درک ماهیت روحانی ملکوت خدا

ملکوت خدا در نهایت ماهیت روحانی دارد و تنها از این طریق می‌تواند بر روی زمین اعمال شود.مسیحی و ملکوت یحیی تعمیددهنده با این پیام وارد صحنه کتاب مقدس می‌شود: «توبه کنید، زیرا ملکوت آسمان نزدیک است» (متی 3:2 NKJV). در آن، او تمام آرزوهای یک قوم را خلاصه می‌کند و لحظه سرنوشت ملت خود را پیش روی آنها می‌آورد. انجیل‌ها به وضوح ملکوت را به عنوان محور درک اهداف خدا برای انسان بر روی زمین و برای آشکار شدن نقشه رستگاری و بازسازی خدا مطرح می‌کنند. بیایید جایگاه حقیقت ملکوت را در زندگی مسیحی خود در نظر بگیریم. پیش‌زمینه
وقتی یهودیان آن روز پیام یحیی را شنیدند، چه معنایی از آن فهمیدند؟ آنها به یک ملکوت واقعی و زمینی امید داشتند. حتی در کوه صعود (اعمال 1:6) شاگردان درباره دریافت ملکوت (زمینی) توسط اسرائیل پرسیدند. برای وجود داشتن، یک ملکوت به سه چیز نیاز دارد: یک پادشاه، رعایا، و سرزمینی برای حکومت. وقتی خدا به موسی گفت: «شما برای من یک ملکوت از کاهنان و یک ملت مقدس خواهید بود» (خروج 19:6)، او ویژگی‌های اصلی را تعیین کرد: خدا به عنوان پادشاه و ملت اسرائیل به عنوان رعایا. اما توجه کنید، آنها یک ملکوت از کاهنان هستند. از همان ابتدا، خدا تعیین کرد که یک ویژگی اساسی ملکوت او، اعمال روحانی اقتدار بر افراد و خدمت روحانی آنها به خدا است. در تثنیه 17:14-20، خدا بیشتر آشکار کرد که او در نهایت قصد دارد مردی را به عنوان پادشاه بر آنها منصوب کند. اگرچه خدا داوود را به عنوان پادشاه زمینی بر یک ملکوت زمینی منصوب کرد، ذهن روحانی همیشه می‌دید که بزرگتری از داوود در نظر است، داوود نوعی از مسیح بود. در مزمور 22:28، داوود نوشت: «ملکوت از آن خداوند است.» در مزمور 103:19 او نوشت: «خداوند تخت خود را در آسمان استوار کرده است، و ملکوت او بر همه حکومت می‌کند.» پادشاه داوود تشخیص داد که خداوند پادشاه است. سرانجام در اشعیا 9:6-7، نبی آشکار می‌کند که «پسری» بر تخت داوود و بر ملکوت او حکومت خواهد کرد. ما می‌دانیم که این «پسر» عیسی ناصری است. به این ترتیب یحیی تعمیددهنده به ملت نشان داد که زمان اوج گرفتن تمام نبوت‌های خدا در مورد ملکوت و اعمال اقتدار خدا فرا رسیده است. جای تعجب نیست که لوقا می‌نویسد که «مردم در انتظار بودند» (لوقا 3:15). شاید، سرانجام، خشکسالی بزرگ هوشع 3:4 به پایان برسد و وعده هوشع 3:5 محقق شود! اما قبل از اینکه این اتفاق بیفتد، توجه کنید که هوشع 3:5 چه می‌گوید: «پس از آن، بنی‌اسرائیل باز خواهند گشت و خداوند خدای خود را خواهند طلبید... آنها از خداوند خواهند ترسید.» بنابراین پیام بزرگ یحیی، «توبه کنید!» ملکوت خدا در نهایت ماهیت روحانی دارد و تنها از این طریق می‌تواند بر روی زمین اعمال شود. در آن یک کلمه «توبه» هسته اصلی کل موضوع نهفته است. چگونه خدا می‌تواند اعمال حاکمیت خود را در زندگی بشر سقوط کرده به انجام برساند؟ پاسخ به این سوال جوهر پیام ملکوت است. ماهیت روحانی
هنگامی که یحیی ماهیت روحانی اساسی ملکوت را در ذهن مردم به خوبی تثبیت کرد، خداوند به عنوان کسی معرفی می‌شود که صلاحیت انجام این کار را دارد. در آیات متعدد، اما عمدتاً در متی 5-7، عیسی اصول روحانی ملکوت خود را آشکار کرد. او با وضعیت اخلاقی کسی که می‌خواست تابع ملکوت شود آغاز کرد (متی 5:1-12). اینها همه به وضعیت قلب و واکنش روح به حقیقت انجیل مربوط می‌شوند. سپس، او مسئولیت اخلاقی یک تابع در ملکوت را بیان کرد (متی 5:13-20) - یعنی نمک (برای خدا) و نور (برای جهان) بودن. سپس خداوند توضیح داد که چگونه قانون با زندگی در ملکوت ارتباط خواهد داشت (متی 5:21-48). در هر مورد، او درک محدود معلمان را با وزن کامل اخلاقی قانون مقایسه کرد. سپس عیسی به نشان دادن شخصیت یک تابع ملکوت پرداخت (متی 6). کل فصل فریاد می‌زند «واقعیت!» خدا به دنبال واقعیت و هماهنگی بین انسان بیرونی و درونی است - واقعیت در بخشش (آیات 1-4)، واقعیت در دعا (آیات 5-15)، واقعیت در روزه (آیات 16-18)، واقعیت در اولویت‌ها (آیات 18-21)، و واقعیت در دیدگاه (آیات 22-34). در فصل 7 خداوند دسترسی به ملکوت را به همه کسانی که صادقانه به دنبال ورود هستند تضمین کرد و به کسانی که سعی در فریب دادن راه خود داشتند هشدار داد. تصویر پایانی او کسانی را که کلام را می‌شنوند اما اطاعت نمی‌کنند با کسانی که اطاعت می‌کنند مقایسه می‌کند. اگرچه خداوند ما انجیل ملکوت را موعظه کرد - و حقیقت آن را با نشانه‌ها، عجایب و معجزات تأیید کرد - قلب انسان هنوز به حقیقت بسته بود. در بی‌اعتقادی، اعمال خداوند به بعل‌زبول، شاهزاده شیاطین (متی 12:25) نسبت داده می‌شود، و پادشاه و ملکوت او رد می‌شوند. خداوند بعداً در گفتگو با یهودیان (متی 21:33-44) حکم خود را صادر کرد: «بنابراین به شما می‌گویم که ملکوت خدا از شما گرفته خواهد شد و به ملتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را تولید کند.» ما نمی‌توانیم ملکوت را بدون پادشاه داشته باشیم، و نمی‌توانیم پادشاه را داشته باشیم اگر تغییر اخلاقی در زندگی ما نباشد. خداوند در یوحنا 3:3-5 بیان کرد که ورود به ملکوت تنها در صورتی امکان‌پذیر است که شخص «دوباره متولد شود» و «از آب و روح متولد شود.» تحول در زندگی، که خداوند در متی 5-7 به عنوان شرط ورود به ملکوت بیان کرد، نه در نتیجه رعایت قانون یا تلاش‌های اصلاح شخصی، بلکه صرفاً در نتیجه تولد از بالا حاصل می‌شود. این کار خداست. وضعیت
اما وضعیت ملکوت اکنون چگونه است؟ چه اتفاقی برای ملکوت می‌افتد در نتیجه رد شدن، مصلوب شدن، قیام و صعود پادشاه؟ عیسی در شهادت خود در برابر پیلاطس گفت: «ملکوت من از این جهان نیست» (یوحنا 18:36). در این سخن، او نشان داد که منشأ ملکوت و اقتدار او از این جهان نیست. این بیانیه بسیار مهم ثابت می‌کند که ملکوت در نتیجه تلاش‌های انسانی ما یا وفاداری و خداترسی شخصی ما به وجود نمی‌آید. در واقع، خداوند ما فرمود: «مردی نجیب‌زاده به سرزمینی دور رفت تا برای خود ملکوتی دریافت کند و بازگردد» (لوقا 19:12). خداوند همان مردی است که رفت تا ملکوت خود را دریافت کند و بازگردد. این به ما می‌آموزد که ملکوت از آسمان سرچشمه می‌گیرد؛ از این رو به آن ملکوت آسمان می‌گویند. عنوان ملکوت خدا بر ملکوت، اقتدار و حاکمیت خدا تأکید می‌کند. در واقع، مَثَل در لوقا 19 برای از بین بردن این تصور گفته شد که ملکوت در شرف آشکار شدن است. ملکوت همیشه آشکار شدن نهایی خود و اعمال شخصی اقتدار خداوند بر این جهان را که او را رد کرد، در نظر دارد. اما اکنون شخصیت ملکوت چگونه است؟ شخصیت
در پاسخ به این سوال باید به یاد داشته باشیم که حقیقت ملکوت شامل آن دستورالعمل‌های کتاب مقدس است که به رابطه یک شخص نجات‌یافته با جهان گمشده اطرافش مربوط می‌شود. در یوحنا 17 خداوند دو حقیقت را در مورد ایماندار بیان می‌کند: در حالی که «اینها در جهان هستند... آنها از جهان نیستند، همانطور که من از جهان نیستم» (آیات 11-14). «در» جهان بودن، اما «از» جهان نبودن چیزی است که حقیقت ملکوت به آن می‌پردازد. در یوحنا 3:12 خداوند ما بیان کرد که دوباره متولد شدن چیزی بود که او آن را «چیزهای زمینی» می‌نامید - مربوط به شخصیت زندگی ما در اینجا بر روی زمین. این در تضاد با «چیزهای آسمانی» است که به رابطه ما با یک سر صعود کرده و جلال یافته که بر کل بدن، کلیسا - کسانی که با او در آسمان‌ها نشسته‌اند (افسسیان 1:3، 2:6) - می‌پردازد. در مَثَل‌های متی 13، خداوند بیان کرد که شخصیت ملکوت در زمان رد شدن او چگونه خواهد بود. او این را به عنوان راز ملکوت خدا و آسمان توصیف کرد. این بدان معناست که او حقیقتی را آشکار می‌کند که قبلاً هرگز در عهد عتیق فاش نشده یا حتی اشاره‌ای به آن نشده بود. در آن هفت مَثَل، او گسترده‌ترین طرح کلی از تأسیس و پیشرفت ملکوت را در زمان غیبت خود ارائه می‌دهد. این دوره زمانی است که ما اکنون در آن هستیم. تمام اصول ملکوت که در موعظه‌های قبلی او بیان شده‌اند، اکنون در اهمیت اخلاقی خود برای ما کاربرد دارند. آنچه باید درک کنیم این است که ما نمی‌توانیم با تلاش برای کار از طریق قلمرو سیاسی برای ایجاد نظم خدا در اینجا، «شرایط ملکوت» را بر روی زمین ایجاد کنیم. تنها خود خداوند می‌تواند این کار را انجام دهد و او ملکوت را با خود خواهد آورد. مسیر
در متی 13، خداوند ما مسیر ملکوت را در شکل «راز» آن - شخصیت ملکوت در زمان رد شدن پادشاه - ترسیم کرد. اولاً، او در متی 13:3-8 بیان کرد که پیشرفت ملکوت از طریق کاشت بذر، کلام خدا (لوقا 8:11) است. همانطور که کلام کاشته می‌شود و جان‌ها به ایمان آورده می‌شوند، شیطان با آن کار مخالفت می‌کند. بنابراین، در متی 13:24-30 خداوند توضیح داد که چگونه شیطان در جهان یک تقلید از آنچه خداوند انجام می‌دهد ایجاد می‌کند. (توجه داشته باشید که در هیچ یک از اینها اشاره‌ای به مسیحیت نشده است. بسیاری مسیحیت را در مَثَل‌ها می‌خوانند و کاملاً خود را گیج می‌کنند.) علف‌های هرز در مزرعه، جهان، کاشته می‌شوند. بنابراین می‌بینیم که کار شیطان در این عصر ادامه خواهد داشت که به دنبال رقیق کردن کار مسیح خواهد بود. سپس، در متی 13:31-32 خداوند توسعه بیرونی ملکوت را توصیف می‌کند. این در جهان بزرگ خواهد شد. در واقع، قبلاً هم شده است. حقیقت کتاب مقدس تأثیرات مثبت بسیاری بر جهان داشته است و ملکوت به طرز چشمگیری در اندازه رشد کرده است. با این حال، در متی 13:33 خداوند ما فساد اخلاقی را نیز نشان می‌دهد که در ملکوت رخ خواهد داد. شیطان به صورت خارجی برای مخالفت با پیشرفت آن (علف‌های هرز) کار خواهد کرد، و همچنین در داخل برای فاسد کردن ملکوت با آموزه‌های دروغین (خمیرمایه متی 16:12) کار خواهد کرد. خداوند ما اینها را به جمعیت گفت، اما سه مَثَل دیگر فقط به شاگردان گفته شد. در مَثَل گنج (متی 13:44)، وضعیت اسرائیل توصیف می‌شود و اینکه چگونه، اگرچه کنار گذاشته می‌شود، حفظ خواهد شد و جهان توسط مسیح به نفع آن به دست خواهد آمد (رومیان 11). مَثَل مروارید گرانبها (متی 13:45-46) ارزش ذاتی کلیسا را در ملکوت و میزان تلاش مسیح برای به دست آوردن آن را نشان می‌دهد. سرانجام، مَثَل تور ماهیگیری (متی 13:47-50) توصیف می‌کند که چگونه، هنگامی که «ملکوت‌های این جهان، ملکوت‌های خداوند ما شده‌اند» (مکاشفه 11:15)، او جهان را برای پذیرش آن آماده خواهد کرد. به یاد داشته باشید که ما نمک (طعم برای خدا) و نور (شهادت برای گمشدگان) هستیم. مَثَل‌های ملکوت پیشرفت حقیقت خدا را در جهان توصیف می‌کنند. اما به وسیله آن توجه کنید: این از طریق موعظه کلام، گسترش انجیل، و کاشت بذر خوب در جهان است که ما به عنوان رعایا ملکوت او را پیش می‌بریم. اعمال قدرت سیاسی، قدرت نظامی، انرژی فکری، و فلسفه هیچ چیز برای خدا در این جهان به دست نمی‌آورند. ممکن است تغییرات ظاهری وجود داشته باشد، اما هدف تغییر جهان نیست. هدف ملکوت این است که مسیح حوزه‌ای داشته باشد که اقتدار، حقوق و حاکمیت او به رسمیت شناخته شود و اعمال شود - یعنی مسیح در قلب شما سلطنت کند. جهان مسیح را رد کرده و می‌گوید: «ما نمی‌خواهیم این مرد بر ما سلطنت کند» (لوقا 19:14). اما مسیح حوزه‌ای را ایجاد کرده است که در آن او به عنوان خداوند شناخته می‌شود. تأسیس
همانطور که به یحیی تعمیددهنده نگاه می‌کنیم، دو چیز برجسته است - توبه و تعمید. دیده‌ایم که چگونه توبه راهی برای دریافت حقیقت خداست (اعمال 20:21). در سراسر انجیل‌ها، تعمید به شاگردسازی مربوط می‌شود (یوحنا 4:1). در متی 28:19 خداوند ما تعمید را به شاگردسازی در عصر کلیسا نیز مربوط می‌کند. یکی از ویژگی‌های بزرگ حقیقت ملکوت، شاگرد بودن، پیرو بودن، خداوند است. این شاگردسازی شامل تسلیم زندگی و اراده به اوست، که نتیجه آن هم در شخصیت و هم در خدمت شاگرد دیده می‌شود. تعمید نشانه‌ای است که شخص به این جهان مرده است، داوری خدا را علیه خود و گناهانش پذیرفته است، و با کسی که داوری را برای او گذرانده و او را به زندگی جدیدی برانگیخته است، همذات‌پنداری کرده است (رومیان 6:3-4). بنابراین، حقیقت ملکوت درباره رابطه ما با این جهان صحبت می‌کند: ما نسبت به آن مرده‌ایم و پیروان مسیح هستیم. پس مسیح به چه طریقی ملکوت خود را در این جهان برقرار خواهد کرد؟ ما از مَثَل‌های مختلف می‌دانیم که یک انتقال بزرگ در «پایان عصر» - که خداوند آن را «زمان‌های امت‌ها» (لوقا 21:24) می‌نامد - زمان تسلط امت‌ها بر اسرائیل - رخ می‌دهد. در متی 13:39-40 و 25:31-46 خداوند ما فرمود که یک داوری جهانی در حین تأسیس ملکوت زمینی رخ خواهد داد. این داوری برای حذف هر آنچه که برای ملکوت مناسب نیست از جهان طراحی شده است. جای تعجب نیست که به اصطلاح «دعای خداوند» می‌گوید: «ملکوت تو بیاید.» این ملکوت وارد می‌شود، نه اینکه از میان برخیزد. در گفتار زیتون (متی 24-25) خداوند به تفصیل درباره رویدادهایی صحبت می‌کند که ملکوت زمینی را آغاز خواهند کرد. در رومیان 11:25، پولس بیان می‌کند که کوری اسرائیل ادامه خواهد داشت تا زمانی که آن امت‌هایی که قرار بود در کلیسا برکت یابند، برکت یافته باشند. پس از اتمام آن زمان، خدا مجموعه‌ای از رویدادها را به حرکت در می‌آورد که منجر به توبه ملی اسرائیل وفادار و پذیرش مسیح خواهد شد. تنها پس از آن مسیح بر تخت داوود می‌نشیند و پادشاهی خود را بر زمین هزاره اعمال می‌کند. امروز ما چه؟
امروز ما به چه چیزی فراخوانده شده‌ایم و چه کاری باید انجام دهیم؟ کسانی که به ایمان نجات‌بخش به خداوند آورده شده‌اند، به عنوان آن بذر خوب، به عنوان فرزندان ملکوت، در این جهان کاشته شده‌اند. اگرچه ما در این جهان هستیم، اما از آن نیستیم؛ وفاداری ما به پادشاه دیگری از ملکوت دیگری است. ما مسیح را در این جهان نمایندگی می‌کنیم و به عنوان شاگردانی که او را دنبال و خدمت می‌کنند، برای او زندگی می‌کنیم. آرزوی ما برای هر شخص این است که کلام کاشته شده را دریافت کند؛ آرزوی ما برای این جهان این است که مسیح بیاید، تمام قدرت‌ها را زیر پای خود قرار دهد، و در عدالت کامل سلطنت کند. اما تا آن روز فرا رسد، ما فراخوانده شده‌ایم که «در مصیبت و ملکوت و صبر عیسی مسیح» ادامه دهیم (مکاشفه 1:9). درباره نویسنده: گیب واریک هماهنگ‌کننده کامپیوتر مدارس دولتی شهرستان یونیون در مونرو، کارولینای شمالی است. او و همسرش کارول و فرزندانشان با مسیحیان در شارلوت، کارولینای شمالی معاشرت می‌کنند. گیب همچنین به طور منظم در مأموریت نجات محلی موعظه می‌کند.