کتاب مقدس در مورد روزه گرفتن چه می‌گوید؟
ما اغلب می‌شنویم که مردم در اعتراض به چیزی روزه می‌گیرند و از خوردن غذا خودداری می‌کنند و در عین حال خواستار اصلاح یک اشتباه درک شده هستند. اما کتاب مقدس در مورد روزه گرفتن چه می‌گوید؟ آیا روزه گرفتن چیزی است که مسیحیان امروز باید انجام دهند؟
روزه گرفتن بارها در هر دو عهد کتاب مقدس ذکر شده است. موسی در کوه سینا روزه گرفت (خروج ۳۴: ۲۸). حنّا وقتی از خدا پسری می‌خواست روزه گرفت (اول سموئیل ۱: ۷). داوود در چندین نوبت این کار را انجام داد (دوم سموئیل ۱: ۱۲، ۱۲: ۲۲). تمام قوم اسرائیل در روز کفاره روزه گرفتند (لاویان ۲۳: ۲۷). خداوند عیسی در بیابان روزه گرفت (متی ۴: ۲). یحیی تعمید دهنده به شاگردانش آموخت که اغلب روزه بگیرند (مرقس ۲: ۱۸؛ لوقا ۵: ۳۳)، اما خداوند عیسی مورد انتقاد قرار گرفت زیرا شاگردانش به اندازه‌ای که دیگران فکر می‌کردند باید روزه نمی‌گرفتند (متی ۹: ۱۴؛ مرقس ۲: ۱۸-۱۹؛ لوقا ۵: ۳۳-۳۵).
حنا با روزه گرفتن در معبد خدا را خدمت می‌کرد (لوقا ۲: ۳۷). پولس پس از گرویدن خود در راه دمشق روزه گرفت (اعمال ۹: ۹). کرنلیوس قبل از دریافت رؤیایی از خدا روزه گرفت (۱۰: ۳۰). کلیسای انطاکیه وقتی برنابا و شائول برای اولین سفر بشارتی خود فرستاده شدند روزه گرفتند (۱۳: ۳). پولس در راه روم، ۱۴ روز از غذا خودداری کرد (۲۷: ۳۳).
همچنین فراخوان‌هایی برای روزه گرفتن وجود داشت، مانند فراخوان‌های استر (استر ۴: ۱۶)، یهوشافات (دوم تواریخ ۲۰: ۳) و عزرا (عزرا ۸: ۲۱). اینها در رابطه با یک بار خاص اتفاق افتادند. روزه‌ها با دعای زیاد در برابر خداوند مرتبط بودند (نگاه کنید به مزمور ۳۵: ۱۳؛ متی ۶: ۵-۱۸؛ اول قرنتیان ۷: ۵).
روزه چیست؟
روزه گرفتن یعنی خدا را در اولویت قرار دادن، او و خواسته‌هایش، اراده و ذهن او را بیشتر از غذا، فعالیت‌های اجتماعی، خواب یا کارهای روزمره خواستن. این شامل عدم ارضای شهوات جسمانی در حالی که در دعای پرشور ثابت قدم هستیم. بیوه لوقا ۱۸: ۳ احتمالاً بسیاری از چیزها را کنار گذاشت در حالی که مکرراً در برابر قاضی التماس می‌کرد.
روزه گرفتن، برنامه‌ریزی برای هموار کردن راه دعا با کنار گذاشتن تمام سنگینی‌ها و موانع است (عبرانیان ۱۲: ۱-۲)، و این اثبات شور و ایمان جدی ماست. ایمان لازم است، زیرا
«بدون ایمان، خشنود ساختن او ناممکن است، زیرا هر که به خدا نزدیک می‌شود، باید ایمان داشته باشد که او هست و پاداش‌دهنده کسانی است که او را با جدیت می‌جویند» (عبرانیان ۱۱: ۶ NKJV). وقتی روزه می‌گیریم، باید یک تمرین روحانی بین ما و خداوند باشد.
آیا کتاب مقدس به ما دستور می‌دهد که روزه بگیریم؟
کتاب مقدس به مسیحیان دستور نمی‌دهد که روزه بگیرند؛ خدا آن را از آنها نمی‌خواهد و طلب نمی‌کند. در عین حال، کتاب مقدس روزه را چیزی خوب، سودمند و مفید معرفی می‌کند – و چه چیزی بهتر از این است که چشمان خود را از چیزهای این دنیا برداریم تا کاملاً بر خدا تمرکز کنیم؟
هر کسی می‌تواند روزه بگیرد، اما برخی، مانند بیماران دیابتی، ممکن است نتوانند از غذا پرهیز کنند. بنابراین، حتی اگر روزه در کتاب مقدس تقریباً همیشه پرهیز از غذا باشد، راه‌های دیگری نیز برای روزه گرفتن وجود دارد. هر چیزی که به طور موقت کنار گذاشته شود تا توجه ما را بر خداوند متمرکز کند می‌تواند روزه محسوب شود (خروج ۱۹: ۱۴-۱۵؛ اول قرنتیان ۷: ۱-۵).
روزه باید به زمان مشخصی محدود شود، به خصوص وقتی از غذا روزه می‌گیریم. دوره‌های طولانی بدون غذا خوردن می‌تواند برای بدن مضر باشد. روزه کتاب مقدسی برای تنبیه جسم در نظر گرفته نشده است و نباید آن را روشی برای رژیم غذایی در نظر گرفت. هدف از روزه کتاب مقدسی کاهش وزن نیست، بلکه دستیابی به مشارکت عمیق‌تر با خداوند است.
تمرینات و فواید
کمک در زمان مشکلات اغلب از روزه و دعا می‌آید. خدا گفت:
«در روز سختی مرا بخوان؛ من تو را نجات خواهم داد و تو مرا جلال خواهی داد» (مزمور ۵۰: ۱۵). یوشع این را تجربه کرد وقتی که پس از شکست ملت از مردان عای، «بر روی زمین در برابر تابوت خداوند تا غروب» افتاده بود (یوشع ۷: ۶). این زمان پریشانی و شکست، شرم و ترس بود! اما وقتی او و بزرگان اسرائیل روزه گرفتند و دعا کردند تا بفهمند چرا در آن وضعیت هستند، خداوند گناهی را که ملت را از پیروزی باز می‌داشت، به آنها آشکار کرد.
روزه گرفتن بیان طبیعی غم و اندوه است. هنگامی که ملت اسرائیل با جنگ داخلی علیه بنیامین‌ها روبرو شدند، روزه گرفتند (داوران ۲۰: ۲۶). اسرائیل دوباره قبل از نبرد شدید با فلسطینیان در مصفه روزه گرفت (اول سموئیل ۷: ۶). داوود غم و اندوه خود را از طریق روزه گرفتن نشان داد (دوم سموئیل ۳: ۳۵؛ مزمور ۳۵: ۱۳).
توبه واقعی اغلب شامل روزه و دعا است. اعتراف به گناهان بدون توبه از آنها ممکن است، اما روزه گاهی اوقات به شکستن زمین بایر قلب ما کمک می‌کند، که منجر به پیروزی بر گناه می‌شود.
روزه و دعا به تقویت روحانی ما کمک می‌کند. این چیزی است که شاگردان از تجربه خود در متی ۱۷ آموختند، زمانی که خداوند از کوه تجلی بازگشته بود. پدری به او در مورد پسرش نزدیک شد، که شاگردان سعی کرده بودند او را شفا دهند اما نتوانستند. پس از اینکه خداوند عیسی دیو را سرزنش کرد و پسر را شفا داد، شاگردانش از او پرسیدند: «چرا ما نتوانستیم آن را بیرون کنیم؟» عیسی پاسخ داد: «به دلیل بی‌اعتقادی شما؛ زیرا به یقین به شما می‌گویم، اگر ایمانی به اندازه دانه خردل داشته باشید، به این کوه خواهید گفت: «از اینجا به آنجا حرکت کن»، و حرکت خواهد کرد؛ و هیچ چیز برای شما ناممکن نخواهد بود. با این حال، این نوع جز با دعا و روزه بیرون نمی‌رود» (آیات ۱۹-۲۱).
دانیال هنگامی که با موانع روحانی روبرو شد، روزه گرفت و دعا کرد (دانیال ۱۰: ۲-۳). چون او به وعده خدا چنگ زد و در دعا ادامه داد، خداوند پاسخ داد (آیه ۱۲). روزه و دعا بدن را تربیت می‌کنند و آن را ابزاری مفید برای او می‌سازند. پولس گفت:
«اما من بدن خود را تربیت می‌کنم و آن را تحت فرمان خود در می‌آورم، مبادا پس از موعظه به دیگران، خودم رد شوم» (اول قرنتیان ۹: ۲۷). وقتی روزه می‌گیریم، تصمیم می‌گیریم که شکم یا اشتهای ما خدای ما نیست (فیلیپیان ۳: ۱۹). روزه و دعا منجر به پیروزی بر شهوات جسمانی می‌شود.
روزه همچنین می‌تواند به ما کمک کند وقتی به حکمت از بالا نیاز داریم. در اعمال ۱۳: ۱-۳، قسمتی که قبلاً به آن اشاره کردیم، می‌خوانیم که چگونه مردانی که روزه گرفتند و دعا کردند، از روح‌القدس راهنمایی دریافت کردند. «هنگامی که آنها به خداوند خدمت می‌کردند و روزه می‌گرفتند» بود که روح‌القدس به آنها گفت پولس و برنابا را جدا کنند و سپس آنها روزه گرفتند و دعا کردند و دست بر آنها گذاشتند و آنها را فرستادند. دو بار در این قسمت کوتاه به ما گفته شده است که آنها در حالی که برای حکمت و قدرت برای این مبلغان که روح‌القدس آنها را می‌فرستاد دعا می‌کردند، روزه گرفتند. دعا و روزه می‌تواند به تأمین راهنمایی از بالا کمک کند تا تصمیمات با اطمینان کامل از هدایت او گرفته شوند.
علاوه بر این، خوب است که بدون حواس‌پرتی از چیزهای دیگر، به طور منظم برای دیگران دعا کنیم – برای آنها شفاعت کنیم.
انواع روزه‌ها
بیایید به انواع مختلف روزه در کتاب مقدس نگاه کنیم، که حداقل سه نوع هستند:
روزه معمولی.
این روزه شامل پرهیز از غذای جامد بود اما نه پرهیز از مایعات. وقتی خداوند عیسی چهل روز و چهل شب در بیابان روزه گرفت، می‌خوانیم که «بعد از آن گرسنه شد» (متی ۴: ۲)؛ نمی‌خوانیم که تشنه بود.
روزه کامل یا روزه مطلق.
شامل عدم مصرف غذا یا آب (یونس ۳: ۷؛ استر ۴: ۱۶؛ اعمال ۹: ۹). این روزه شدید می‌تواند خطرناک باشد، زیرا دوره‌های طولانی بدون خوردن یا نوشیدن می‌تواند برای بدن مضر باشد.
روزه جزئی.
این نوع روزه شامل پرهیز از برخی غذاها است، همانطور که دانیال و دوستانش انجام دادند. وقتی از آنها خواسته شد که از سفره پادشاه بابل بخورند، آنها امتناع کردند زیرا نمی‌خواستند خود را نجس کنند. به جای خوردن گوشت پادشاه، به مدت ده روز، با اجازه، فقط سبزیجات و آب خوردند. آنها از گوشت و شراب پرهیز کردند زیرا در دل خود قصد داشتند خود را نجس نکنند، و خداوند این روزه جزئی را گرامی داشت (دانیال ۱: ۸-۲۰).
در کتاب مقدس می‌بینیم که بیشتر روزه‌ها فقط یک روز طول می‌کشیدند. بسیاری از آنها از غروب آفتاب شروع می‌شدند و تا غروب روز بعد ادامه می‌یافتند (داوران ۲۰: ۲۶؛ اول سموئیل ۱۴: ۲۴؛ دوم سموئیل ۱: ۱۲، ۳: ۳۵). در دانیال ۶: ۱۸، وقتی دانیال در لانه شیرها بود، روزه داریوش فقط یک شب طول کشید، شاید به این دلیل که دانیال تا صبح از خطر خارج شده بود. استر خواستار یک روزه سه روزه شد (استر ۴: ۱۶). فقط سه بار در کتاب مقدس از یک روزه ۴۰ روزه می‌خوانیم – به صورت فردی توسط موسی، ایلیا و خداوند عیسی.
خداوند در هر یک از آن مناسبت‌ها پیامی ویژه به قوم خود آشکار کرد. امروز خدا از کلام خود برای صحبت با ما استفاده می‌کند. او ممکن است قلب‌های ما را از طریق روزه آماده کند، اما تنها زمانی که شخص از کلام خدا پیروی کند، می‌تواند در اراده خدا روزه بگیرد.
خطرات مرتبط با روزه گرفتن
ما قبلاً به خطرات جسمی اشاره کرده‌ایم، اما خطر ریاکاری روحانی نیز وجود دارد که خداوند عیسی در مورد آن هشدار داد:
«علاوه بر این، وقتی روزه می‌گیرید، مانند ریاکاران، با چهره‌ای غمگین نباشید. زیرا آنها چهره‌های خود را تغییر می‌دهند تا به نظر مردم روزه گرفته باشند. به یقین به شما می‌گویم، آنها پاداش خود را گرفته‌اند» (متی ۶: ۱۶). در لوقا ۱۸: ۱۲ او از غرور فریسی سخن گفت که در معبد ایستاده بود و لاف می‌زد که هفته‌ای دو بار روزه می‌گیرد. روزه واقعی در خفا انجام می‌شود و هیچ ظاهر بیرونی از آن ندارد. روزه از نظر نجات هیچ ارزشی ندارد. به شخص جایگاه ویژه‌ای در برابر خدا نمی‌دهد. اشعیا ۵۸: ۱-۷ راه درست و غلط روزه گرفتن را توصیف می‌کند. روزه گرفتن برای تحت تأثیر قرار دادن دیگران راه غلط است؛ روزه گرفتن با هدف، در برابر خدا و با در نظر گرفتن جلال او راه درست است!
همچنین خطر قانونی بودن وجود دارد. گاهی اوقات پرهیز از غذا یا انواع خاصی از غذا می‌تواند در مسیری به سوی قانون‌گرایی یافت شود، که به وضوح در رومیان ۱۴ به آن پرداخته شده است. این می‌تواند به اشتباه منجر به تلاش برای برابر دانستن روحانیت با روزه شود.
اصول کتاب مقدسی در روزه گرفتن
روزه شامل دعا، همراه با توبه و جستجوی قلب ماست. همانطور که اشعیا توصیف می‌کند، «رنجاندن جان خود» است (۵۸: ۳). روزه صداقت دعاهای ما را نشان می‌دهد – نه برای اینکه اراده ما در آسمان انجام شود، بلکه اراده خدا در زمین انجام شود!
کتاب مقدس مقررات خاصی در مورد روزه گرفتن یا اینکه چند بار باید روزه گرفت، نمی‌دهد، زیرا مانند بسیاری از چیزهای دیگر در زندگی مسیحی، روزه یک تمرین روحانی است تا یک رویه مکانیکی. این بدان معنا نیست که ما باید روزه را نادیده بگیریم یا از آن غفلت کنیم! وقتی شخص در زندگی مسیحی خود احساس نیاز می‌کند، روزه گرفتن خوب است.
اصول کتاب مقدسی وجود دارد که باید ما را در روزه گرفتن، مانند رابطه با غذا، راهنمایی کند. ما باید مانند داوود با توبه شروع کنیم:
«وقتی گریستم و جانم را با روزه تنبیه کردم، این برایم مایه سرزنش شد» (مزمور ۶۹: ۱۰). ما باید با نگرش صحیح قلبی شروع کنیم وگرنه روزه ما در برابر خدا بی‌فایده خواهد بود! این همان چیزی است که خدا به ارمیا هشدار داد و گفت: «وقتی روزه می‌گیرند، فریادشان را نخواهم شنید؛ و وقتی قربانی سوختنی و هدیه غله تقدیم می‌کنند، آنها را نخواهم پذیرفت» (ارمیا ۱۴: ۱۲). روزه باید با اعتراف و توبه از گناهانم و پرسیدن «ای خدا، مرا جستجو کن و قلبم را بشناس؛ مرا بیازمای و اضطراب‌هایم را بشناس؛ و ببین آیا راه شریری در من هست، و مرا در راه جاودانی هدایت کن» و «مرا از خطاهای پنهان پاک کن» (مزمور ۱۳۹: ۲۳-۲۴، ۱۹: ۱۲) آغاز شود.
دعا، خاص و مداوم، همیشه باید همراه روزه باشد. دعاهای ما باید از ایمان باشد (مرقس ۱۱: ۲۴)، در اراده خدا (اول یوحنا ۵: ۱۴-۱۵) و بدون تردید یا شک (یعقوب ۱: ۶). روزه همچنین باید با کلام خدا همراه باشد، زیرا
«ایمان از شنیدن می‌آید، و شنیدن از کلام خدا» (رومیان ۱۰: ۱۷). در حین روزه گرفتن، حفظ کردن قسمت‌های کلیدی کتاب مقدس خوب است.
در نهایت، روزه باید ما را به شکرگزاری و ستایش خداوند سوق دهد. یک نمونه آنا است که «شب و روز با روزه و دعا خدا را خدمت می‌کرد. و در همان لحظه آمد و خداوند را شکر کرد و در مورد او با همه کسانی که در اورشلیم به دنبال رستگاری بودند صحبت کرد» (لوقا ۲: ۳۷-۳۸).
چگونه روزه را به پایان برسانیم
همانطور که قبلاً از کتاب مقدس دیدیم، باید طول روزه خود را تعیین کنیم، اما وقتی آن دوره به پایان می‌رسد، چگونه باید روزه را به پایان برسانیم؟ این ممکن است یک سوال عجیب به نظر برسد. برخی ممکن است بگویند: «فقط برو بخور و خودت را پر کن!» اما این راه خوبی برای بیمار شدن است! بدن انسان نمی‌تواند چنین شوکی را تحمل کند، ما باید روزه را به آرامی و نه ناگهانی بشکنیم. در واقع «شکستن روزه» یک عبارت جالب است، زیرا کلمه «صبحانه» در واقع از آن می‌آید.
شاگردان دلسرد شده بودند (مرقس ۱۶: ۱۴) و به شغل قدیمی خود یعنی ماهیگیری بازگشتند، اما خداوند، همانطور که همیشه انجام می‌دهد، آنها را در جایی که بودند ملاقات کرد و آنها را به سوی خود خواند. آنها کارها را به تنهایی و به روش خود انجام می‌دادند! اما خداوند در ساحل در حالی که آنها بدون موفقیت ماهیگیری می‌کردند، به آنها ظاهر شد. آنها او را نشناختند. او به آنها دستور داد که تورهای خود را در سمت راست قایق خود بیندازند – پیروی از مسیح همیشه انتخاب درست است – و نتیجه اطاعت آنها این بود که بیش از حد ماهی داشتند. سپس خداوند عیسی آنها را به صبحانه، یا به «شکستن روزه» دعوت کرد. آنها روزه خود را با عیسی مسیح به پایان رساندند! دیگر از نظر روحانی کور نبودند، آنها خداوند را می‌شناختند (یوحنا ۲۱: ۱۲).
از داستان یوحنا ۲۱، می‌آموزیم که وقتی روزه خود را به پایان می‌رسانیم، باید در مشارکت با خداوند باشیم و قادر به بینش روحانی باشیم. در حین روزه گرفتن، باید توبه، اعتراف و پاکسازی وجود داشته باشد. پس از اتمام روزه، خدمتی باید انجام شود! پس از اینکه صبحانه را تمام کردند، خداوند مستقیماً با پطرس صحبت کرد و سه بار از او پرسید: «آیا مرا دوست داری؟» دو بار پاسخ داد که به تو علاقه دارم، اما بار سوم فقط توانست بگوید: «خداوندا، تو همه چیز را می‌دانی.» خداوند به پطرس پاسخ داد: «بره‌های مرا تغذیه کن»، «گوسفندان مرا بچران» و «گوسفندان مرا تغذیه کن.» خداوند از روزه برای جلال خود استفاده می‌کند، قلب‌های ما را به سوی خود، به خواسته‌های خود برای ما در دیدن قوم خود آنگونه که او آنها را می‌بیند، و برای خدمت به او با خدمت به آنها می‌کشاند!
روزه همچنین باید ما را به ستایش سوق دهد، حتی در آینده مانند مورد حنّا (اول سموئیل ۱: ۷-۲: ۱۱). این زن با ایمان در طول و بعد از روزه خود بسیار سنگین‌بار بود. در زمان مقرر، خداوند به او پسری داد. بلافاصله پس از تولد پسرش، می‌خوانیم که او در معبد خدا را ستایش می‌کرد. روزه ما را به جلال دادن خداوند برای آنچه او هست و آنچه انجام داده است، سوق می‌دهد!
نتیجه‌گیری
ما در این روزهای دشوار به تمرین واقعی قلب نیاز داریم! دشمن بسیار مشغول است و می‌خواهد به ایمان قوم خدا آسیب برساند. ما اثرات دشمن را در اطراف خود می‌بینیم، بسیار شبیه آنچه یهوشافات در دوم تواریخ ۲۰ دید. با نگاهی به مسیر او به سوی پیروزی، می‌بینیم که او مشکل را تشخیص داد (دوم تواریخ ۲۰: ۳، ۱۰-۱۱)، جسم را رد کرد (آیه ۱۲) و تصمیم گرفت خداوند را بجوید (آیات ۳، ۱۲-۱۳). در طول این مدت، یهوشافات روزهای اعلام کرد (آیه ۳)، و تمام حواس‌پرتی‌های دیگر را کنار گذاشت. قوم خدا با یک ذهن و وابستگی کامل به خداوند با هم بودند؛ آنها هیچ جای دیگری برای روی آوردن نداشتند! در حین روزه گرفتن، آنها وعده‌های خدا را ادعا کردند (آیات ۱۴-۱۹)، با مشکل روبرو شدند و پیروزی را به دست آوردند (آیات ۲۰-۳۰). آنها نمی‌توانستند به تنهایی برای مبارزه با این دشمن بیرون بروند، بنابراین خود را به دعا و روزه سپردند.
در این روزهای پایانی، قبل از بازگشت خداوند، دشمن قدرتمند است، و ما در برابر او قدرتی نداریم، اما او که در ماست، بزرگتر از اوست که علیه ماست. زمان‌هایی وجود دارد که تنها راه دستیابی به پیروزی، دعا و روزه است. آنها با هم، درِ ستایش را باز می‌کنند. باشد که خداوند به ما کمک کند تا درک کنیم که
«شب به پایان رسیده و روز نزدیک است. پس، کارهای تاریکی را کنار بگذاریم و زره نور را بپوشیم... خداوند عیسی مسیح را بپوشید و برای جسم هیچ تدارکی نبینید تا شهوات آن را برآورده سازید» (رومیان ۱۳: ۱۲، ۱۴).
