چه کاری و چگونه انجام دهیم در ملکوت خدا
خدا پادشاه است: خدای حقیقی و زنده و پادشاه ابدی (ارمیا ۱۰:۱۰). این نقشه خدا بود که همه چیز را تحت کنترل یک انسان قرار دهد – در نهایت، این مسیح خواهد بود (افسسیان ۱:۱۰). وقتی خدا همه چیز را آفرید، دید که آنها «بسیار خوب» بودند (پیدایش ۱:۳۱ NASB). خدا آدم را مسئول همه چیز قرار داد (۲:۱۹) به عنوان نماینده خود، یا اگر بخواهید پادشاه. پیدایش ۳ ثبت می‌کند که چگونه آدم و حوای بی‌گناه شکست خوردند و بدین ترتیب تمام نژاد بشر از خدا دور شد (رومیان ۵:۱۲). نقشه خدا برای قرار دادن همه چیز تحت کنترل یک انسان به تعویق افتاد اما لغو نشد.
برای تحقق نقشه‌های خود، در کمال زمان خدا پسر خود را فرستاد. اگرچه از زنی متولد شد (نسل زن، پیدایش ۳:۱۵) و از طریق او از نسل آدم (لوقا ۳:۳۸)، در او گناهی نبود. او به نزد خود (اسرائیل) آمد و تحت شریعت متولد شد (غلاطیان ۴:۴)، اما آنها او را رد کردند (یوحنا ۱:۱۰). با همکاری با ملت‌ها، او را مصلوب کردند (اعمال ۲:۲۳). اما خدا پسر خود را از مردگان برخیزانید و او را سرافراز کرد، و به او جایگاهی از افتخار در دست راست جلال در آسمان داد (اعمال ۲:۳۴،۳۶؛ عبرانیان ۱:۳). امروز مسیح با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده است (عبرانیان ۲:۹) و به زودی، در «آن روز»، خدا او را با شکوه و جلال معرفی خواهد کرد (۲ تسالونیکیان ۱:۱۰). در این میان او منافع خود را به دست خادمان خود سپرده است.
حالا اوضاع پیچیده می‌شود زیرا این خادمان، که اعتراف می‌کنند به او تعلق دارند، شکست خورده‌اند و هنوز هم شکست می‌خورند. برخی از آنها حتی دوباره متولد نشده‌اند، و فقط به نام خادمان خدا هستند – او را از طریق تعمید یا وسایل دیگر بدون تغییر واقعی قلب اعتراف می‌کنند. خداوند این تحول را پیش‌بینی کرده بود و آن را به شاگردان خود اعلام کرد (متی ۲۴:۴۳-۵۱؛ لوقا ۱۹:۱۱-۲۷)، و رسولان این تعلیم را بسط دادند (اعمال ۲۰:۲۹؛ ۱ یوحنا ۴:۱-۳؛ ۲ پطرس ۲:۲).
در دوره فیض که در آن زندگی می‌کنیم، وضعیت مختلط و سردرگمی وجود دارد. اما خدا خشنود است که منافع او توسط شاگردان، که نماینده خداوند خود هستند، مراقبت شود. او به آنها کمک می‌کند زیرا آنها اعتراف می‌کنند که مردمی شکست‌خورده هستند – اما با تمایل به احترام به پادشاه رد شده در همان دنیایی که او را رد کرد. چنین شاگردانی باید خداوند را در برابر عموم قرار دهند. اگرچه او از نظر جسمی از این صحنه غایب است، اما از طریق روح خود با آنها حاضر است: «مسیح را به عنوان خداوند در دل‌های خود تقدیس کنید» (۱ پطرس ۳:۱۵). به عبارت دیگر، با دادن جایگاه شایسته مسیح در دل‌های خود، او می‌تواند کنترل کامل داشته باشد – زیرا از دل مسائل زندگی سرچشمه می‌گیرد (امثال ۴:۲۳) – و ایمانداران می‌توانند شاهدان او در دنیایی باشند که (هنوز) به طور آشکار تحت کنترل او نیست. در اینجا موضوع ما، «ملکوت خدا در اهمیت امروز آن»، با شاگردی واقعی ترکیب می‌شود. به عبارت دیگر، شاگردان واقعی برای عملی کردن آنچه ملکوت خدا واقعاً به معنای آن است، مورد نیاز هستند.
کتاب اعمال رسولان کمک بیشتری ارائه می‌دهد
هنگامی که خداوند عیسی پاسخ خود را داد، نگفت که سوال شاگردانش در مورد اینکه آیا او ملکوت را به اسرائیل باز خواهد گرداند، بی‌ربط است. در عوض، او به آنها توضیح داد که در غیاب او چه کاری باید انجام دهند (اعمال ۱:۶-۸) و چهل روز با آنها در مورد چیزهای مربوط به ملکوت خدا صحبت کرد (آیه ۳). خداوند عیسی، پادشاه، غایب خواهد بود و شاگردان او – خادمان، نمایندگان و شاهدان – به آموزش زیادی در مورد اینکه چه کاری و چگونه انجام دهند، نیاز داشتند. نویسندگان عهد جدید، به رهبری روح خدا، این دستورالعمل‌ها را در نوشته‌های خود بسط دادند. بنابراین ما بسیاری از کتب مقدس را داریم که به موضوع اینکه چه کاری برای افتخار پادشاه در حالی که او از این دنیا غایب است و در دست راست خدا است، می‌پردازند.
اعمال رسولان شامل هفت آیه کلیدی در مورد ملکوت خدا است و بیشتر آنها، به جز فصل ۱۴:۲۲ که به آینده اشاره دارد اگرچه با راه رفتن فعلی ما مرتبط است، به موضوع ما یعنی ملکوت خدا در اهمیت فعلی آن مرتبط هستند. به طور کلی، ارتباط نزدیکی بین نقش و اعمال ما در ملکوت خدا امروز و جایگاه ما در تجلی آینده ملکوت [حضور یا ظهور] وجود دارد. خداوند آن را در برخی از مثل‌های خود توضیح داد و در رساله‌ها بیشتر آموزش داده شد.
منافع پادشاه غایب با خبر خوب، انجیل، مرتبط است. می‌خوانیم که فیلیپ مبشر «چیزهای مربوط به ملکوت خدا و نام عیسی مسیح را موعظه کرد، هم مردان و هم زنان تعمید یافتند» (۸:۱۲ NKJV). در تعمید این شاگردان جدید حقوق پادشاه، خداوند عیسی مسیح را به رسمیت شناختند.
علاوه بر این آیات که در اعمال رسولان ذکر شد (۱:۳، ۸:۱۲، ۱۴:۲۲)، چهار آیه دیگر در مورد ملکوت خدا را می‌یابیم – همه آنها با پولس رسول مرتبط هستند:
«او به کنیسه رفت و به مدت سه ماه با جسارت صحبت کرد، و در مورد چیزهای مربوط به ملکوت خدااستدلال و اقناع می‌کرد» (۱۹:۸). این یک محیط یهودی بود. اسرائیل مسیح و ادعاهای خدا را از طریق او در حالی که او با آنها بر روی زمین بود و هنگامی که او از آسمان با آنها صحبت می‌کرد، رد کرده بود. مردم یهود، از جمله کسانی که در جاهای دیگر جهان زندگی می‌کردند، باید آموزش می‌دیدند تا او را به رسمیت بشناسند و به منافع او تسلیم شوند. شائول طرسوسی یاد گرفته بود که این کار را انجام دهد و بسیاری از مردم یهود قبل و بعد از او (رومیان ۱:۱۶ را ببینید).
- «می‌دانم که همه شما، که در میان شما به موعظه ملکوت خدارفته‌ام، دیگر روی مرا نخواهید دید» (۲۰:۲۵). در اینجا محیط، کلیسا در افسس است، که از مردان و زنانی تشکیل شده بود که از میان یهودیان و غیریهودیان فراخوانده شده بودند. پولس مدتی قبل از این سخنرانی از افسس به ایمانداران در قرنتس نوشته بود: «نه به یهودیان، نه به یونانیان و نه به کلیسای خدا، هیچ مانعی ایجاد نکنید» (۱ قرنتیان ۱۰:۳۲). بنابراین ایمانداران فراخوانده شده از میان یهودیان و غیریهودیان، شهادتی جدید را تشکیل می‌دهند که با ملکوت خدا مرتبط است.
- «او توضیح داد و به طور جدی در مورد ملکوت خداشهادت داد، و آنها را در مورد عیسی از هر دو شریعت موسی و انبیا، از صبح تا شب متقاعد کرد» (۲۸:۲۳). محیط، زندانی در روم است. پولس رهبران یهودی در روم را دعوت کرد زیرا، در زندان بودن، نمی‌توانست به دیدار آنها برود همانطور که در غیر این صورت انجام می‌داد. او توضیح داد که چگونه کتب مقدس به عیسی مسیح مربوط می‌شوند و چگونه هر کس در برابر خدا مسئول است که به ادعاهای او تسلیم شود، حتی اگر رهبران در اورشلیم آنها را رد کرده بودند.
- «موعظه ملکوت خدا و تعلیم چیزهایی که مربوط به خداوند عیسی مسیح است با تمام اعتماد به نفس، بدون اینکه کسی او را منع کند» (۲۸:۳۱). «موعظه» در این آیه، به معنای «اعلام کردن»، به شهادتی عمومی اشاره دارد که در مورد حقوق خدا شهادت می‌دهد – همانطور که پولس انجام می‌داد. شاگردان امروز باید از مثال پولس پیروی کنند. علاوه بر این، ملکوت خدا بر مسیح متمرکز است، که پادشاه است و ایمانداران او را به عنوان خداوند در ایمان و اطاعت می‌پذیرند. پولس سال‌ها قبل نوشته بود: «اگر با دهان خود عیسی را خداوند اعتراف کنی، و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت» (رومیان ۱۰:۹ NASB).
- کتاب اعمال رسولان با آیه مهمی که در ابتدای نکته چهارم نقل شده است، به پایان می‌رسد و نشان می‌دهد که هیچ کس نمی‌تواند کار خدا و خداوند عیسی مسیح را، که اکنون در دست راست خدا نشسته است، متوقف کند. این آیه یک چالش را در بر دارد: چیزهای مربوط به شخص مبارک او و ملکوت خدا در معنای فعلی آن باید به طور مداوم اعلام و تعلیم داده شوند، در حالی که کسانی که این کار را انجام می‌دهند، اعتماد خود را به خداوند می‌گذارند.
ملکوت خدا امروز و ارتباط آن با آینده
حکومت آینده مسیح حکومتی خواهد بود که با اجرامشخص می‌شود، زمانی که عدالت به طور عمومی سلطنت خواهد کرد و هر زانویی در برابر او که با «نامی که بالاتر از هر نامی است» (فیلیپیان ۲:۹-۱۰) شناخته خواهد شد، خم خواهد شد. در حالت ابدی، حکومت او با هماهنگی و وحدت مشخص خواهد شد، زمانی که عدالت ساکن خواهد شد و اجرا دیگر مورد نیاز نخواهد بود (۲ پطرس ۳:۱۳).
با این حال، دوره فیض که در آن زندگی می‌کنیم، با دل‌های مشتاقی مشخص می‌شود که به دلیل عشق به مسیح، انتخاب می‌کنند به ادعاهای او تسلیم شوند – عدالت در فیض سلطنت می‌کند (رومیان ۵:۲۱). از جانب ما، یک تمرین مداوم و تعهدی که دائماً به او تجدید می‌شود، مورد نیاز است، زیرا ما خود را در دنیایی می‌یابیم که با خدا و مسیح مخالف است و به دلیل اینکه هنوز جسم (طبیعت گناهکار) در ما وجود دارد. بنابراین، ما باید «تحمل کنیم» و در حالی که باری را حمل می‌کنیم، ادامه دهیم. ارتباط نزدیکی بین این تمرین و جایگاه آینده ما در جلال با پادشاه وجود دارد: «اگر تحمل کنیم، با او نیز سلطنت خواهیم کرد. اگر او را انکار کنیم، او نیز ما را انکار خواهد کرد» (۲ تیموتائوس ۲:۱۲ NKJV).
در میان تفاوت‌های عقیده یا باورها، و در حالی که توسط ایمانداران «قوی» یا «ضعیف» احاطه شده‌ایم، باید به خودمان تعلیم پولس را یادآوری کنیم که « ملکوت خدا خوردن و نوشیدن نیست، بلکه عدالت و صلح و شادی در روح‌القدس است» (رومیان ۱۴:۱۷). هنگامی که حقوق خدا حفظ می‌شود – نه تنها در تئوری بلکه در عمل، «زیرا ملکوت خدا فقط در کلام نیست بلکه در قدرت است» (۱ قرنتیان ۴:۲۰) – صلح و هماهنگی لذت‌بخش خواهد بود. روح‌القدس شادی را اضافه خواهد کرد زیرا این چیزها تحت کنترل یا نفوذ او انجام می‌شوند. حتی اگر در دنیایی شریر هستیم، این کنترل توسط روح‌القدس محقق می‌شود زیرا خدا «ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به ملکوت پسر محبت خود منتقل کرده است» (کولسیان ۱:۱۳). چقدر باید برای خدای ما و پدر ما گرانبها باشد که پسرانی داشته باشد که در زمانی و در دنیایی که پسر او، خداوند عیسی مسیح، هنوز رد می‌شود، به منافع او و پسر محبوبش متعهد هستند. این باید برای خداوند عیسی ما، که پادشاه است، خاص باشد! به همین دلیل چندین کتاب مقدس نشان می‌دهند که مخلوط کردن منافع مسیح با آنچه به این دنیا تعلق دارد، غیرممکن است.
چالش ادامه دارد
ورود به ملکوت او اکنون یا در آینده در حالی که تحت کنترل این دنیا هستیم، که تحت حکومت شیطان است – «خدای این عصر» (۲ قرنتیان ۴:۴) – غیرممکن است. «آیا نمی‌دانید که ظالمان ملکوت خدا را به ارث نخواهند برد؟ فریب نخورید. نه زناکاران، نه بت‌پرستان، نه زناکاران، نه همجنس‌گرایان، نه لواط‌کاران، نه دزدان، نه طمع‌کاران، نه مست‌کنندگان، نه ناسزاگویان، نه باج‌گیران، ملکوت خدا را به ارث نخواهند برد» (۱ قرنتیان ۶:۹-۱۰). پولس سپس می‌گوید: «و برخی از شما چنین بودید. اما شما شسته شدید، اما شما تقدیس شدید، اما شما در نام خداوند عیسی و به وسیله روح خدای ما عادل شمرده شدید» (آیه ۱۱). ما قدرت اخلاقی ملکوت خدا و کار روح‌القدس را می‌بینیم که در نام خداوند عیسی (پادشاه) عمل می‌کند، اگرچه هنوز در این دنیا رد می‌شود. دو سیستم – این عصر شرور کنونی و دنیای آینده تحت حکومت مسیح – نمی‌توانند با هم باشند، همانطور که پولس تأیید کرد:
«اما این را می‌گویم، ای برادران، که جسم و خون نمی‌توانند ملکوت خدا را به ارث ببرند؛ و فساد نیز فسادناپذیری را به ارث نمی‌برد» (۱ قرنتیان ۱۵:۵۰).
- «حسادت، قتل‌ها، مستی‌ها، عیاشی‌ها، و مانند اینها؛ که از قبل به شما می‌گویم، همانطور که در گذشته نیز به شما گفتم، کسانی که چنین کارهایی را انجام می‌دهند، ملکوت خدا را به ارث نخواهند برد» (غلاطیان ۵:۲۱).
- «این را می‌دانید که هیچ زناکار، شخص ناپاک، یا مرد طمع‌کار، که بت‌پرست است، هیچ میراثی در ملکوت مسیح و خدا ندارد» (افسسیان ۵:۵).
- در پایان آیا پولس رسول را پدر روحانی خود می‌دانیم؟ باید (۱ قرنتیان ۱۱:۱) زیرا آنگاه از او یاد خواهیم گرفت همانطور که ایمانداران جوان در تسالونیکی یاد گرفتند. او به آنها نوشت: «چگونه هر یک از شما را، مانند پدری که فرزندان خود را، تشویق و تسلی و سفارش کردیم، تا شایسته خدایی باشید که شما را به ملکوت و جلال خود فرا می‌خواند» (۱ تسالونیکیان ۲:۱۱-۱۲).
همانطور که منتظر تجلی آن در جلال هستیم، با آرزوی پولس همذات‌پنداری می‌کنیم که «شایسته ملکوت خداشمرده شوید، که برای آن نیز رنج می‌برید» (۲ تسالونیکیان ۱:۵). رنج به دلیل این واقعیت است که ما با خداوند خود که در این دنیا رد می‌شود، همذات‌پنداری می‌کنیم، و با این کار برای جنبه آینده ملکوت او آماده می‌شویم، زمانی که او در جلال سلطنت خواهد کرد و ایمانداران با او. خدا را شکر! GT
پایان‌نوشت فعل سلطنت کردن به معنای واقعی کلمه، «با هم به عنوان پادشاهان سلطنت کردن» است.
ملکوت خدا ملکوت خدا در سه جنبه متمایز ارائه شده است که همه آنها امروز با هم جریان دارند. اولین جنبه فقط شامل کسانی است که از آب و روح متولد شده‌اند، همانطور که در یوحنا ۳:۳-۶ دیده می‌شود. دومین جنبه شامل همه کسانی است که مسیح را به عنوان خداوند اعتراف می‌کنند، همانطور که در متی ۱۳:۲۴-۵۰ دیده می‌شود، در حالی که سومین جنبه شامل تمام جهان – آسمان و زمیناست، همانطور که در دانیال ۲ و ۴ دیده می‌شود.
مکانی که این سه دایره به وضوح دیده می‌شوند، در افسسیان ۴:۵-۶ است. «یک بدن و یک روح وجود دارد، همانطور که شما نیز در یک امید از فراخوانی خود فراخوانده شده‌اید» (KJV) با دایره اول مطابق با یوحنا ۳ مرتبط است. «یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید» با دایره دوم که در متی ۱۳ یافت می‌شود، مرتبط است. «یک خدا و پدر همه، که بر همه، و از طریق همه، و در همه شماست» دایره سوم است همانطور که در دانیال ۲ و ۴ دیده می‌شود. اغلب اشاره شده است که فقط ایمانداران در هر سه دایره هستند. اعتراف‌کنندگان بی‌جان در دایره‌های دو و سه هستند؛ در حالی که بقیه، خارج از مسیحیت اعتراف شده، فقط تحت حکومت خدا به عنوان حاکم مطلق جهان قرار می‌گیرند. —جورج دیویسون، چیزهای گرانبها (اقتباس شده).
