پرسش:
چرا کتاب‌مقدس در اول پادشاهان ۱۵:۵ می‌گوید که «داوود آنچه را که در نظر خداوند درست بود انجام داد و در تمام روزهای زندگی خود از هیچ چیز که او به او فرمان داده بود، جز در مورد اوریای حیتی، روی نگرداند» (KJV)، در حالی که او گناهان دیگری مرتکب شد که به نظر من بدتر از آن هستند؟
پاسخ:
ما همیشه باید به یاد داشته باشیم که کتاب‌مقدس کلام مقدس خداست که توسط روح‌القدس الهام شده است. همچنین به یاد داشته باشید که خدا، چون خداست، هیچ توضیحی برای آنچه می‌گوید یا انجام می‌دهد به ما بدهکار نیست. ما می‌دانیم که هر آنچه او می‌گوید یا انجام می‌دهد کاملاً درست است. او نیازی به تصحیح یا انتقاد از انسان‌ها – مخلوقاتش – ندارد. خدا در فیض خود اغلب به وضوح بیان می‌کند که چرا کاری را انجام می‌دهد یا در شرف انجام آن است، به ویژه هنگامی که موضوع گناه و داوری ناشی از آن باشد. در واقع، از طریق نبی عاموس به ما گفته است:
زیرا خداوند یهوه کاری نمی‌کند، مگر اینکه راز خود را بر بندگان خویش، انبیا، مکشوف سازد (عاموس ۳:۷ NKJV).
خوب است که آنچه را او در کلام خود می‌گوید با دقت بسیار بخوانیم. هنگام استفاده از ترجمه قدیمی‌تر، گاهی اوقات مفید است که یک ترجمه معتبر معاصر را بررسی کنیم، زیرا معانی کلمات گاهی در طول سال‌ها تغییر می‌کنند. یک مثال خوب از این، کلمه «prevent» در اول تسالونیکیان ۴:۱۵ در نسخه کینگ جیمزاست. بیش از ۴۰۰ سال پیش این کلمه به معنای «پیش رفتن» بود که معنای ریشه لاتین آن است. امروز «prevent» معمولاً به معنای «جلوگیری از وقوع چیزی» است.
اول پادشاهان ۱۵:۵ (NKJV) می‌خواند: «زیرا داوود آنچه را که در نظر خداوند درست بود انجام داد و در تمام روزهای زندگی خود از هیچ چیز که او به او فرمان داده بود، جز در مورد اوریای حیتی، روی نگرداند.» این بدان معنا نیست که هر کاری که داوود انجام داد در برابر خدا درست یا کامل بود. داوود همسران زیادی و حداقل ده کنیز داشت. این قطعاً ایده آل خدا برای ازدواج نیست (رجوع کنید به پیدایش ۲:۲۴)، اما در آن زمان به طور خاص توسط خدا ممنوع نشده بود، مگر برای پادشاهان (تثنیه ۱۷:۱۷).
خداوند عیسی، در پاسخ به سؤالی درباره طلاق که در متی ۱۹:۳ از او پرسیده شد، فریسیان سؤال‌کننده را به نقشه خدا از ابتدا برای ازدواج ارجاع داد. هنگامی که از او پرسیده شد چرا شریعت داده شده توسط موسی طلاق را مجاز می‌دانست، او اعلام کرد که به دلیل سختی دل‌های انسان‌ها، خدا شریعت مربوط به طلاق را داد. در دوران عهد عتیق، خدا با خراب کردن آنچه او می‌خواست ازدواج به زیبایی نماد آن باشد، توسط انسان‌ها، تحمل کرد. قصد خدا برای ازدواج این است که رابطه دوست‌داشتنی بین خداوند عیسی و کلیسا (یا به درستی، جماعت) را که او جان خود را برای آن در جلجتا داد، به تصویر بکشد (رجوع کنید به افسسیان ۵:۲۲-۳۳).
«موضوع اوریای حیتی» جدی‌ترین نقض شریعتی بود که خدا به اسرائیل داده بود. در دوم سموئیل ۱۱، داوود همسر اوریا، بت‌شبع، زنی زیبا را در حال حمام کردن دید و او را فراخواند و برای خود گرفت – نقض آشکار فرمان‌ها:
به زن همسایه‌ات طمع مکن
و
زنا مکن (خروج ۲۰:۱۷،۱۴).
متعاقباً، هنگامی که بت‌شبع باردار شد و داوود در تلاش خود برای پنهان کردن گناهش موفق نشد، او ترتیب داد تا اوریا، یکی از مردان قدرتمندش (دوم سموئیل ۲۳:۳۹)، در نبرد با عمونیان کشته شود، بنابراین فرمان را نیز نقض کرد:
قتل مکن (خروج ۲۰:۱۳).
کلام خدا گناه را با تمام زشتی‌هایش نشان می‌دهد. این گناه داوود نیز تجاوز از شریعت خدا بود. داوود در مواجهه با گناهش، آن را اعتراف کرد و خدا او را بخشید. خدا گناه او را بخشید؛ خدا نیز گناهان ما را هنگامی که آنها را به او اعتراف کنیم، خواهد بخشید (اول یوحنا ۱:۹).
با این حال، پیامدهای حکومتی گناه داوود سال‌ها به طول انجامید. مجازاتی که خدا اعلام کرده بود، هنگامی که ناتان به دستور خدا با او روبرو شد، در سال‌های بعد بر داوود وارد شد. بنابراین، ما نیز اغلب باید پیامدهای گناهان خود را درو کنیم. مزامیر ۳۲ و ۵۱، هر دو توسط داوود نوشته شده‌اند، مستقیماً با این رویداد در زندگی او مرتبط هستند.
بله، داوود گناهان دیگری نیز مرتکب شد، گناهان جدی. او سعی کرد این یکی را پنهان کند؛ گناهان دیگر را می‌بینیم که او اعتراف می‌کند. خدا داوود را مردی مطابق با دل خود نامید، بدون شک زیرا او گناهان خود را اعتراف کرد و سعی کرد مطابق با فرمان‌های خدا زندگی کند.
باشد که خداوند به ما کمک کند تا از تجربیات داوود درس بگیریم.
