۱ ای خداوند به تو سپاس می گویم، زیرا که تو مرا نجات بخشیدی و نگذاشتی دشمنانم بر من ظفر یابند. ۲ ای خداوند، خدای من، بدربار تو برای کمک زاری کردم و تو مرا شفا دادی. ۳ ای خداوند، مرا از لب گور کشیدی و نجات دادی. مرا زنده ساختی تا هلاک نگردم.
۴ ای مقدسان خداوند، او را ستایش کنید و با شکرگزاری قدوسیت او را ذکر نمائید. ۵ زیرا که غضب او لحظه ای است، اما در لطف او حیات. خوشی صبحگاهان جایگزین گریۀ شامگاهان می گردد. ۶ اما من در آسودگی و آرامی خود گفتم: «تا به ابد لغزش نمی خورم.»
۷ ای خداوند، از لطف خود مرا مثل کوهی ثابت و پابرجا ساختی، اما وقتی رویت را از من پنهان کردی ترسان و پریشان شدم. ۸ ای خداوند، در پیشگاه تو فریاد بر می آورم. نزد خداوند التماس کرده گفتم: ۹ «از مرگ و رفتن من به گور چه فایده ای دارد؟ آیا جسد خاک شده می تواند تو را ستایش کند و راستی و وفاداری تو را بیان کند؟ ۱۰ ای خداوند، دعایم را بشنو و بر من رحم کن. ای خداوند مددگار من باش.» ۱۱ تو غم و ماتم مرا به رقص خوشی تبدیل نمودی. تو رخت سوگواری را از من دور کرده و لباس خوشی به من پوشاندی. ۱۲ پس با تمام وجود برای تو سرود می خوانم و سکوت نخواهم کرد. ای خداوند، خدای من، تو را تا به ابد ستایش می کنم.
۱ نافرمانی انسان شریر آشکار می کند که ترس خدا مد نظر او نیست. ۲ آنقدر خودخواه و مغرور شده است که فکر می کند گناهش آشکار نمی شود و کسی او را متهم نمی کند. ۳ سخنان زبانش شرارت و فریب است. از فهم دور شده و از نیکوکاری دست کشیده است. ۴ در بستر خود شرارت را تفکر می کند، راه نادرست را عادت خود ساخته و از بدی نفرت ندارد.
۵ ای خداوند، رحمت تو تا به آسمان ها می رسد و وفاداری تو مافوق ابر ها. ۶ عدالت تو مانند کوهها پابرجا است و احکام تو عمیق تر از عمق های زمین. ای خداوند، تو مددگار انسانها و حیوانات هستی. ۷ ای خدا رحمت تو چقدر عالی و با ارزش است. آدمیان در سایۀ بالهای تو پناه می برند. ۸ همه از نعمت تو برخوردار می شوند و از دریای رحمت تو می نوشند. ۹ تو سرچشمۀ زندگی هستی و در نور تو روشنی را می بینیم.
۱۰ رحمت تو همیشه بر آنانی که تو را می شناسند باقی بماند و عدالت تو پیوسته همراه راستدلان باشد. ۱۱ مگذار که پایمال اشخاص مغرور گردم و یا دست شریران مرا مجبور به فرار سازد. ۱۲ ببینید که چگونه بدکاران افتاده اند! آن ها طوری سقوط کرده اند که دیگر نمی توانند برخاست.
۱ نافرمانی انسان شریر آشکار می کند که ترس خدا مد نظر او نیست. ۲ آنقدر خودخواه و مغرور شده است که فکر می کند گناهش آشکار نمی شود و کسی او را متهم نمی کند. ۳ سخنان زبانش شرارت و فریب است. از فهم دور شده و از نیکوکاری دست کشیده است. ۴ در بستر خود شرارت را تفکر می کند، راه نادرست را عادت خود ساخته و از بدی نفرت ندارد.
۵ ای خداوند، رحمت تو تا به آسمان ها می رسد و وفاداری تو مافوق ابر ها. ۶ عدالت تو مانند کوهها پابرجا است و احکام تو عمیق تر از عمق های زمین. ای خداوند، تو مددگار انسانها و حیوانات هستی. ۷ ای خدا رحمت تو چقدر عالی و با ارزش است. آدمیان در سایۀ بالهای تو پناه می برند. ۸ همه از نعمت تو برخوردار می شوند و از دریای رحمت تو می نوشند. ۹ تو سرچشمۀ زندگی هستی و در نور تو روشنی را می بینیم.
۱۰ رحمت تو همیشه بر آنانی که تو را می شناسند باقی بماند و عدالت تو پیوسته همراه راستدلان باشد. ۱۱ مگذار که پایمال اشخاص مغرور گردم و یا دست شریران مرا مجبور به فرار سازد. ۱۲ ببینید که چگونه بدکاران افتاده اند! آن ها طوری سقوط کرده اند که دیگر نمی توانند برخاست.
مزامیر ۳۰:۵ · مزامیر ۳۶:۶ · مزامیر ۳۶:۹ · TDV
همانطور که خورشید طبیعی گاهی در ابرها فرو می‌رود، مسیحی نیز گاهی طلوعی درخشان و ظهری روشن‌تر دارد، اما در تاریکی غروب می‌کند. اما ما می‌دانیم که وقتی روز جاودانگی فرا رسد، آخرین اثر سایههایزمین برای همیشه از بین خواهد رفت. خداوند آنگاه وعده می‌دهد، اگرچه ما نمی‌دانیم او چه می‌کند، اما بعداً خواهیم دانست (یوحنا ۱۳:۷). به نظر می‌رسد او برخی چیزها را از ما پنهان می‌کند تا وفاداری ما را بیازماید یا ما را به زندگی در تسلیم توأم با اعتماد هدایت کند.
در پرتو ابدیت، تاریک‌ترین رویدادهای این زندگی روشن از رحمت دیده خواهند شد، و حتی سخت‌ترین آزمایش‌ها فقط جنبههایسختتر محبت او خواهند بود. پس، کنجکاوانه یا انتقادی در معاملات فعلی خدا با خود کنجکاوی نکنید. با صبر و حوصله تا روز بزرگ که همه چیز آشکار می‌شود، منتظر بمانید. ای روح من، آیا اینجا برای توشب است؟ نوشته شده است: «شب در آنجا نخواهد بود» (مکاشفه ۲۱:۲۵). صبور باش! خداوندتو به زودی ظاهر خواهد شد و آن ظهور پرجلال، یک ظهر ابدی را آغاز خواهد کرد که غروبی ندارد. در این میان، با فروتنی و صبر منتظر بمانید، زیرا اگر «گریه برای شب می‌آید… در صبح شادی است» (مزمور ۳۰:۵).
آنگاه، «خورشید تو دیگر غروب نخواهد کرد… زیرا یهوه نور ابدی تو خواهد بود، و روزهای عزاداری تو به پایان خواهد رسید» (اشعیا ۶۰:۲۰). نور ابدی! نور ابدی خدا پرجلال خواهد بود و در بهشت، تو یک شهروند شاد، بی‌گناه، بی‌غم و بی‌اشک خواهی بود. هرگز از شنیدن فریاد «قدوس، قدوس، قدوس، خداوند خدای قادر مطلق، که بود، و هست، و می‌آید» (مکاشفه ۴:۸) خسته نخواهی شد.
