این عبارت که حداقل هشت بار در عهد جدید آمده است، به چیزهای این خلقت اشاره دارد (به عبرانیان ۹:۱۱ مراجعه کنید). ما با پنج حس خود در دنیای مادی زندگی می‌کنیم و به آن واکنش نشان می‌دهیم، اما در مسیحیت ما وارد دنیای روحانی می‌شویم که با آن پنج حس قابل دریافت یا درک نیست. در اول قرنتیان ۲:۱۴، پولس رسول می‌نویسد: «اما انسان طبیعی چیزهای روح خدا را نمی‌پذیرد، زیرا برای او حماقت است و نمی‌تواند آنها را بشناسد، زیرا آنها روحانی تشخیص داده می‌شوند.»
متأسفانه، چون ما انسان طبیعی به دنیا آمده‌ایم، در درک امور روحانی مشکل زیادی داریم و هنگام بررسی آنها، سعی می‌کنیم با هوش و توانایی طبیعی خود آنها را استدلال کنیم. اما یک ایماندار واقعی روح‌القدس را در خود دارد، بنابراین در آیه قبلی به آنچه در بالا نقل شد می‌خوانیم،
«اما ما روح جهان را دریافت نکرده‌ایم، بلکه روحی را که از خداست، تا چیزهایی را که خدا به رایگان به ما داده است، بشناسیم.»
در اعمال ۱۷، می‌خوانیم که پولس در آتن تنها ماند، جایی که او تمام ساختمان‌ها و مجسمه‌هایی را دید که تخیل انسان از خدا را نشان می‌دادند، روح او در او برانگیخته شد و علناً همه آنها را خرافاتی محکوم کرد. و گفت: «خدایی که جهان و هر آنچه در آن است را آفرید، چون او خداوند آسمان و زمین است،
در معابد ساخته شده با دست ساکن نیست؛ و با دست‌های انسان پرستش نمی‌شود.»
خداوند عیسی در یوحنا ۴:۲۴ می‌گوید:
«خدا روح است: و کسانی که او را می‌پرستند باید در روح و راستی پرستش کنند» که به این معنی است که پرستش واقعی نه تنها توسط روح‌القدس که به ما داده شده است، بلکه یک امر روحانی است. مسیحیت تا حد زیادی شکل عهد عتیق از رویکرد تشریفاتی به خدا را با استفاده از چیزهای مادی که به پنج حس ما جذابیت دارند، در به اصطلاح پرستش خدا کپی کرده است، بدون اینکه درک کند که همه اینها در مرگ پسر محبوب خدا پایان یافتند.
در کولسیان ۲:۱۱ پولس می‌گوید:
«در او نیز شما ختنه شده‌اید با ختنه‌ای که با دست انجام نشده است، در کندن بدن جسم، در ختنه مسیح.» یهودیان با معنای ختنه به خوبی آشنا بودند و این به آنها توسط خدا به عنوان نشانه‌ای داده شد که آنها قوم او هستند. این عمل قطعاً بر بدن آنها تأثیر می‌گذاشت اما آنچه را که آنها درونی یا روحانی بودند، تغییر نمی‌داد. ختنه‌ای که با دست انجام نشده، بلکه توسط خدا در مرگ مسیح انجام شده است، آن طبیعت کهنه را که نه می‌تواند او را خشنود کند و نه به او پاسخ دهد، یک بار برای همیشه قطع می‌کند.
پس پولس در آیه ۱۲ ادامه می‌دهد:
«با او در تعمید دفن شدید، که در آن نیز با او از طریق ایمان به عمل خدا که او را از میان مردگان برخیزانید، برخیزانیده شده‌اید.»
خیمه قدیمی توسط موسی بر اساس الگویی که در کوه به او نشان داده شد، برپا شد و راهی ممتاز برای نزدیک شدن تشریفاتی به خدا بود که هیچ ملت دیگری نداشت. اما در عبرانیان ۹:۲۴ می‌خوانیم:
زیرا مسیح به مکان‌های مقدسی که با دست ساخته شده‌اند، که نمونه‌های حقیقی هستند، وارد نشده است؛ بلکه به خود آسمان، اکنون برای ظاهر شدن در حضور خدا برای ما.
باز هم، در همان فصل، که قبلاً در آیه ۱۱ به آن اشاره شد،
«اما مسیح که کاهن اعظم چیزهای نیکوی آینده شده است، از طریق خیمه‌ای بزرگتر و کامل‌تر، که با دست ساخته نشده است، یعنی، نه از این بنا [خلقت].»
اگر لحظه‌ای آن خیمه شگفت‌انگیز را در نظر بگیریم، که به سه بخش تقسیم شده بود: حیاط، که در آن مذبح برنجی بود؛ سپس مکان مقدس با میز نان حضور، شمعدان طلای خالص، و مذبح طلایی بخور؛ و سرانجام قدس‌الاقداس که در آن صندوق عهد بود، ما الگویی از آنچه در ذهن خدا بود را داریم که ایماندار امروز از طریق کار مسیح وارد آن شده است.
مذبح برنجی ادعاهای مقدس و عادلانه خدا و قربانی سوختنی را که بر آن تقدیم می‌شد، نشان می‌داد، اینکه چگونه آن ادعاهای مقدس یک بار برای همیشه برای ما در مرگ مسیح حل و فصل شده‌اند. با این حقیقت، هر ایماندار امروز کاهنی برای خداست و مکان مقدس راهی را نشان می‌دهد که ما می‌توانیم به عنوان کاهنان به خدا خدمت کنیم. میز نان حضور نظمی را به نمایش می‌گذاشت که توسط یک شخص الهی از مقدسین که در حضور خدا به هم پیوسته‌اند، در نور خدا که دوباره توسط یک شخص الهی آشکار می‌شود، یعنی شمعدان و قادر
«پس از طریق او، بیایید پیوسته قربانی ستایش را به خدا تقدیم کنیم، یعنی ثمره لب‌هایمان را که نام او را شکر می‌گویند»، همانطور که توسط مذبح طلایی نشان داده شده است.
در دوم قرنتیان ۵:۱، پولس رسول به بدن‌های ما به عنوان خانه زمینی این خیمه اشاره می‌کند:
«زیرا می‌دانیم که اگر خانه زمینی این خیمه ما ویران شود، ما ساختمانی از خدا داریم، خانه‌ای که با دست ساخته نشده است، ابدی در آسمان‌ها.» این آیه روشن می‌کند که این عبارت «با دست ساخته نشده» به چیزهای این خلقت کنونی مربوط می‌شود، همانطور که بدن‌های فانی ما هستند، و آنها تابع مرگ و فساد هستند.
آیه ۸ به ما می‌گوید که سرنوشت کسانی که بدن‌هایشان مرده است اما ارواحشان اکنون در حضور مسیح هستند، چیست، در انتظار آن لحظه که آن «خانه‌ای که با دست ساخته نشده» و ابدی است را دریافت خواهند کرد،
«ما مطمئن هستیم، می‌گویم، و ترجیح می‌دهیم از بدن غایب باشیم و با خداوند حاضر باشیم.»
رسول در آیه ۱۷ همین فصل، تمایز روشنی بین مادی و روحانی قائل می‌شود: «پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقت جدیدی است؛ چیزهای کهنه گذشته‌اند؛ ببینید همه چیزها نو شده‌اند: و همه چیزها از خدایی است که ما را به واسطه عیسی با خود آشتی داده است.»
