عبادت چیست؟
وقتی به تمام کتب مقدس در مورد عبادت نگاه می‌کنیم، می‌توانیم آنها را به سادگی اینگونه خلاصه کنیم: عبادت تصدیق این است که خدا کیست و خدا چه می‌کند، که به خود خدا هدایت می‌شود. این تصدیق باید از قلب باشد – نه فقط حرکات مذهبی مکانیکی بیرونی. عبادت خدا بدون محبت خدا غیرقابل تصور است. این تصدیق ممکن است با گفتار یا با زندگی باشد. یعنی یا ستایش و شکرگزاری کلامی به خدا برای اینکه او کیست و چه می‌کند، یا ممکن است اعمال غیرکلامی باشد که در چنین تصدیقی انجام می‌شود.
به عنوان مثال، یک مسیحی که با وجود تمسخر، از پایین آوردن استانداردهای اخلاقی خود امتناع می‌کند، خداوند را عبادت می‌کند. او با زندگی خود، استانداردهای قدوسیت خدا را تصدیق می‌کند. یک مسیحی که بدون تلخی، آنچه را که دیگران فاجعه می‌نامند، از جانب خدا می‌پذیرد، نیز خداوند را عبادت می‌کند. او حاکمیت خدا و ادعاهای او بر زندگی را تصدیق می‌کند. عبادت غیرکلامی بسیار بیشتر از صرفاً بیان دعاها و ستایش‌ها در صبح یکشنبه از لب‌های شاکی و زندگی‌های سازشکارانه (اشعیا 1:10-17) مورد قبول خداست. البته، ایده‌آل این است که تمام کلمات و اعمال ما با عبادت مشخص شود – هم در کوره زندگی و هم در کلیسا. عبادت فقط یکی از چندین دسته در زندگی مسیحی نیست. بلکه باید مجموع کل زندگی مسیحی باشد.
جنبه‌های مختلف عبادت در روایت مسح شدن خداوند توسط زن در مرقس 14:3-9 مورد بررسی قرار گرفته است. ما معتقدیم که او مریم بیت‌عنیا است، کسی که کلام را «در پای خداوند ما» (لوقا 10:39) آموخت، به دلیل روایت موازی در یوحنا 12:1-8. ما می‌توانیم چیزهای زیادی در مورد عبادت از او بیاموزیم.
شامل قربانی است
عبادت شامل قربانی است! این با هزینه‌ای که مریم برای مسح کردن خداوند متحمل شد، تأکید می‌شود. نارد خالص عطر بسیار گران‌قیمتی بود که از هند وارد می‌شد. سیصد دینار (یوحنا 12:5) تقریباً یک سال دستمزد یک کارگر معمولی در آن زمان بود. بنابراین، کار سخت و فداکاری زیادی در عبادت مریم صرف شد. آیا عبادت من از خدا برایم هزینه‌ای دارد، یا فقط «عطر ارزان» است که هیچ فداکاری واقعی در آن نیست؟ آیا عبادت من شامل فداکاری زمانی برای خداوند خواهد بود؟
عمل مریم در ریختن عطر بر سر خداوند نباید نامناسب تلقی شود. در آن آب و هوای خشک و غبارآلود، شستن پاها و مسح کردن سر مهمانان با روغن، یک رسم رایج بود. اما آنچه غیرعادی است، این است که مریم از روغن مسح معمولی استفاده نکرد، بلکه از عطر بسیار گران‌قیمت استفاده کرد. عمل مریم فوق‌العاده بود. فکر کنید با دستمزد یک سال چه کارهایی می‌توانست انجام دهد! با این حال، او همه آن را از روی عشق به خداوندش فدا کرد. فکر کنید ما با حقوق یک سال چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم! آیا حاضریم اینقدر را یکباره برای خداوند خود فدا کنیم؟ چه با گفتار و چه با زندگی، عبادت شامل فداکاری است (عبرانیان 13:15-16؛ رومیان 12:1). عبادت ما از خدا چقدر برایمان هزینه دارد؟
هیچ چیز را پنهان نکنید!
عبادت هیچ چیز را پنهان نمی‌کند. تمام و کمال است. این یک قدم فراتر از فداکاری است. ممکن است مقداری فداکاری کرد، اما هنوز فقط «نصف راه را رفت». این راه عبادت نیست. دوباره به عمل مریم نگاه کنید. خداوند مهمان شام در خانه شمعون، جذامی بود. شاید او توسط خداوند شفا یافته بود. در آن فرهنگ، مردم روی نیمکت‌های کوتاه و بدون پشتی در اطراف یک میز شام کوتاه دراز می‌کشیدند. آنها با یک دست غذا می‌خوردند در حالی که با دست دیگر خود را نگه می‌داشتند. مریم، برادرش ایلعازر و خواهرش مرتا نیز مهمان بودند. در طول غذا، مریم به سمت نیمکت خداوند آمد، شیشه مرمرین (سنگی سفید، شفاف و با بافت ظریف) را شکست و محتویات عطر گران‌قیمت را بر سر خداوند ریخت. یوحنا 12:3 می‌گوید که یک پوند کامل بود. این مقدار زیادی عطر است! جای تعجب نیست که «خانه از بوی عطر پر شد» (یوحنا 12:3). مریم در عمل عبادت خود هیچ چیز را پنهان نکرد. او خداوند را فقط با چند قطره از دارایی گران‌بهای خود مسح نکرد. او همه چیز را داد. این عبادت واقعی است!
در مرقس 14:8 خداوند می‌گوید: «او آنچه را که می‌توانست انجام داد.» تمام قدرت این جمله در ترجمه‌های انگلیسی ما از دست رفته است. به نظر می‌رسد که عیسی می‌گوید: «مریم آنچه را که می‌توانست انجام داد.» اما او در واقع می‌گوید: «مریم تمام آنچه را که می‌توانست انجام داد.» او تمام و کمال عمل کرد! در مورد ما چطور؟ در مورد عبادت ما، آیا او می‌گوید که ما چند قطره از آنچه را که می‌توانستیم داده‌ایم، یا می‌تواند بگوید که ما تمام آنچه را که می‌توانستیم انجام داده‌ایم؟ آیا من چیزی را فقط برای خودم نگه می‌دارم؟ عبادت هیچ چیز را پنهان نمی‌کند. تمام و کمال عمل می‌کند!
اسراف نیست!
عبادت اسراف نیست. می‌خوانیم که برخی از مهمانان، یهودا و همچنین سایر شاگردان، از عمل عبادت مریم ناراحت بودند (یوحنا 12:4؛ متی 26:8). آنها آن را اسراف نامیدند و گفتند که بهتر بود پول برای کمک به فقرا خرج می‌شد. چنین اظهاراتی کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. بالاخره، حقوق یک سال می‌تواند در رفع نیازهای فقرا بسیار مؤثر باشد. چرا آن را برای یک شیشه عطر گران‌قیمت هدر دهیم در حالی که روغن مسح معمولی کار را انجام می‌داد؟ شاید مریم درگیر احساسات لحظه‌ای شده بود و باید خویشتن‌دارتر می‌بود. اما چنین استدلالی توسط خداوند ما سرکوب می‌شود. او نه تنها از عمل او دفاع می‌کند، بلکه آن را به عنوان یک «کار نیک» (مرقس 14:6) ستایش می‌کند.
امروزه بسیاری از مردم به مسیحیان ایراد می‌گیرند و می‌گویند که آنها وقت خود را در دعا و ستایش هدر می‌دهند در حالی که نیازهای مبرم جهان ما را احاطه کرده است. چگونه می‌توانیم به درستی وقت را هدر دهیم، مثلاً، در جشن شام خداوند، در حالی که کودکان گرسنه هستند؟ توجه داشته باشید که خداوند عیسی به آنها نمی‌گوید که نیازهای فقرا را فراموش کنند تا او را عبادت کنند. بلکه آنها را تشویق می‌کند تا تلاش مداومی برای رفع آن نیازهای مداوم داشته باشند (مرقس 14:7). در واقع، رفع نیازهای فقرا به نام مسیح عبادت است. این تصدیق مراقبت و نگرانی خدا برای مخلوقاتش است. اما فقط مراقبت از فقرا، بدون ابراز محبت به مسیح، عبادت نیست. برخی از مسیحیان در این نقطه تمایل دارند در هر دو جهت نامتعادل شوند. ادغام صحیح این است که دائماً خداوند را برای همه چیز ستایش کنیم و دائماً اجازه دهیم که این ستایش در اعمال ما برای منفعت دیگران جاری شود. عبادت ما در این زمینه چگونه است؟
عمق عبادت مریم در آیه 8 بیشتر آشکار می‌شود. منظور خداوند چیست وقتی می‌گوید: «او بدن مرا از پیش برای دفن مسح کرده است.» مریم می‌دانست که خداوند در شرف فدا کردن جان خود است. به نظر می‌رسید که او تعلیم خداوند ما در مورد مرگ و رستاخیز او را بسیار بیشتر از دیگران، حتی شاگردان، درک کرده بود (مرقس 8:31-33؛ 9:31-32). روش معمول این بود که بدن را پس از مرگ با ادویه مسح می‌کردند (یوحنا 19:40). مریم متوجه شد که خداوند به زودی از آنها گرفته خواهد شد، بنابراین بدن او را برای دفن مسح کرد در حالی که فرصت داشت. یوحنا 12:3 روشن می‌کند که این مسح فقط به سر محدود نمی‌شد. بنابراین عمل مریم بیش از رسم رایج مسح کردن سر یک مهمان شام بود. در اینجا عمقی از عبادت وجود داشت که فراتر از آنچه در سطح ظاهر می‌شد، بود. مهمانان دیگر فقط یک اسراف ظاهری از عطر گران‌قیمت را دیدند. آنها عمل مریم را یک افراط احساسی خواندند. خداوند می‌دانست که این یک عمل عبادی متفکرانه و منطقی بود.
ارزش ابدی دارد
این عمق عبادت است که توسط خداوند ما ستایش می‌شود و فراموش‌نشدنی اعلام می‌شود (مرقس 14:8-9). عمل مریم اسراف نبود؛ ارزش ابدی داشت. مسح عیسی توسط مریم بیت‌عنیا در هر کجای جهان که پیام انجیل گسترش یافته است، به یاد آورده می‌شود. خود خداوند به ما می‌گوید که این برای همیشه به یاد آورده خواهد شد (مرقس 14:9). همین امر در مورد عبادت واقعی شما نیز صادق است. هرگز فراموش نخواهد شد! بگذارید لب‌ها و زندگی‌های ما خدا را در همه چیز تصدیق کنند – زندگی کاری، زندگی اجتماعی، زندگی خانوادگی، زندگی فکری. بگذارید عبادت راه زندگی ما باشد.
