درک گناه محاصره‌کننده بی‌اعتقادی در عبرانیان ۱۲

پرسش: گناه محاصره‌کننده در عبرانیان ۱۲:۱ چیست؟

«پس چون ما نیز چنین ابری عظیم از شاهدان را در اطراف خود داریم، هر باری را و گناهی را که ما را به آسانی در خود می‌پیچد، از خود دور کنیم و با صبر در مسابقه‌ای که برای ما مقرر شده است، بدویم، در حالی که به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما، می‌نگریم.» عبرانیان ۱۲:۱-۲ KJV

پاسخ: از آنجا که خدا به ما نمی‌گوید صراحتاً کدام گناه ما را به آسانی در خود می‌پیچد یا به دام می‌اندازد، باید مراقب باشیم که در این مورد متعصب نباشیم. هر یک از ما یک فرد هستیم. به عنوان یک فرد، من گناهان خاص خود را برای مقابله دارم و شما گناهان خود را. سلیمان در دعای خود در هنگام تقدیس معبد با خردمندی گفت: «هر دعایی ... که توسط هر کسی، یا توسط تمام قوم شما اسرائیل ... انجام شود، هر یک از آنها بلای قلب خود را می‌دانند» (اول پادشاهان ۸:۳۸ NKJV). بیایید هر یک از ما از خداوند بپرسیم: «شما از طریق کلام خود به من چه می‌گویید؟ کدام گناه است که مرا درگیر کرده و مانع از این می‌شود که مسابقه ایمان را آن‌گونه که شما می‌خواهید بدوم؟»

با این حال، وقتی کسی رساله به عبرانیان را با دقت می‌خواند، گناهی وجود دارد که به نظر می‌رسد بارها و بارها برجسته می‌شود. این ایمانداران تحت فشار بودند تا از مسیح در جلال، که برای دید انسان نامرئی بود، روی برگردانند و به یهودیت بازگردند با تمام آنچه که به حواس جذابیت داشت: سنتی از انبیا، فرشتگان و رهبران خدادادی؛ یک کاهنی چشمگیر، قربانی‌ها و مکانی برای پرستش؛ و جانشینی از قهرمانانی که خدا را خشنود کرده بودند. در سراسر این نامه، بهترین چیزی که یهودیت می‌توانست ارائه دهد، با مسیح مقایسه می‌شود. نتیجه‌گیری این است که مسیح بهتر از هر چیزی است که می‌توان با آن مقایسه کرد.

اما، او دیده نمی‌شد. یهودیت از خدا سرچشمه گرفت و آنچه را که مرئی و ملموس بود ارائه می‌داد. مسیح کاملاً واقعی است، اما باید با ایمان درک شود. خدا یک بار اسرائیل را از مصر بیرون آورد، اما بلافاصله آنها را به سرزمین موعود نیاورد. بیابان با شیر و عسل جاری نبود. پر از مشکلات بود. بارها و بارها اسرائیل آماده بود تا امیدی را که خدا پیش روی آنها قرار داده بود رها کند و به مصر بازگردد. تجربه برای آنها مهم‌تر از ایمان بود. گناه بزرگ محاصره‌کننده آنها بی‌اعتقادی بود.

در حالی که هر فرد ممکن است بارهایی (چیزهایی که ذاتاً بی‌ضرر هستند اما موانعی برای دویدن در مسابقه) برای کنار گذاشتن و گناه خاص خود برای مبارزه داشته باشد، این گناه بی‌اعتقادی مشکل بزرگ این ایمانداران یهودی عهد جدید نیز بود. عبرانیان ۱۱ این واقعیت را پیش روی آنها قرار می‌دهد که بسیاری از قهرمانانی که آنها دوست داشتند و احترام می‌گذاشتند، همگی با ایمان مشخص می‌شدند. چشمان آنها به یک هدف بود. برای مسیحی، هدف و نمونه مسیح است. او مسابقه را با ایمان دوید و منصرف نشد. شادی‌ای پیش روی او قرار داده شده بود. چشمان ما اکنون باید به او باشد. یعقوب و بزرگان در اورشلیم به پولس گفته بودند: «برادر، می‌بینی که چقدر یهودیان زیادی ایمان آورده‌اند، و همه آنها برای شریعت غیور هستند» (اعمال ۲۱:۲۰). چقدر بهتر بود که تمرکز آنها بر مسیح باشد تا بر شریعت! اما از نظر انسانی، مشغول شدن به چیزهای مرئی، ملموس و سنتی آسان‌تر بود تا دویدن در مسابقه با استقامت، در حالی که به عیسی می‌نگریستند. رنج کمتری برای آنها به این ترتیب وجود داشت.

در مورد ما چطور؟ آیا ما حاضریم در مسابقه ایمان سختی بکشیم؟ آیا به نظر نمی‌رسد که دنبال کردن مسیرهای سنتی که بسیاری از مسیحیان دیگر دنبال می‌کنند آسان‌تر باشد تا اینکه چشمان خود را بر عیسی ثابت کنیم و مانند او، مسیر اطاعت از کلام خدا را طی کنیم؟ ایمان هرگز آسان نبوده است، اما در درازمدت به طرز شگفت‌انگیزی پاداش‌دهنده است!