درک رنج: دیدگاه کتاب مقدس در مورد درد

رنج

همه ما آرزو داریم که بتوانیم در دنیایی بدون رنج زندگی کنیم، جایی که به صورت مجازی، خورشید همیشه می‌درخشید؛ آسمان همیشه آبی بود؛ و هیچ ابر تاریکی وجود نداشت. اما واقعیت غم‌انگیز این است که رنج در اطراف ماست و بخشی از هستی ما شده است. اثرات آن در بلایای طبیعی مانند زلزله‌ها و طوفان‌هایی که کشورهایی مانند هائیتی را ویران کرده‌اند، دیده می‌شود. جنگ‌ها و درگیری‌ها در مکان‌هایی مانند سوریه، عراق و سودان جنوبی رنج عظیمی را به بار آورده و باعث شده است که تعداد زیادی از پناهندگان برای امنیت فرار کنند، که اغلب با از دست دادن جان همراه است. علاوه بر این، مردم از طریق بیماری، گرسنگی، طرد شدن، رها شدن و قلدری از نظر جسمی و عاطفی رنج می‌برند. بسیاری از کودکان از والدین الکلی و از طریق فروپاشی ازدواج رنج می‌برند. این لیست می‌تواند ادامه یابد.

متأسفانه، اغلب خدا برای تمام غم و درد در جهان مقصر شناخته می‌شود. کتاب مقدس کتاب راهنمای خداست، حتی در مورد رنج. بنابراین، بیایید به رنج از دیدگاه کتاب مقدس نگاهی بیندازیم.

منشأ رنج

در آغاز زمان، خدا آدم و همسرش را آفرید و آنها را در بهشت زمینی که او آماده کرده بود قرار داد: باغ عدن. یکی از تعاریف عدن «لذت‌ها» است. باغ با هر آنچه که قلب و چشم می‌توانست آرزو کند، مجهز شده بود: «هر درختی که برای دیدن خوشایند و برای خوردن خوب بود؛ درخت حیات نیز در وسط باغ، و درخت معرفت نیک و بد» (پیدایش 2:9 KJV). خدا، در نیکویی و مراقبت مهربانانه خود، لذت، آسایش و رفاه انسان را تضمین کرد. هنگامی که خدا کار خود را بررسی کرد، همه چیز را «بسیار خوب» اعلام کرد (پیدایش 1:31). لمس نهایی حضور خود خدا با آدم و همسرش بود که در خنکای روز برای معاشرت با آنها می‌آمد. می‌خواهم تأکید کنم که آنها در این مرحله در یک محیط ایده‌آل زندگی می‌کردند، جایی که رنج وجود نداشت و بنابراین در تجربه آنها ناشناخته بود.

خدا به آدم یک فرمان داد: «از هر درختی از باغ می‌توانی آزادانه بخوری؛ اما از درخت معرفت نیک و بد، از آن نخوری، زیرا در روزی که از آن بخوری، مطمئناً خواهی مرد» (پیدایش 2:16-17). از آنجا که خدا خالق انسان بود، او حق کامل داشت که از آدم اطاعت بخواهد. بنابراین او را تحت مسئولیت اطاعت قرار داد.

اکثر ما با وقایع غم‌انگیزی که در پیدایش 3 ثبت شده است، آشنا هستیم. شیطان در صحنه به شکل یک مار – پر از حیله‌گری و فریب – ظاهر شد و از حوا در مورد فرمان خدا سؤال کرد. این کسی که «دروغگو» است (یوحنا 8:44) پیشنهاد کرد که خدا چیزی را از آنها پنهان می‌کند که در واقع خوشبختی آنها را افزایش می‌دهد، و اینکه او دروغ می‌گوید وقتی به آنها گفت که اگر نافرمانی کنند خواهند مرد. همسر آدم شیطان را باور کرد، از میوه درخت گرفت و خورد. آدم که همسرش مقداری از میوه را به او تعارف کرد، او نیز از آن گرفت و خورد و عمداً از خدا نافرمانی کرد. در پیدایش 3 تغییرات عظیم و ناگهانی روحانی، اخلاقی و اجتماعی را که به دلیل آن یک عمل نافرمانی رخ داد، مشاهده کنید:

• چشمان آنها باز شد (آیه 7)، به این معنی که اکنون یک وجدان بیدار شده بود.
• آنها از خدا بیگانه شده بودند، زیرا خود را پنهان کردند (آیه 8).
• آنها از خدا می‌ترسیدند (آیه 10).
• آدم خدا را سرزنش کرد: «زنی که تو به من دادی تا با من باشد، او از درخت به من داد و من خوردم» (آیه 12).
• دشمنی بین نسل زن – که آن نسل مسیح بود – و نسل مار، یا پیروان (آیه 15) وجود خواهد داشت.
• مسیح سر مار را «خرد خواهد کرد» (JND) اما خودش مجروح خواهد شد (آیه 15). این اولین اعلامیه نبوی بود که مسیح رنج خواهد برد. اشعیا پیش‌بینی کرد که این به خاطر گناهان ما خواهد بود: «او برای تجاوزات ما مجروح شد، او برای گناهان ما کوبیده شد» (اشعیا 53:5 KJV). پطرس آنچه را که اشعیا نوشته بود تأیید کرد: «زیرا مسیح نیز یک بار برای گناهان رنج برد، عادل برای ناعادل، تا ما را به خدا بیاورد، در جسم کشته شد، اما توسط روح زنده شد» (1 پطرس 3:18). این همان چیزی است که ما وقتی می‌گوییم او به صورت نیابتی رنج برد – یعنی او به جای ما – رنج برد تا گناه را از بین ببرد و ما را با خدا آشتی دهد.
• خدا به زن گفت: «من غم تو را بسیار زیاد خواهم کرد» (پیدایش 3:16)، که چیزی بود که آنها قبلاً نمی‌دانستند.
• زمین اکنون لعنت شده بود و باعث شد آدم بقیه عمر خود را با زحمت و مشقت کار کند (آیات 17-19).
• مرگ بر بشریت اعلام شد: «خاک هستی و به خاک باز خواهی گشت» (آیه 19).
• همه این تغییرات را در هنگام خواندن سقوط انسان به گناه می‌یابیم، و بنابراین می‌توانیم به درستی نتیجه بگیریم که رنج نتیجه ورود گناه به جهان است.

انتظار رنج

به همین دلیل، ما باید انتظار رنج را داشته باشیم. ایوب گفت که «انسان زاده زن، روزهای کمی دارد و پر از مشکل است» و «با این حال انسان برای مشکل زاده می‌شود، همانطور که جرقه‌ها به بالا پرواز می‌کنند» (ایوب 14:1، 5:7). قبل از اینکه عیسی به صلیب برود، به شاگردانش گفت: «در جهان رنج خواهید داشت، اما شاد باشید، من بر جهان غلبه کرده‌ام» (یوحنا 16:33). پس از تشکیل کلیسا، پولس به پیروان مسیح گفت: «ما باید از طریق رنج‌های بسیار وارد ملکوت خدا شویم» (اعمال 14:22).

واضح است که رنج بخشی از راه‌های خدا با ما – فرزندان او – است. بنابراین ما نباید ناامید شویم یا پر از حس ناامیدی باشیم، حتی زمانی که اوضاع از کنترل خارج به نظر می‌رسد، زیرا خدا هنوز قادر مطلق – همه قدرتمند – کسی است که برای ما و با ماست. در تمام رنج‌های ما، او رنج می‌برد (اشعیا 63:9)؛ او مانند هیچ کس دیگری وارد رنج‌های ما می‌شود. او «پدر رحمت‌ها و خدای همه تسلی‌ها» است (2 قرنتیان 1:3).

قدیسان عهد عتیق مانند ایوب، موسی، یوسف و داوود نمونه‌هایی از رنج را ارائه می‌دهند. در مورد ایوب، او فرزندان، دارایی‌ها و سلامتی خود را از دست داد. همسرش برای تشدید رنج او پیشنهاد کرد که «خدا را لعنت کن و بمیر» (ایوب 2:9)؛ اما پاسخ ایوب اعتماد او را به حکمت و مراقبت خدا ثابت کرد. این مرد بسیار رنج‌کشیده از آنچه در پشت صحنه اتفاق می‌افتاد، یعنی اینکه شیطان می‌خواست روح او را نابود کند، چیزی نمی‌دانست. ایوب، با این حال، می‌دانست که خدا کنترل زندگی و شرایط او را در دست دارد و او بدون قید و شرط به او اعتماد خواهد کرد. نتیجه نهایی این بود که خدا ایوب را حتی بیشتر از آغازش برکت داد.

نکته مهمی که باید در رنج‌هایمان به یاد داشته باشیم این است که مسیح کاهن اعظم دلسوز ماست که در آسمان برای ما شفاعت می‌کند (عبرانیان 4:14-15)، در حالی که روح‌القدس نیز همین کار را برای ما روی زمین انجام می‌دهد (رومیان 8:26،34 را ببینید). علاوه بر این، محبت خدا پرچمی بر فراز ماست که هیچ چیز نمی‌تواند ما را از آن جدا کند، زیرا «چه کسی ما را از محبت مسیح جدا خواهد کرد؟ آیا رنج، یا پریشانی، یا آزار، یا قحطی، یا برهنگی، یا خطر، یا شمشیر؟ نه، در همه این چیزها ما بیش از فاتحان هستیم، از طریق او که ما را دوست داشت. زیرا من متقاعد شده‌ام که نه مرگ، نه زندگی ... قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در مسیح عیسی خداوند ماست، جدا کند» (رومیان 8:35-39).

ارزش رنج

خدا در حکمت کامل و رحمت فراوان خود از رنج به عنوان ابزاری برای منفعت ما استفاده می‌کند. او چیزی بد را به چیزی خوب تبدیل می‌کند. اصل رنج و مزایای آن حتی در طبیعت نیز دیده می‌شود:

• داروی تلخ باید به بیمار داده شود، اما وقتی دریافت شود کار خود را انجام می‌دهد و بیمار دوباره خوب می‌شود.
• گندم باید آسیاب شود تا آرد شود، به خمیر تبدیل شود و سپس قبل از اینکه نان شود تا گرسنگان را سیر کند، در فر قرار گیرد.
• طلا باید با حرارت شدید ذوب شود و ناخالصی‌ها از آن جدا شوند قبل از اینکه به جواهرات زیبا تبدیل شود تا دست‌ها و گردن‌های پوشندگان خود را زینت دهد.
• به همین ترتیب، خدا از رنج برای هرس و پاکسازی ما استفاده می‌کند تا برای خشنودی او پربار شویم (یوحنا 15:2). میوه‌هایی مانند پاکی، محبت، صبر، فروتنی و شفقت همان چیزی است که خدا می‌خواهد در ما ببیند. در پیدایش، یوسف به ناحق به دست برادرانش و بعدها از طریق دروغ‌های همسر پوتیفار رنج برد، اما به مرور زمان خدا او را نجات داد و به مقامی بسیار برجسته در مصر ارتقا داد. او از تجربه خود گفت: «خداوند مرا در سرزمین رنج‌هایم پربار ساخته است» (پیدایش 41:52). خدا از او به عنوان ابزاری برای برکت بسیاری استفاده کرد.

داوود توسط برادرانش تحقیر شد و توسط پادشاه شائول که قصد جان او را داشت، مورد نفرت قرار گرفت. او پسران و دوستانش را به طرز غم‌انگیزی از دست داد؛ او بسیار رنج برد و گریه کرد. در مزامیر، او احساسات درونی خود را بیان کرد – و اینها برای «تشویق» ما نوشته شده‌اند (رومیان 15:4 JND). آیا داوود از رنج‌هایش سودی برد؟ به شهادت او گوش دهید که از وفاداری خدا و برکاتی که به دست آورد سخن گفت:

مشکل و پریشانی مرا فرا گرفته است؛ با این حال فرمان‌های تو لذت‌های من هستند (مزمور 119:143 KJV).می‌دانم، ای خداوند، که داوری‌های تو درست است، و تو در وفاداری مرا رنج دادی (مزمور 119:75).قبل از اینکه رنج بکشم گمراه شدم؛ اما اکنون کلام تو را حفظ کرده‌ام (مزمور 119:67).به راه‌های خود فکر کردم و پاهای خود را به سوی شهادت‌های تو برگرداندم (مزمور 119:59).

به یاد دارم زمانی که دوران بسیار دردناکی از رنج را پشت سر گذاشتم. این مرا مجبور کرد که به خداوند نزدیک‌تر شوم و دعا کنم و کتاب مقدس را مانند گذشته جستجو کنم. با این منابع، در آن دوره تاریک زندگی‌ام به طرز مهربانانه‌ای حفظ شدم. همچنین توسط بسیاری از برادران و خواهران مسیحی‌ام که برایم دعا کردند و مرا تشویق کردند، کمک شدم. آیا از رنج لذت بردم؟ نه، و گاهی اوقات فکر می‌کردم که آیا خدا مرا فراموش کرده است. من متقاعد هستم که شیطان سعی کرد مرا دلسرد کند، اما «صالحان فریاد می‌زنند و خداوند می‌شنود و آنها را از تمام مشکلاتشان نجات می‌دهد» (مزمور 34:17). بنابراین، از طرف خودم، «این مرد فقیر فریاد زد و خداوند او را شنید و او را از تمام مشکلاتش نجات داد» (مزمور 34:6).

پطرس رنج را به عنوان آزمایشی از ایمان می‌دید که در نهایت با بازگشت خداوند به پایان خواهد رسید (1 پطرس 1:7). او به رنج از سه طریق نگاه کرد:

• «رنج برای عدالت» – مورد تمسخر و آزار قرار گرفتن برای انجام کار درست (متی 5:10-11 را ببینید)؛
• «سرزنش به خاطر نام مسیح» – شرمنده نبودن از اینکه او را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود بپذیریم، حتی زمانی که کسی ممکن است ما را مسخره کند، و صرفاً به نام او جمع شدن با وجود آنچه اکثریت انجام می‌دهند؛ و
• «رنج به عنوان یک مسیحی» – پاسخ دادن به توهین‌ها و آسیب‌ها به شیوه‌ای مسیح‌گونه و با انکار خود.

در همه اینها ما شریک رنج‌های مسیح می‌شویم «تا زمانی که جلال او آشکار شود، ما نیز با شادی بی‌حد و حصر شاد باشیم» (1 پطرس 3:14، 4:13-16). تسلی بزرگی در نحوه پایان دادن پطرس به رساله اول خود وجود دارد: «اما خدای همه فیض، که ما را به جلال ابدی خود توسط مسیح عیسی فراخوانده است، پس از اینکه مدتی رنج کشیدید، شما را کامل، استوار، قوی و مستقر خواهد ساخت» (1 پطرس 5:10).

پایان رنج

هنگامی که رستگاری بدن‌های ما اتفاق می‌افتد، رنج یکی از آن «چیزهایی» خواهد بود که برای همیشه از ما دور خواهد شد، و ما وارد شادی خداوند خود خواهیم شد. سپس برای زمین دوره‌ای از مشکلات فرا خواهد رسید که هرگز قبلاً دیده نشده است: دوره هفت ساله رنج.

پس از این، کلیسا، که قبلاً به آسمان برده شده بود، با خداوند عیسی باز خواهد گشت تا با او سلطنت کند. سلطنت او منجر به این خواهد شد که این خلقت نالان به آزادی پرجلال فرزندان خدا آورده شود (رومیان 8:21). اشعیا نبی با کلمات درخشان از آن عصر آینده نوشت: «گرگ نیز با بره ساکن خواهد شد، و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید؛ و گوساله، و شیر جوان، و گاو فربه با هم؛ و کودکی کوچک آنها را رهبری خواهد کرد. و گاو و خرس خواهند چرید؛ جوانانشان با هم خواهند خوابید، و شیر کاه را مانند گاو خواهد خورد. و کودک شیرخوار بر سوراخ مار بازی خواهد کرد، و کودک از شیر گرفته شده دست خود را بر لانه افعی خواهد گذاشت. آنها در تمام کوه مقدس من آسیب نخواهند رساند و نابود نخواهند کرد: زیرا زمین پر از معرفت خداوند خواهد شد، همانطور که آب‌ها دریا را می‌پوشانند» (اشعیا 11:6-9). «بیابان و مکان تنها شاد خواهند شد؛ و صحرا شاد خواهد شد و مانند گل رز شکوفا خواهد شد. به وفور شکوفا خواهد شد، و حتی با شادی و آواز شاد خواهد شد ... سپس چشمان کوران باز خواهد شد، و گوش‌های ناشنوایان باز خواهد شد. سپس مرد لنگ مانند آهو خواهد پرید، و زبان گنگ خواهد خواند: زیرا در بیابان آب‌ها جاری خواهند شد، و رودخانه‌ها در صحرا ... و رهایی‌یافتگان خداوند باز خواهند گشت، و با آواز به صهیون خواهند آمد، و شادی ابدی بر سر آنها خواهد بود: آنها شادی و خوشی را به دست خواهند آورد، و غم و آه فرار خواهد کرد» (اشعیا 35:1-10). اشعیا 65 اضافه می‌کند: «صدای گریه دیگر شنیده نخواهد شد، و نه صدای فریاد» (اشعیا 65:19)، و خدا «آسمان‌های جدید و زمینی جدید خواهد آفرید: و گذشته به یاد نخواهد آمد، و به ذهن نخواهد آمد» (اشعیا 65:16-17).

آسمان اول و زمین اول از بین خواهند رفت، و با آنها هر آنچه گناه به ارمغان آورده بود. آنها با آسمانی جدید و زمینی جدید جایگزین خواهند شد (مکاشفه 21:1) که در آن فقط عدالت ساکن خواهد بود. خدا چیزها را فراتر از آنچه در ابتدا بودند بازسازی خواهد کرد، «و دیگر لعنتی نخواهد بود» (مکاشفه 22:3).

پایان همه چیز، آنچه که ما آرزویش را داریم و میلیون‌ها قدیس رنج‌کشیده را در طول قرون تشویق کرده است، همان چیزی است که در مکاشفه 21:4 می‌خوانیم: «و خدا تمام اشک‌ها را از چشمان آنها پاک خواهد کرد؛ و دیگر مرگی نخواهد بود، نه غم، نه گریه، و نه دیگر دردی نخواهد بود؛ زیرا چیزهای گذشته از بین رفته‌اند.» خود خدا اشک‌های ما را خشک می‌کند – فقط به آن فکر کنید!

نتیجه‌گیری

پولس، که مانند هیچ قدیس دیگری در عهد جدید رنج برد (2 قرنتیان 11:23-33)، نوشت: «زیرا من حساب می‌کنم که رنج‌های این زمان حاضر شایسته مقایسه با جلالی که در ما آشکار خواهد شد نیست» (رومیان 8:18). آن روز جلال به زودی فرا می‌رسد که ما «دستی را که هدایت کرد، برکت خواهیم داد، قلبی را که برنامه‌ریزی کرد، برکت خواهیم داد، زمانی که بر تخت جلال در سرزمین عمانوئیل بنشینیم» (آن راس کازین، 1824-1906).

در نهایت، اگر نجات نیافته‌اید، باید به شما هشدار دهم. رنج‌هایی که اکنون تجربه می‌کنید فقط آغاز است. اگر در گناهان خود بمیرید، آنها تا ابد ادامه خواهند داشت و تشدید خواهند شد. اما با توبه به سوی خدا و ایمان به خداوند عیسی مسیح (اعمال 20:21)، اکنون و برای تمام ابدیت نجات خواهید یافت؛ و بنابراین شما نیز می‌توانید به ابدیتی از سعادت با مسیح نجات‌دهنده ما چشم بدوزید.

مقایسه دو مرد (لوقا 16:19-31)

مرد ثروتمند

قبل از مرگ مردی ثروتمند طبق استانداردهای جهان، که لباس‌های فاخر می‌پوشید و هر روز با شکوه و شادی در خانه محصور خود زندگی می‌کرد.

بعد از مرگ در عذاب شعله در هاویه بود. این مرد که قادر بود ابراهیم و ایلعازر را از دور ببیند، حتی یک قطره آب برای خنک کردن زبانش یا هشدار دادن به برادرانش در مورد داوری برای بی‌اعتقادی نداشت.

ایلعازر

قبل از مرگ مردی فقیر که به کلام خدا که از طریق موسی و انبیا به اشتراک گذاشته شده بود، گوش داده بود. او پوشیده از زخم بود و در دروازه مرد ثروتمند دراز کشیده بود و آرزو داشت با خرده‌نان سیر شود.

بعد از مرگ توسط فرشتگان به آغوش ابراهیم در آسمان برده شد و در آنجا تسلی یافت.