پرسش:
متی ۱۶:۱۹-۲۰ در مورد ملکوت آسمان چه به ما می‌گوید؟
«عیسی گفت: «کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد، و هر چه را که بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد، و هر چه را که بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.» سپس به شاگردان خود فرمان داد که به کسی نگویند که او عیسی مسیح است.» متی ۱۶:۱۹-۲۰ NKJV
پاسخ:
در متی ۱۶:۱۶ پطرس اعتراف کرده بود که خداوند عیسی «مسیح، پسر خدای زنده» است. عیسی از این اعتراف قدردانی کرد و اشاره کرد که خدا پدر، نه انسان، این را به پطرس آشکار کرده بود. بر اساس این اعتراف او کلیسای خود را بنا خواهد کرد. توجه کنید، او می‌گوید: «من بنا خواهم کرد»، نه «من بنا می‌کردم» یا «من در حال بنا کردن» کلیسای خود هستم. اعتراف به اینکه عیسی کیست، نه پطرس به عنوان یک شخص، سنگی است که کلیسا بر آن بنا شده است. وقتی به تاریخ پطرس نگاه می‌کنیم، همانطور که کتاب مقدس آن را برای ما شرح می‌دهد، به وضوح می‌توان دید که او سنگی بسیار لرزان برای بنا کردن کلیسا می‌بود!
کلیسای و «ملکوت آسمان» (دقیق‌تر، «ملکوت آسمان‌ها») یک چیز نیستند. کلیسا در روز پنطیکاست آغاز شد. از هر مؤمن واقعی به مسیح تشکیل شده است، و هر عضو توسط روح‌القدس ساکن و مهر و موم شده است. هیچ کلیدی برای کلیسا وجود ندارد و مطمئناً هیچ انسانی نمی‌تواند کسی را به آسمان راه دهد. تصویر رایج که پطرس دربان آسمان است – کسی که تصمیم می‌گیرد چه کسی به آسمان راه یابد – کاملاً اشتباه است. ملکوت آسمان‌ها حوزه حرفه مسیحی است و نه تنها مؤمنان واقعی، بلکه غیرمؤمنانی را نیز شامل می‌شود که حرفه آنها واقعی نیست. در غیاب پادشاه خود که در اعمال رسولان ۱ به آسمان صعود کرد، پطرس این امتیاز را داشت که در اعمال رسولان ۲ در را به روی یهودیان توبه‌کار و در اعمال رسولان ۱۰ به روی غیریهودیان نگران باز کند.
بستن و گشودن ما را یک قدم فراتر از این استفاده از «کلیدها» می‌برد. این مسئولیت در اینجا به پطرس داده شده است، اما در متی ۱۸:۱۸ همین مسئولیت بستن و گشودن به «دو و سه نفر» که به نام خداوند عیسی جمع شده‌اند، هر کجا که از نظر فیزیکی باشند، سپرده شده است. پطرس از آنچه در متی ۱۶:۱۶ اعتراف کرده بود آگاه بود؛ مسیحیانی که به نام خداوند عیسی جمع شده‌اند، با حضور مقدس او در میان خود مورد لطف قرار گرفته‌اند و از طرف او عمل می‌کنند. در چنین شرایطی، آسمان از عمل آنها حمایت می‌کند، زیرا این بیش از یک عمل ساده خودشان است. البته ما می‌دانیم که چون خدا چشمان پاک‌تری دارد تا بی‌عدالتی را ببیند، هرگز چیزی را که با اراده مقدس او مطابقت ندارد، نمی‌بندد یا نمی‌گشاید. انسان هرگز نمی‌تواند خدا را برای اهداف نادرست دستکاری یا استفاده کند. ادعاهایی که انسان‌ها برای اعمال قدرت انحصاری بر خدا می‌کنند، نمی‌توانند توسط کتاب مقدس تأیید شوند و از نظر ماهیت کفرآمیز هستند.
متی ۱۶:۲۰ ما را به نوعی نقطه عطف در انجیل متی می‌رساند. سخنان خداوند و معجزاتی که او انجام داده بود باید اسرائیل را به این درک می‌رساند که او مسیح، مسیح موعودی بود که بارها در عهد عتیق وعده داده شده بود. شاگردان قبلاً فرستاده شده بودند تا موعظه کنند که ملکوت آسمان نزدیک است. پادشاه، مسیح موعود، در میان آنها بود. اما از آنجا که مردم او را به عنوان پادشاه نمی‌پذیرفتند، خداوند اکنون به آنها می‌گوید که به کسی نگویند که او مسیح است. نیازی به افزودن به گناه آنها نبود. مرواریدها نباید جلوی خوک‌ها انداخته شوند (متی ۷:۶). از این نقطه به بعد دیگر عیسی را نمی‌بینیم که خود را به ملت اسرائیل معرفی کند. از اینجا به بعد عیسی نه تنها در مورد رنج و مرگی که در انتظار او بود، بلکه در مورد رستاخیز خود نیز با شاگردانش صحبت می‌کند. راه او به زودی او را به صلیب می‌برد!
ملکوت آسمان
«ملکوت آسمان خود آسمان نیست... این از وضعیتی مختلط از چیزها صحبت می‌کند، همانطور که از آغاز عصر حاضر در مسیحیت غالب بوده است.»
— اچ. ای. آیرونساید
