۱ این نامه از طرف پولُس است که به خواست خدا، رسول عیسای مسیح بوده و برای آن فرستاده شد تا وعدۀ زندگی ای را که در عیسای مسیح یافت می شود، اعلام کند. پولُس این نامه را به تیموتاووس نوشته است. ۲ ای فرزند عزیزم تیموتاووس! فیض، رحمت و سلامتی خدای پدر و سَروَر ما عیسای مسیح بر تو باد.
۳ من خدا را سپاس می گویم و مانند اجداد خود، او را با وجدان پاک عبادت می کنم. همین گونه تو را شب و روز در همه دعاهایم به یاد می آورم. ۴ وقتی اشکهای تو به یادم می آید، از خدا می خواهم که بتوانم تو را دوباره ببینم تا یکبار دیگر خوشی من کامل گردد. ۵ من آن ایمان بی ریای تو را خوب به خاطر دارم، همان ایمانی که اول در مادر کلانت لوئیس و مادرت افنیکی وجود داشت و اطمینان دارم که اکنون همان ایمان در وجود تو نیز زنده است. ۶ می خواستم برایت یادآوری کنم که وقتی من بر تو دست گذاشتم، هدیۀ خدا به تو داده شد. پس از تو می خواهم که این تحفه را همیشه در زندگی خود استفاده کنی، ۷ زیرا روحی که خدا به ما عطا کرده، نه روح ترس، بلکه روح قوت، محبت و حاکمیت بر نفس است.
۸ بنابر این از شهادت دادن به مسیح شرم نداشته باش و نه از من که به خاطر او زندانی هستم، بلکه با قدرت خدا در همه رنجهایی که به خاطر خبر خوش عیسای مسیح پیش می آید، شریک باش. ۹ این که خدا ما را نجات داد و به یک زندگی پاک و مقدس فرا خواند، نتیجۀ اعمال ما نبود بلکه مطابق با اراده و فیض خدا بود که از ازل در وجود عیسای مسیح به ما بخشید ۱۰ و اکنون با آمدن نجات دهندۀ ما عیسای مسیح آشکار شده است. او قدرت مرگ را از بین بُرد و با این خبر خوش، زندگی جاویدان را آشکار ساخت.
۱۱ خدا مرا به عنوان واعظ، رسول و معلم تعیین کرده است تا این خبر خوش را بشارت دهم. ۱۲ از همین سبب تمام رنجها را تحمل می کنم و از آن خجل نیستم، زیرا می دانم به چه کسی ایمان آورده ام و یقین دارم که او قادر است تا روز آخر آنچه را که به من سپرده است، حفظ کند. ۱۳ پس همه سخنان درست را که از من شنیده ای، با ایمان و محبتی که در عیسای مسیح است، سرمشق خود قرار بده، ۱۴ و به وسیلۀ روح مقدس که در ما ساکن است، آن امانت نیکو را که به تو سپرده شده است، حفظ کن.
۱۵ تو خود می دانی که در ولایت آسیا همه مرا ترک کرده اند، به شمول فیجِلس و هِرموجِنِس. ۱۶ خداوند رحمت خود را به خانوادۀ اُنیسیفوروس عطا فرماید زیرا او از زندانی بودن من نشرمید و بارها نیروی تازه به من بخشید. ۱۷ وقتی اُنیسیفوروس به شهر روم رسید، به جستجوی من پرداخت و با زحمت زیاد مرا پیدا کرد. ۱۸ خداوند در روز داوری به او رحمت دهد. همچنان تو خوب می دانی که او در شهر اِفِسُس چه خدمتهایی برای من کرده است.
۱ این نامه از طرف پولُس است که به خواست خدا، رسول عیسای مسیح بوده و برای آن فرستاده شد تا وعدۀ زندگی ای را که در عیسای مسیح یافت می شود، اعلام کند. پولُس این نامه را به تیموتاووس نوشته است. ۲ ای فرزند عزیزم تیموتاووس! فیض، رحمت و سلامتی خدای پدر و سَروَر ما عیسای مسیح بر تو باد.
۳ من خدا را سپاس می گویم و مانند اجداد خود، او را با وجدان پاک عبادت می کنم. همین گونه تو را شب و روز در همه دعاهایم به یاد می آورم. ۴ وقتی اشکهای تو به یادم می آید، از خدا می خواهم که بتوانم تو را دوباره ببینم تا یکبار دیگر خوشی من کامل گردد. ۵ من آن ایمان بی ریای تو را خوب به خاطر دارم، همان ایمانی که اول در مادر کلانت لوئیس و مادرت افنیکی وجود داشت و اطمینان دارم که اکنون همان ایمان در وجود تو نیز زنده است. ۶ می خواستم برایت یادآوری کنم که وقتی من بر تو دست گذاشتم، هدیۀ خدا به تو داده شد. پس از تو می خواهم که این تحفه را همیشه در زندگی خود استفاده کنی، ۷ زیرا روحی که خدا به ما عطا کرده، نه روح ترس، بلکه روح قوت، محبت و حاکمیت بر نفس است.
۸ بنابر این از شهادت دادن به مسیح شرم نداشته باش و نه از من که به خاطر او زندانی هستم، بلکه با قدرت خدا در همه رنجهایی که به خاطر خبر خوش عیسای مسیح پیش می آید، شریک باش. ۹ این که خدا ما را نجات داد و به یک زندگی پاک و مقدس فرا خواند، نتیجۀ اعمال ما نبود بلکه مطابق با اراده و فیض خدا بود که از ازل در وجود عیسای مسیح به ما بخشید ۱۰ و اکنون با آمدن نجات دهندۀ ما عیسای مسیح آشکار شده است. او قدرت مرگ را از بین بُرد و با این خبر خوش، زندگی جاویدان را آشکار ساخت.
۱۱ خدا مرا به عنوان واعظ، رسول و معلم تعیین کرده است تا این خبر خوش را بشارت دهم. ۱۲ از همین سبب تمام رنجها را تحمل می کنم و از آن خجل نیستم، زیرا می دانم به چه کسی ایمان آورده ام و یقین دارم که او قادر است تا روز آخر آنچه را که به من سپرده است، حفظ کند. ۱۳ پس همه سخنان درست را که از من شنیده ای، با ایمان و محبتی که در عیسای مسیح است، سرمشق خود قرار بده، ۱۴ و به وسیلۀ روح مقدس که در ما ساکن است، آن امانت نیکو را که به تو سپرده شده است، حفظ کن.
۱۵ تو خود می دانی که در ولایت آسیا همه مرا ترک کرده اند، به شمول فیجِلس و هِرموجِنِس. ۱۶ خداوند رحمت خود را به خانوادۀ اُنیسیفوروس عطا فرماید زیرا او از زندانی بودن من نشرمید و بارها نیروی تازه به من بخشید. ۱۷ وقتی اُنیسیفوروس به شهر روم رسید، به جستجوی من پرداخت و با زحمت زیاد مرا پیدا کرد. ۱۸ خداوند در روز داوری به او رحمت دهد. همچنان تو خوب می دانی که او در شهر اِفِسُس چه خدمتهایی برای من کرده است.
۱ من در حضور خدا و عیسای مسیح که بر زنده گان و مُرده گان داوری خواهد کرد و به خاطر دوباره آمدن او در پادشاهی اش، به تو وظیفه می دهم که ۲ کلام خدا را موعظه کنی، همیشه آماده باش تا دیگران را اصلاح کرده، سرزنش و تشویق کنی و با صبر و حوصله تعلیم دهی. ۳ زیرا زمانی خواهد آمد که مردم به تعلیم درست گوش نخواهند داد بلکه دنبال خواهشهای نفسانی خویش خواهند گشت. آنها برای خود معلمان دروغین پیدا خواهند کرد تا از آن معلمان همان چیزهایی را بشنوند که مورد قبول خود شان است. ۴ آنها از شنیدن حقیقت خودداری نموده و به سوی افسانه ها رو خواهند آورد. ۵ اما تو در همه حال متوجۀ خود باش، سختی ها را تحمل کن، خبر خوش را اعلام کن و خدمت خویش را به درستی انجام بده.
۶ من همین اکنون خود را به عنوان قربانی تقدیم می کنم و زمان مرگ من فرا رسیده است. ۷ در این مسابقۀ نیکو، نهایت کوشش خود را کرده، دورۀ خود را تمام نموده و در ایمانم وفادار مانده ام. ۸ اکنون تاج پیروزی در انتظار من است، همان تاج عدالت که عیسای مسیح، آن داور عادل، در روز آخر به من خواهد داد و آن را نه تنها به من بلکه به همه کسانی خواهد بخشید که با اشتیاق در انتظار برگشت او می باشند.
۹ کوشش کن که هر چه زودتر پیش من بیایی، ۱۰ زیرا دیماس به خاطر عشق به این دنیا، مرا ترک کرده و به شهر تسالونیکی رفته است. کریسکیس به ولایت غلاطیه رفته است و تیطوس به منطقۀ دلماتیه. ۱۱ تنها لوقا با من است. مرقُس را گرفته با خود بیاور، چون کمک او برای انجام خدمت من مفید است. ۱۲ من، تیخیکاس را به شهر اِفِسُس فرستاده ام. ۱۳ وقتی که می آیی چپن مرا که در شهر تروآس پیش کَرپُس گذاشته ام بیاور، همچنان کتابها و از همه مهمتر نسخه های نوشته شده بر روی پوست را با خود بیاور.
۱۴ اسکندر مسگر ضرر بزرگی به من رسانید. خداوند سزای این کارش را خواهد داد. ۱۵ تو نیز از او احتیاط کن، زیرا با پیام ما مخالفت شدید نشان داده است.
۱۶ در اولین محاکمه هیچ کس پهلوی من ایستاده نشد، همه مرا ترک کردند. دعا می کنم که خدا این کار را به حساب شان نگذارد. ۱۷ اما خداوند پهلویم ایستاد و چنان قدرتی به من داد که توانستم تمام پیام را موعظه کنم و آن را به گوش تمام ملتها برسانم و از دهان شیر نجات یابم. ۱۸ خداوند مرا از همۀ بدی ها نجات خواهد داد و به پادشاهی آسمانی خود خواهد رسانید. شکوه و جلال تا به ابد به خدا باد! آمین.
۱۹ به پریسکیلا و اکیلا و خانوادۀ اُنیسیفوروس سلام مرا برسان. ۲۰ ارسطوس در شهر قرنتُس ماند و تروفیمُس را به خاطر مریضی که داشت در شهر میلیتوس گذاشتم. ۲۱ کوشش کن که پیش از زمستان بیایی. یوبولس، پودِنس، لینوس، خواهر کلادیه و تمام ایمانداران به تو سلام می رسانند.
۲۲ خداوند با روح تو بوده و فیض خدا با همۀ شما باد.
دوم تیموتاووس ۱ · دوم تیموتاووس ۱:۱۵ · دوم تیموتاووس ۴:۱۰ · TDV
در تیتوس، اشاره دیگری به تیخیکوس می‌یابیم. رسول می‌نویسد که او دو برادر را برای فرستادن به کرت در نظر داشت تا تیتوس را آزاد کنند تا او بتواند به دیدار رسول بیاید. از نامه پولس به تیتوس می‌آموزیم که کرت مکان آسانی برای خدمت به خداوند نبود (۱:۱۲–۱۳). اما تیخیکوس برادری بود که پولس رسول فکر می‌کرد می‌تواند در آنجا به خداوندخدمت کند زیرا او وفادار بود. آیا خداوندعیسی می‌تواند به ما اعتماد کند که حتی در مکانی دشوار به او خدمت کنیم؟
آخرین اشاره به تیخیکوس در عهد جدید در دوم تیموتائوس است. هنگامی که او این رساله را نوشت، رسول در زندان نشسته بود و به زودی جان خود را از دست می‌داد. در فصل ۱، می‌خوانیم که همه در آسیا—استانی که تیخیکوس اهل آن بود (اعمال ۲۰:۴)—رسول را ترک کرده بودند. آنها مسیحیت را ترک نکرده بودند، اما از تعالیم و مثال رسول در زندگی بر اساس دعوت آسمانی کلیسا منحرف شده بودند (رجوع کنید به فیلیپیان ۴:۹). اکنون در فصل ۴، جزئیات بیشتری درباره همکاران پولس می‌خوانیم. دماس، یک همکار سابق، او را ترک کرده بود، زیرا او این عصر حاضر را دوست داشت (آیه ۱۰). کرسنس و تیتوس هر دو به حوزههایخدمت خود رفته بودند (آیه ۱۰). تنها لوقا در آن ساعات پایانی زندگی او با او بود. سپس می‌گوید: «تیخیکوس را به افسس فرستاده‌ام.» در اینجا می‌بینیم که تیخیکوس تا پایان زندگی رسول همچنان وفادار بود. یکی از معانی وفادار «کسی که می‌توان به او اعتماد کرد» است، و در اینجا می‌بینیم که پولس می‌توانست به تیخیکوس اعتماد کند حتی پس از اینکه «همه کسانی که در آسیا هستند... از من روی گردانده‌اند» (دوم تیموتائوس ۱:۱۵). او تا پایان، حتی در زمان‌های دشوار، وفادار بود.
در مورد من و شما چطور؟ آیا ما تا پایان، با وجود مشکلات، وفادار خواهیم بود؟ آیا ما کسانی خواهیم بود که خداوندعیسی و برادرانمان بتوانند در این روزهای آخر قبل از آمدن او به ما تکیه کنند؟ باشد که برای جلال او چنین باشد!
