آن برسم. چاه عمیق بود و من چیزی برای کشیدن نداشتم.» آه، نه، چنین زبانی هرگز استفاده نخواهد شد؛ چنین اعتراضی هرگز توسط هیچ کس در میان تمام گمشدگان مطرح نخواهد شد. وقتی انسان‌ها وارد ابدیت می‌شوند، با وضوح وحشتناکی خواهند دید آنچه را که اکنون وانمود می‌کنند مبهم و گیج‌کننده است، یعنی سازگاری کامل فیض حاکم انتخاب‌کننده خدا و پیشنهاد رایگان نجات به همه: هماهنگی کامل بین حاکمیت الهی و مسئولیت انسانی. ما با اطمینان امیدواریم که خواننده این چیزها را حتی اکنون می‌بیند.
