«و بعد از زلزله آتش؛ اما خداوند در آتش نبود: و بعد از آتش صدای آرام و آهسته» (اول پادشاهان ۱۹:۱۲).
«زیرا زمان آن فرا رسیده است که داوری باید از خانه خدا آغاز شود: و اگر ابتدا از ما آغاز شود، پایان کسانی که از انجیل خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟» (اول پطرس ۴:۱۷).
«و خداوند فرعون و خانه‌اش را به خاطر سارای زن ابرام با بلاهای بزرگ مبتلا ساخت» (پیدایش ۱۲:۱۷).
با نگرانی موجه، ما شاهد یک بیماری جدید و خطرناک هستیم که در سراسر جهان در حال گسترش است. با افزایش تلفات، ما اقداماتی را برای محافظت از خود و دیگران انجام می‌دهیم. با این حال، خطری بسیار بزرگتر و فراگیرتر از کووید-۱۹ وجود دارد.
در واقع، هر مسیحی صدای خداوند را در تمام آنچه در اطراف ماست تشخیص می‌دهد: استرس و سردرگمی که جهان و رهبران آن با آن روبرو هستند؛ تأثیر بر سلامت و رفاه ساکنان آن؛ تأثیر بر تمام بخش‌های اقتصاد جهانی، چه کشاورزی، مراقبت‌های بهداشتی، تأمین مواد غذایی، تولید، زنجیره‌های تأمین، ورزش و سرگرمی. من می‌شنوم که مسیحیان می‌گویند، و به حق، که گناه و بی‌اخلاقی که تحمل و قانونی شده است، خدا توسط بخش عمومی رد شده است، الحاد در دنیای دانشگاهی و بسیاری از مؤسسات آموزشی دیگر در حال گسترش است، مادی‌گرایی، طمع، خودخواهی، نفرت، و گسترش فرقه‌های عصر جدید و معنویت‌گرایی—اینها علل آنچه جهان امروز با آن روبرو است. بسیاری از مسیحیان دعا می‌کنند و با پیام انجیل برای آمدن جان‌ها به سوی خداوند عیسی و توبه و پذیرش او به عنوان نجات‌دهنده شخصی خود تلاش می‌کنند.
صدای خداوند به ما
اگرچه همه اینها بسیار درست است، اما می‌ترسم که مهمترین نکته را از دست بدهیم، و آن صدای خداست که به ما به صورت فردی به عنوان خانواده‌ها، به عنوان مجامع محلی، و به عنوان یک مشارکت جهانی سخن می‌گوید. بیایید در نظر بگیریم که خداوند چه کاری انجام می‌دهد تا توجه ما را جلب کند تا بتوانیم راه‌های خود را بررسی کنیم.
تعلیق گردهمایی‌ها
گردهمایی هفتگی جمعی و عمومی برای یادآوری خداوند و اعلام مرگ او تا زمانی که او بیاید، در حال حاضر در تقریباً هر کشوری در جهان به حالت تعلیق درآمده است؛ همچنین جلسات هفتگی دعا و مطالعه کتاب مقدس در مجامع محلی. کنفرانس‌های کتاب مقدس لغو شده‌اند و بسیاری از فرصت‌های فعالیت معنوی و مشارکت با یکدیگر نمی‌توانند برگزار شوند.
بسیاری به سرعت از فناوری موجود استفاده کرده‌اند، که برای آن از خداوند سپاسگزاریم، تا جلسات خدمتی، مطالعات کتاب مقدس، و جلسات دعا را برگزار کنند. این البته ارزش زیادی دارد، و بسیاری از مقدسین در این زمان ترس و عدم اطمینان از آن بهره‌مند شده‌اند.
خداوند به ما چه می‌گوید؟
اما سؤالی که در ذهن انسان باقی می‌ماند این است: خداوند به ما چه می‌گوید؟ آیا ما درد و از دست دادن را در روح خود احساس می‌کنیم زیرا نمی‌توانیم شخصاً با هم باشیم تا او را به یاد آوریم؟ ما نمی‌توانیم این کار را آنلاین انجام دهیم، و تمام این فعالیت‌های شگفت‌انگیز آنلاین نباید ما را به این فکر بیندازد که راهی برای برآورده کردن نیازهای معنوی خود پیدا کرده‌ایم.
موانعی که مانع از گردهمایی ما برای یادآوری خداوند می‌شوند، باید ما را وادار کنند که در خلوت خود در حضور او آرام بنشینیم و همه چیز را بررسی کنیم. این یک وضعیت بسیار منحصر به فرد است، ای مقدسین عزیز، که همه ما باید آن را در نظر بگیریم. زیرا اگرچه ما مکان‌های ملاقات داریم، اگرچه وسایل حمل و نقل داریم، اگرچه جاده‌ها مسدود نیستند، اگرچه بسیاری از ما سالم و توانا هستیم، اما نمی‌توانیم با هم باشیم تا پسر خدا را ملاقات کنیم. آیا در قلب خود سنگینی و غمگینی احساس می‌کنیم که نمی‌توانیم در روز خداوند با هم باشیم تا به صدای عشق مقدس به صورت جمعی به عنوان مجامع گوش دهیم، همانطور که سال‌ها انجام داده‌ایم؟
آیا ما آنچه را که اتفاق می‌افتد و آنچه را که خداوند انجام می‌دهد به دنیای بی‌خدای اطرافمان نسبت می‌دهیم؛ اینکه خداوند آنها را به خاطر اعمال شرورشان مجازات می‌کند؟ اما اگر، شاید، ما علت آنچه در اطراف ما اتفاق می‌افتد و مانع از گردهمایی ما در روز خداوند می‌شود، باشیم چه؟ آیا به خاطر افکار و اعمال ابرام نبود که «خداوند فرعون و خانه‌اش را با بلاهای بزرگ مبتلا ساخت»؟
بی‌وفایی و دنیوی بودن ما
آیا بی‌وفایی، مادی‌گرایی، و پذیرش چیزها و راه‌های دنیا و تفکر آن در زندگی ما، در خانواده‌های ما، و در مجامع ماست؟ با این حال ما به جلسه می‌رویم تا در حضور او باشیم و طوری رفتار می‌کنیم که انگار همه چیز خوب است.
حسادت، جستجوی برجستگی، دعوا، غیبت، خنجر زدن از پشت، بدگویی، ریاکاری، زندگی‌های دوگانه، احساس بی‌تفاوتی نسبت به خداوند و چیزهای او. با این حال ما به جلسه می‌رویم تا در حضور او باشیم و طوری رفتار می‌کنیم که انگار همه چیز خوب است.
عبادت شخصی ما به او، خواندن کلام او، و گذراندن وقت در حضور او در زندگی ما اولویت ندارد، زیرا ما مشغول رسیدگی به مسئولیت‌ها و امور مشروع خود هستیم؛ ما عشق اول خود را ترک کرده‌ایم. با این حال ما به جلسه می‌رویم تا در حضور او باشیم و طوری رفتار می‌کنیم که انگار همه چیز خوب است.
با این حال چشمان خداوند که «پاک‌تر... از آن است که شر را ببیند» (حبقوق ۱:۱۳) همه اینها را می‌بیند—و بیشتر، زیرا هیچ چیز از او پنهان نیست. احساس قلب او چه باید باشد؟
پذیرش مسئولیت
آیا باید مانند داوود مسئولیت را بپذیریم؟ او تشخیص داد که غرور و اعمال او بود که بلا را بر سر سرزمینی آورد که در آن بیش از ۷۰,۰۰۰ نفر مردند (دوم سموئیل ۲۴:۱۵-۱۷).
شنیدن صدای خداوند
آیا می‌توانیم صدای خداوند را در همه اینها بشنویم؟
«برای خود در عدالت بکارید، در رحمت درو کنید؛ زمین بایر خود را شخم بزنید: زیرا زمان آن است که خداوند را بجویید، تا زمانی که او بیاید و عدالت را بر شما بباراند» (هوشع ۱۰:۱۲).
فیض و انضباط
برخی ممکن است بگویند که ما اکنون در دوران عهد جدید هستیم و این روز فیض است، و بنابراین نمی‌توانیم این را به خودمان اعمال کنیم. درست است، خدا را شکر، که این روز فیض است. اما «پس چه بگوییم؟ آیا در گناه بمانیم تا فیض فراوان شود؟» (رومیان ۶:۱).
آیا پدر مقدس ما در روز فیض طبیعت خود را تغییر می‌دهد؟ آیا دست محبت‌آمیز او در تربیت فرزندانش در روز فیض اعمال نمی‌شود؛ آیا عبرانیان ۱۲:۶-۱۱ به ما نمی‌آموزد که اعمال می‌شود؟ آیا باید دوباره به صدای خداوند که به کلیساهای ساردیس و لائودیکیه سخن می‌گوید و هشدار می‌دهد، گوش دهید؟
«اینها را کسی می‌گوید که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد: من اعمال تو را می‌دانم، که نامی داری که زنده‌ای، و مرده‌ای. بیدار باش و چیزهایی را که باقی مانده‌اند و در شرف مرگ هستند، تقویت کن، زیرا اعمال تو را در برابر خدای خود کامل نیافته‌ام. پس به یاد آور... و توبه کن» (مکاشفه ۳:۱-۳).
دعوت به توبه
آیا خداوند، در حالی که ما از نظر روحانی خواب بودیم، امتیاز گردهمایی برای یادآوری او را برای مدتی از ما گرفته است؟ (غزل غزل‌ها ۵:۲-۸).
آیا می‌توانیم خود را فروتن کنیم، راه‌های خود را بررسی کنیم، گناهان خود را اعتراف کنیم، توبه کنیم، و به عشق اول خود بازگردیم؟
باشد که خداوند به خاطر نام خود بر ما رحمت کند.
