و نه به ثروت‌های ناپایدار اعتماد کنند، بلکه به خدای زنده که همه چیز را به وفور برای لذت بردن به ما می‌دهد.» (اول تیموتائوس ۶:۱۷)
فکر می‌کنم بسیاری از مردم در جماعت‌های ما گیج می‌شوند وقتی برخی از برادران دانشمند به ما توصیه می‌کنند که همه باید در مبارزه‌ای پرشور علیه «مادی‌گرایی» شرکت کنیم.
اگر مردان و زنان ندانند مادی‌گرایی چیست، چگونه می‌توان از آنها انتظار داشت که به نبرد بپیوندند؟
مادی‌گرایی در شکل بحرانی خود زمانی رخ می‌دهد که مردان و زنانی که به تصویر خدا آفریده شده‌اند، ماده را به عنوان «نهایت» - تنها واقعیت - می‌پذیرند و به آن نگاه می‌کنند.
توصیه «ما باید با مادی‌گرایی مبارزه کنیم» به این معنی نیست که همه باید شمشیری بردارند و به دنبال مردی به نام «مادی» بدوند و او را از پا درآورند.
معنای آن این است که ما باید به واقعیت خلقت خدا ایمان بیاوریم. و اینکه ماده تنها مخلوقی از خدای دانای مطلق و همیشه مهربان است!
مؤمن فریب نمی‌خورد که باور کند چیزهای فیزیکی که می‌شناسیم و از آنها لذت می‌بریم، خودشان هدف نهایی هستند.
ا. و. ت.
