۱ محبت را پیروی کنید و مشتاق دریافت تحفه های روح مقدس، به خصوص تحفۀ رساندن پیام خدا باشید. ۲ زیرا کسی که به زبانهای نا آشنا سخن می گوید، با خدا سخن می گوید نه با مردم، چون آنچه را که او می گوید دیگران نمی فهمند، زیرا او با قدرت روح مقدس اسرار خدا را به زبان می آورد. ۳ اما آن کس که پیام خدا را می رساند، برای تقویت، تشویق و تسلی دیگران سخن می گوید. ۴ کسی که به یک زبان نا آشنا سخن می گوید، تنها خود را تقویت می کند، ولی کسی که پیام خدا را می رساند، باعث تقویت کلیسا می شود.
۵ من آرزو دارم که همۀ شما به زبانهای نا آشنا سخن بگویید، ولی بیشتر آرزو می کنم که همۀ شما پیام خدا را برسانید، زیرا رساندن پیام خدا از سخن گفتن به زبانهای نا آشنا فایدۀ بیشتر دارد، مگر آن که این سخنان ترجمه گردد تا اعضای کلیسا تقویت شوند. ۶ پس ای برادران و خواهران! اگر من حالا نزد شما بیایم و به زبانهای نا آشنا سخن گویم، به شما چه فایده خواهم داشت؟ مگر این که برای شما مکاشفه ای یا معرفتی یا پیامی یا تعلیمی بیاورم.
۷ حتی آلات موسیقی بی جان مانند نَی و چنگ اگر صدا های مشخص ندهند، چطور می توان تشخیص داد چه آهنگی نواخته می شود؟ ۸ اگر شیپور صدایی نامفهوم بکشد، چه کسی آمادۀ جنگ می شود؟ ۹ همچنین اگر شما به زبانهای غیر قابل فهم سخن بگویید، چگونه دیگران بفهمند که چه می گویید؟ پس سخنان شما باد هوا خواهد بود. ۱۰ در دنیا، زبانهای مختلف بسیار است اما هیچ یک از آنها بی معنی نیست. ۱۱ پس اگر من زبانی را که به آن سخن می گویند، نفهمم، نسبت به گویندۀ آن بیگانه خواهم بود و او نیز نسبت به من بیگانه است. ۱۲ در مورد شما نیز چنین است، چون اشتیاق دارید که صاحب تحفه های روح مقدس باشید، کوشش کنید تحفه هایی را بیابید که کلیسا را بیشتر تقویت کند.
۱۳ پس اگر کسی به زبانهای نا آشنا سخن می گوید، باید دعا کند که قادر به ترجمۀ سخنان خود باشد. ۱۴ زیرا اگر من به زبانهای نا آشنا دعا کنم، روح من مشغول دعاست، ولی عقل من در آن نقشی ندارد. ۱۵ پس چه باید بکنم؟ من با روح خود دعا می کنم، همان گونه با عقل و فهم خود دعا می کنم، من با روح خود سرود می خوانم، همان گونه با عقل و فهم خود سرود می خوانم. ۱۶ در غیر آن، اگر شما خدا را با روح خود شکرگزاری می کنید، آن کسی که سخن تان را نمی فهمد، چگونه به آن آمین بگوید؟ چون نمی داند چه می گویید. ۱۷ حتی اگر دعای شکرگزاری شما بسیار خوب هم باشد، اما به دیگران فایده یی ندارد.
۱۸ خدا را شکر که من بیش از همۀ شما به زبانهای نا آشنا سخن می گویم، ۱۹ به هر صورت، من در محفل عبادت کلیسا، گفتن پنج کلمۀ با معنی را برای تعلیم دیگران از گفتن هزاران کلمه به زبانهای نا آشنا بهتر می دانم.
۲۰ ای ایمانداران عزیز! در فکر کردن مانند کودکان نباشید، بلکه در بدی کردن مانند یک طفل باشید. برعکس در فکر کردن مانند انسانهای بالغ گردید. ۲۱ در نوشته های پیامبران آمده است:
«خداوند می فرماید که من به زبانهای بیگانه
و از لبهای بیگانه گان با این قوم سخن خواهم گفت،
با وجود این، آنها به من گوش نخواهند داد.»
۲۲ بنابر این تحفۀ سخن گفتن به زبانهای نا آشنا نشانه ای است برای بی ایمانان، نه برای ایمانداران، حال آن که رساندن پیام خدا برای ایمانداران است، نه برای بی ایمانان. ۲۳ پس اگر تمام اعضای کلیسا در یکجا جمع شوند و به زبانهای نا آشنا سخن بگویند و در همان وقت اشخاص بی ایمان یا ناآگاه به جمع شما وارد شوند، آیا آنها نخواهند گفت که شما دیوانه هستید؟ ۲۴ اما اگر همۀ شما پیام خدا را برسانید و شخص ناآگاه و یا بی ایمانی به مجلس شما بیاید، آنچه را او می شنود، او را به گناهانش آگاه می سازد و به وسیلۀ سخنانی که می شنود، داوری می شود، ۲۵ رازهای دلش آشکار شده، رو به خاک افتاده و خدا را پرستش خواهد کرد و اعتراف خواهد کرد که خدا واقعاً با شماست.
۲۶ ای برادران و خواهران! مقصد من این است که وقتی دَور هم جمع می شوید، اگر کسی سرودی، یا درسی، یا مکاشفه یی، یا سخنی به زبانهای نا آشنا و یا ترجمۀ زبانها را دارد، باید آنها را برای تقویت همه انجام دهد. ۲۷ اگر کسانی به زبانهای نا آشنا سخن می گویند، دو یا سه نفر بیشتر نباشند و یکی بعد از دیگری سخن بگوید و کسی هم ترجمه کند. ۲۸ اگر ترجمه کننده ای در آنجا حاضر نباشد، او باید در مجلس ایمانداران خاموش بماند و صحبت او بین خودش و خدا باشد. ۲۹ فقط دو یا سه نفر باید پیام خدا را برسانند و دیگران گفتار آنها را تشخیص بدهند. ۳۰ اما اگر مکاشفه یی به یکی از حاضران دست دهد، آن کسی که مشغول سخن گفتن است، باید خاموش شود. ۳۱ به این ترتیب همه می توانید به نوبت پیام خدا را برسانید تا همه تعلیم یابند و تشویق شوند. ۳۲ همین طور تحفۀ رساندن پیام خدا باید تحت اختیار گویندۀ آن باشد، ۳۳ زیرا خدا، خدای بی نظمی نیست بلکه خدای نظم و آرامش است. چنان که در تمام کلیساهای ایمانداران این شیوه رواج دارد.
۳۴ زنان باید در محفل عبادت خاموش باشند، زیرا جایز نیست که سخن گویند بلکه مطابق آنچه در تورات نوشته شده است، زنان باید مُطیع باشند. ۳۵ اگر دربارۀ چیزی می خواهند بدانند، در خانه از شوهران خود بپرسند، زیرا برای زن شایسته نیست که در محفل عبادت سخن گوید.
۳۶ آیا کلام خدا از شما شروع شده است؟ و یا پیام او تنها به شما رسیده است؟ ۳۷ اگر کسی خود را پیام رسان بداند یا دارای عطایای روحانی دیگر باشد، باید تصدیق کند که آنچه می نویسم حکم خداوند است. ۳۸ اما اگر کسی این حکم را نپذیرد، خودش نیز پذیرفته نخواهد شد.
۳۹ پس ای عزیزان! با اشتیاق کامل تحفۀ رساندن پیام خدا را داشته باشید و سخن گفتن به زبانهای نا آشنا را منع نکنید. ۴۰ اما همۀ کارها باید با نظم و ترتیب انجام شود.
۱ بنابر این، اولتر از همه، شما را تشویق می کنم که همیشه به خاطر همۀ مردم درخواست، دعا، شفاعت و شکرگزاری خود را به خدا تقدیم کنید. ۲ برای پادشاهان و مسؤولین امور هم این کار را بکنید تا ما بتوانیم در صلح و آرامش، خدا ترسی و شرافت زندگی کنیم. ۳ زیرا این کار در حضور خدا که نجات دهندۀ ماست، نیکو و پسندیده می باشد. ۴ خدا می خواهد همۀ انسانها نجات یابند و حقیقت را بشناسند. ۵ زیرا فقط یک خدا و یک میانجی بین خدا و انسان وجود دارد و آن عیسای مسیح است ۶ که جان خود را به عنوان کَفارۀ گناهان برای همه داد و بر این حقیقت در زمان مناسب گواهی داده شد. ۷ از همین خاطر است که من به عنوان واعظ و رسول و معلم ملتهای غیر یهود برای تعلیم ایمان واقعی و راستین مقرر شده ام. من حقیقت را بیان می کنم و دروغ نمی گویم.
۸ آرزو دارم که مردان در همه جا بدون خشم و دعوا، دستهای مقدس خود را برای دعا بلند نمایند. ۹ همچنان می خواهم که زنان، لباس آبرومند و مناسب بپوشند، نه این که فقط خود را با آرایش موی، یا زیور طلا و مروارید و لباس گران قیمت زینت دهند، ۱۰ بلکه خود را با اعمال نیکو آراسته سازند، چنان که شایستۀ زنانی است که خود را خدا پرست می شمارند. ۱۱ باید بگذارید که زنان در آرامی و کمال اطاعت تعلیم بگیرند. ۱۲ زن را اجازه نمی دهم که به مرد تعلیم دهد و یا بر او تسلط داشته باشد بلکه باید به آرامی گوش دهد. ۱۳ زیرا اول آدم آفریده شد و بعد حوا، ۱۴ و آدم نبود که فریب خورد بلکه زن فریب خورد و گناهکار شد. ۱۵ اما، زنان با آوردن اولاد نجات خواهند یافت، اگر در ایمان، محبت، پاکدامنی و خویشتنداری استوار بمانند.
۱ عیسی در یک روز سَبَت از میان کِشتزارهای گندم می گذشت. شاگردان او خوشه های گندم را می چیدند و در کف دستهای خود پاک کرده، دانه های گندم را می خوردند. ۲ بعضی از فریسیان گفتند: «چرا شما کاری را که شریعت در روز سَبَت اجازه نمی دهد، انجام می دهید؟» ۳ عیسی به آنها جواب داد: «مگر نخوانده اید که داوود وقتی خود و یارانش گرسنه بودند، چه کرد؟ ۴ او به خیمۀ خدا وارد شد و نان تقدیم شده برای خداوند را برداشته خورد و به یاران خود نیز داد. در حالی که خوردن آن نان بر اساس شریعت برای هیچ کس جز کاهنان جایز نبود.» ۵ عیسی در آخر گفت: «من، پسر انسان، صاحب اختیار روز سَبَت هستم.»
۶ عیسی باز هم در روز سَبَت به کنیسه رفته و درس می داد. در آنجا مردی قرار داشت که دست راستش فلج بود. ۷ عده یی از علمای شریعت و فریسیان می خواستند دلیلی پیدا کنند تا عیسی را متهم به کار بیجا نمایند، به این خاطر با دقت متوجه او بودند که ببینند آیا عیسی آن مرد را در روز سَبَت شِفا خواهد داد. ۸ اما عیسی افکار آنها را می دانست و به مردی که دستش فلج شده بود، گفت: «برخیز و در برابر همه ایستاده شو.» آن مرد برخاست و در آنجا ایستاد. ۹ پس از آن عیسی به آنها گفت: «از شما می پرسم: شریعت در روز سَبَت چه کاری را اجازه می دهد؟ نیکی کردن یا بدی کردن؟ بدن انسان را نجات دادن یا نابود کردن؟» ۱۰ عیسی به سوی همۀ آنها نظر انداخت و به آن مرد گفت: «دستت را دراز کن.» او دست خود را دراز کرد و دستش خوب شد. ۱۱ فریسیان بسیار خشمگین شدند و در میان خود به گفتگو پرداختند که با عیسی چه می توانند بکنند.
۱۲ در آن وقت عیسی برای دعا به یک تپه بالا رفت و شب تا صبح به درگاه خدا دعا کرد. ۱۳ وقتی صبح شد، عیسی شاگردان خود را خواسته، از میان آنها دوازده نفر را انتخاب کرد و آنها را رسولان نامید: ۱۴ شمعون که به او لقب پِطرُس داد و اندریاس برادر او، یعقوب و یوحنا، فیلیپُس و بارتولما، ۱۵ متی و توما، یعقوب پسر حَلفی و شمعون معروف به فدایی، یهودا پسر یعقوب، ۱۶ و یهودای اسخریوطی که به عیسی خیانت کرد.
۱۷ عیسی با رسولان از تپه پایین آمد و در زمین هموار با گروه بزرگی از شاگردان خود ایستاد. در آنجا تعداد زیاد مردم از تمام نقاط یهودیه و اورشلیم و اطراف صور و صیدون حضور داشتند. ۱۸ آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از مرضهای خود شِفا یابند. در این میان کسانی که گرفتار ارواح شیطانی بودند نیز شِفا یافتند. ۱۹ تمام مردم کوشش می کردند دست خود را به عیسی بزنند، چون قدرتی از او خارج می شد که همه را شِفا می داد.
۲۰ عیسی به شاگردان خود نظر انداخته گفت:
«خوشا به حال شما که فقیر هستید،
چون پادشاهی خدا از شما خواهد بود!
۲۱ خوشا به حال شما که اکنون گرسنه اید،
چون شما سیر خواهید شد!
خوشا به حال شما که اکنون اشک می ریزید،
چون شما خندان خواهید شد!
۲۲ خوشا به حال شما وقتی که به خاطر من، پسر انسان، مردم از شما نفرت کنند، شما را نپذیرند، توهین کنند و یا به شما بد گویند! ۲۳ وقتی چنین رُخ داد در آن روز شاد باشید و از خوشی رقص کنید، چون بدون شک پاداش بزرگ در بهشت خواهید داشت. زیرا پدران آنها نیز درست همین گونه با پیامبران رفتار کردند.
۲۴ اما وای به حال شما که اکنون توانگر هستید،
زیرا شما تسلی خود را یافته اید!
۲۵ وای به حال شما که اکنون سیر هستید،
گرسنه گی خواهید کشید!
وای به حال شما که اکنون می خندید،
شما ماتم خواهید گرفت و اشک خواهید ریخت!
۲۶ وای به حال شما وقتی همه مردم از شما توصیف می کنند؛ پدران آنها درست همین کار را با پیامبران دروغین کردند!
۲۷ اما ای کسانی که به من گوش می دهید، به شما می گویم دشمنان تان را محبت نمایید و به آنهایی که از شما نفرت دارند، نیکی کنید. ۲۸ برای آنهایی که شما را لعنت می کنند، برکت بخواهید و برای آنهایی که با شما بد رفتاری می کنند، دعای خیر کنید. ۲۹ اگر کسی به یک طرف روی تان سیلی می زند، بگذارید طرف دیگر روی تان را هم بزند. اگر کسی چپن تان را می گیرد، بگذارید پیراهن تان را هم بگیرد. ۳۰ هر کسی از شما چیزی بخواهد به او بدهید، و وقتی کسی آنچه را که مال شماست می برد، آن را پس نخواهید. ۳۱ با دیگران آن چنان رفتار کنید که می خواهید، آنها با شما رفتار کنند.
۳۲ اگر فقط کسانی را دوست بدارید که شما را دوست دارند، پس چرا باید توقع برکت را داشته باشید؟ حتی گناهکاران هم دوستان خود را دوست دارند ۳۳ و اگر فقط به کسانی که به شما نیکی می کنند نیکی بکنید، پس چرا باید توقع برکت را داشته باشید؟ حتی گناهکاران هم چنین می کنند. ۳۴ و اگر فقط به کسانی قرض بدهید که توقع پس گرفتن را دارید، پس چرا باید توقع برکت را داشته باشید؟ حتی گناهکاران هم به یکدیگر قرض می دهند تا تمام آن را پس بگیرند. ۳۵ اما، شما به دشمنان خود محبت نمایید و به آنها نیکی کنید! قرض بدهید و توقع پس گرفتن هیچ چیز را نداشته باشید! در این صورت شما پاداش بزرگ خواهید داشت و فرزندان خدای متعال خواهید بود؛ چون او به ناسپاسان و گناهکاران، مهربان است. ۳۶ پس همان طور که پدر آسمانی شما مهربان است، شما هم مهربان باشید!
۳۷ دیگران را قضاوت نکنید تا خدا شما را قضاوت نکند؛ دیگران را محکوم نکنید تا خدا شما را محکوم نکند؛ دیگران را ببخشید و خدا شما را خواهد بخشید. ۳۸ به دیگران بدهید و خدا به شما خواهد داد. به یقین، پیمانۀ پُر، لبریز و سخاوتمندانه یی در دامن شما، به همان اندازه که گرفته بتوانید، ریخته خواهد شد. با هر پیمانه یی که شما به دیگران می دهید، با همان پیمانه خدا برای شما خواهد داد.»
۳۹ همچنان عیسی این مَثَل را برای آنها آورد: «آیا یک کور می تواند راهنمای کور دیگری باشد؟ اگر چنین کند هر دو در جوی خواهند افتاد. ۴۰ هیچ شاگردی بالاتر از استاد خود نیست؛ اما هر شاگردی وقتی درسهای خود را به پایان برساند به پایۀ استاد خود خواهد رسید. ۴۱ چرا پَرِ کاه را که در چشم برادرت است می بینی، ولی چوب بزرگ را که در چشم خود داری، نمی بینی؟ ۴۲ چطور می توانی به برادرت بگویی: «ای برادر، اجازه بده آن پَرِ کاه را از چشمت بیرون بیاورم» و در صورتی که چوب بزرگ را در داخل چشم خود نمی بینی؟ ای ریاکار! اول چوب را از چشم خود بیرون بیاور، آن وقت درست خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون بیاوری.
۴۳ هرگز درخت خوب میوۀ بد و یا درخت بد میوۀ خوب به بار نیاورده است. ۴۴ هر درخت از میوه اش شناخته می شود. شما از بُته های خار، انجیر جمع نمی کنید و از بُته های خاردار، انگور نمی چینید. ۴۵ شخص نیکو از خزانۀ نیک قلب خود، نیکی به بار می آورد و شخص بد از خزانۀ بد قلب خود بدی به بار می آورد، چون زبان از آنچه در قلب است، سخن می گوید.
۴۶ چرا به من «سَروَرم، سَروَرم» می گویید، ولی آنچه را که به شما می گویم انجام نمی دهید؟ ۴۷ هر کسی نزد من بیاید و به سخنان من گوش دهد و از آنها اطاعت کند، به شما نشان می دهم مانند چه کسی است. ۴۸ او مانند کسی است که برای ساختن خانۀ خود زمین را خوب چُقر کنده و تهداب آن را روی سنگ گذاشت. وقتی دریا طغیان کند و سیل به آن خانه رسد، نخواهد توانست خانه را از جایش تکان دهد، چون محکم ساخته شده است. ۴۹ اما هر کسی سخنان مرا بشنود و از آنها اطاعت نکند مانند کسی است که خانۀ خود را روی خاک بدون تهداب ساخته است. وقتی سیل به آن خانه رسد، ناگهان خانه ویران خواهد گردید و این چه خرابی بزرگی خواهد بود!»
اول قرنتیان ۱۴:۳۴ · اول تیموتاووس ۲:۸ · لوقا ۶:۱۲ · TDV
این اراده صریح خداست که مردان در هر مکان دعا کنند. پسر خدا نیز در این زمینه نمونه بزرگ ماست: او دراردن، در مکانی بایر، دربیابان، بر کوه، بر قبرایلعازر، در اتاق بالا، درجتسیمانی و بر جلجتا دعا کرد. او زندگی دعایی خشک و قانونی نداشت که محدود به مکان‌ها و زمان‌های خاصی از روز باشد.
این را می‌توانیم وقتی به زمان‌های دعای او فکر می‌کنیم ببینیم: او صبح زود قبل از طلوع آفتاب (مرقس ۱: ۳۵)، صبح (لوقا ۲۳: ۳۴)، بعد از ظهر (لوقا ۲۳: ۴۶)، عصر(متی ۱۴: ۲۳) و در طول شب (لوقا ۶: ۱۲) دعا می‌کرد.
خداوند مسئولیت ویژه‌ای را درمورد دعای عمومی به مردان داده است. این امر به ویژه درمورد جلسات دعا در جماعت محلی صادق است. خداوندعیسی یک بار درموردخانه خدا فرمود: «نوشته شده است، خانه من خانه دعا نامیده خواهد شد» (متی ۲۱: ۱۳). محل سکونت خدا باید به ویژه با دعا مشخص شود. از آنجا که خواهران باید در جلسات سکوت کنند (اول قرنتیان ۱۴: ۳۴)، وظیفه برادران است که در جلسات دعا با صدای بلند دعا کنند.
چرا جلسه دعا به ویژه اغلب کمترین شرکت‌کننده را در جماعت محلی دارد - با وجود اینکه خداوند وعده داده است که وقتی به نام او جمع می‌شویم، حاضر خواهد بود (متی ۱۸: ۲۰)؟ چرا اغلب بین دعاها چنین وقفه‌های طولانی وجود دارد؟ برادران جوان، بگذارید خداوند شما را برای دعای بلند در جلسات دعا استفاده کند! او از این کار شاد می‌شود. مطمئناً اگر دعا زنده‌تر، مشخص‌تر، کوتاه‌تر و با انتظار بیشتری باشد، مؤمنان بیشتری دوباره برای آمدن به جلسات دعا ترغیب خواهند شد. شما می‌توانید در این زمینه نیز نمونه‌ای برای دیگران باشید.
و خواهران، برای شما نیز باید کاملاً عادی باشد که وقتی به عنوان یک جماعت محلی گرد هم می‌آییم، دعا کنید - هرچند با صدای بلند نباشد. دعاهای خاموش برای هدایت روحانی و کلمات نبوی در جلسات چقدر ارزشمند و مؤثر هستند!
