«عیسی خداوند ما، که برای خطاهای ما تسلیم شد و برای توجیه ما برخاست... بنابراین با توجیه شدن بر اساس اصل ایمان، ما از طریق خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح داریم.» —رومیان 4:24-5:1 JND
کار خداوند عیسی، پسر خدا، آنقدر بزرگ و جامع است که کلام خدا از تعدادی اصطلاحات مختلف برای توصیف آن استفاده می‌کند و این منجر به برکت برای کسانی می‌شود که به او ایمان دارند. برای ما که خداوند عیسی را می‌شناسیم، باید لذت ما باشد که معنای این کلمات را جستجو کنیم و بیاموزیم که آنها چه چیزی را درباره خداوند عیسی و کار شگفت‌انگیز او بر صلیب جلجتا به ما می‌آموزند. یکی از این اصطلاحات که در کتاب مقدس استفاده می‌شود، «توجیه» است.
توجیه چیست؟
مفید است که ببینیم توجیه ما دو جنبه دارد. اعمال 13:39 یک طرف را ارائه می‌دهد: «و به وسیله او همه کسانی که ایمان می‌آورند از همه چیزهایی که نمی‌توانستید به وسیله شریعت موسی عادل شمرده شوید، عادل شمرده می‌شوند» (KJV). وقتی ما توجیه می‌شویم، از هر اتهامی که علیه ما بود، کاملاً تبرئه می‌شویم. پولس رسول اشاره می‌کند که این تحت شریعت غیرممکن بود (ما این را بعداً با جزئیات بیشتری بررسی خواهیم کرد). با این حال، آنچه شریعت نمی‌توانست انجام دهد، کار مسیح انجام داده است. ما «از همه چیز» توجیه می‌شویم و هیچ اتهامی علیه کسانی که خدا توجیه کرده است، باقی نمی‌ماند. «چه کسی برگزیدگان خدا را متهم خواهد کرد؟ خداست که توجیه می‌کند» (رومیان 8:33).
طرف دیگر شامل جایگاه عادلانه جدید ما در برابر خداست. این در 2 قرنتیان 5:21 دیده می‌شود: «زیرا او کسی را که گناه نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم.» در زبان یونانی که عهد جدید در ابتدا نوشته شده بود، کلماتی که به عنوان توجیه و عدالت ترجمه شده‌اند، ارتباط نزدیکی با هم دارند. وقتی خدا ما را توجیه می‌کند، ما را عادل می‌شمارد (رومیان 4:3،5). عادل شمرده شدن به چه معناست؟ این به معنای این است که خدا ما را با تمام آنچه او در شخصیت خود است – مانند محبت و قدوسیت او، رحمت و حقیقت او – سازگار می‌داند. این شامل حقیقت جایگاه یا موقعیت ما در برابر خدا بر اساس کار مسیح است. وضعیت واقعی ما در زندگی روزمره ما یک سوال دیگر است.
تفاوت بین آمرزش و توجیه چیست؟
به فیض خدا، مؤمن هم توجیه می‌شود و هم آمرزیده می‌شود. با این حال، این اصطلاحات دقیقاً یک معنی را ندارند. فرض کنید یک بانک به من 10,000 دلار وام می‌دهد، اما وقتی زمان فرا می‌رسد، من قادر به بازپرداخت وام نیستم. اگر بانک بدهی من را ببخشد، جریمه عدم بازپرداخت وام من برداشته شده است. من آمرزیده شده‌ام. اگر کسی به بانک برود و وام را برای من بازپرداخت کند، آنگاه من از بدهی که داشتم توجیه شده‌ام. نه تنها جریمه برداشته شده است، بلکه خود بدهی نیز به طور کامل تسویه شده است. توجیه فراتر از صرفاً آمرزیده شدن است.
در انجیل، کار مسیح خدا را قادر می‌سازد تا هر دو را به رایگان فراهم کند. مؤمن آمرزیده می‌شود زیرا مسیح مجازاتی را که برای گناهانش سزاوار بود، تحمل کرد (افسسیان 1:7). و چون بدهی به طور کامل توسط کار خداوند عیسی بر روی صلیب پرداخت شده است، مؤمن از هر اتهامی که علیه او بود، توجیه می‌شود (اعمال 13:39).
خدا چه کسی را توجیه می‌کند؟
ما ممکن است از غنای فیض خدا (افسسیان 1:7) شگفت‌زده شویم وقتی در نظر بگیریم که خدا چه کسی را توجیه می‌کند. آیا او افراد «خوب» یا «اخلاقاً درستکار» را توجیه می‌کند؟ در مورد افراد «مذهبی» چطور؟ آیا او کسانی را توجیه می‌کند که «اعمال خوبشان بیشتر از اعمال بدشان است»؟ نه. کلام خدا به ما می‌گوید که خدا «بی‌دینان را توجیه می‌کند» (رومیان 4:5 jnd). او گناهکاران گناهکار و تباه شده را می‌گیرد، آنها را از هر اتهامی تبرئه می‌کند و آنها را در جایگاهی عادلانه در برابر خود قرار می‌دهد. با این حال، برای توجیه شدن، ما باید وضعیت گمشده و گناهکار خود را در برابر خدا تشخیص دهیم. ما باید اعتراف کنیم که بی‌دین هستیم و به درستی تحت محکومیت خدا قرار داریم. با اذعان به این، می‌توانیم با ایمان به مسیح روی آوریم و تشخیص دهیم که به دلیل کار او – زیرا او در جایگاه محکومیتی که ما به درستی سزاوار آن بودیم ایستاد – خدا قادر است ما را به عدالت توجیه کند. «اما به کسی که کار نمی‌کند، بلکه به او که بی‌دینان را توجیه می‌کند، ایمان می‌آورد، ایمان او برای عدالت شمرده می‌شود» (رومیان 4:5 KJV).
همانطور که به آنچه خداوند عیسی انجام داده است فکر می‌کنیم، او را ستایش و پرستش کنیم!
چگونه توجیه می‌شویم؟
در پاسخ به این سوال، مفید است که ببینیم سه طرف در توجیه ما وجود دارد. اول از همه، کتاب مقدس بیان می‌کند که ما «به رایگان به فیض او [خدا] از طریق فدیه‌ای که در مسیح عیسی است، توجیه می‌شویم» (رومیان 3:24). همانطور که دیدیم، این خداست که توجیه می‌کند. او منبع توجیه ماست. ما به فیض او – لطف بی‌شایستگی او – توجیه می‌شویم. هیچ کاری نیست که ما انجام داده‌ایم یا می‌توانستیم انجام دهیم تا شایسته آن باشیم. او آن را به رایگان به همه کسانی که ایمان می‌آورند، بدون هیچ هزینه‌ای برای ما، اما با هزینه زیاد برای خود و پسر مبارکش، اعطا می‌کند.
دوم، می‌خوانیم که ما «به خون او [مسیح] توجیه می‌شویم» (رومیان 5:9). این اساس (بنیاد) توجیه ماست. در عهد عتیق می‌خوانیم که «حیات جسم در خون است» (لاویان 17:11). خون ریخته شده از زندگی‌ای که در مرگ فدا شده است، سخن می‌گوید. بنابراین، از طریق مرگ خداوند عیسی مسیح است که ما توجیه می‌شویم. او برای خطاهای ما تسلیم شد، داوری خدا را برای گناهان ما تحمل کرد، و سپس خدا او را برای توجیه ما دوباره زنده کرد به عنوان شاهدی بر اینکه تمام گناهان ما به طور کامل رسیدگی شده است (رومیان 4:25). او کار را انجام داده است تا خدا بتواند «عادل باشد و توجیه کننده» همه کسانی که به عیسی ایمان می‌آورند (رومیان 3:26)!
سوم، می‌خوانیم که ما «به ایمان توجیه می‌شویم» (رومیان 5:1). این طرف ما و اصل (شرط) توجیه ماست. ابراهیم الگوی ماست: «ابراهیم به خدا ایمان آورد و این برای او به عدالت شمرده شد» (رومیان 4:3). بنابراین برای ما: «به کسی که ... به او که بی‌دینان را توجیه می‌کند، ایمان می‌آورد، ایمان او برای عدالت شمرده می‌شود» (رومیان 4:5). سهم ما صرفاً این است که ایمان بیاوریم که خداوند عیسی مسیح «برای گناهان ما طبق کتب مقدس مرد، که دفن شد، و در روز سوم طبق کتب مقدس دوباره برخاست» (1 قرنتیان 15:3-4). از آنجا که خود پسر خدا در پایان رنج‌های خود بر صلیب بیان کرد که «تمام شد» (یوحنا 19:30)، ما چه کار دیگری می‌توانیم انجام دهیم؟ سهم ما صرفاً این است که ایمان بیاوریم که همه چیز انجام شده است.
همانطور که در مثل شام بزرگ، امروز فریاد می‌رود: «بیایید؛ زیرا همه چیز اکنون آماده است» (لوقا 14:17). در مثل، تنها چیزی که لازم بود، پاسخ از سوی دعوت‌شدگان بود. کسانی که پیام را رد کردند یا نادیده گرفتند، به تحمل عواقب رد خود واگذار شدند. اما کسانی که ایمان آوردند و به شام آمدند، از تمام برکاتی که آماده شده بود، لذت بردند. در انجیل نیز چنین است. همه چیز آماده شده است: زیرا وقتی ما هنوز بی‌قدرت بودیم، وقتی هیچ کاری نمی‌توانستیم برای کمک به خود انجام دهیم، مسیح برای ما – بی‌دینان – مرد (رومیان 5:6). «و به وسیله او همه کسانی که ایمان می‌آورند از همه چیزهایی که نمی‌توانستید به وسیله شریعت موسی عادل شمرده شوید، عادل شمرده می‌شوند» (اعمال 13:39).
در مورد شریعت چطور؟
در رومیان 3-4 این سوال مطرح می‌شود که آیا ما می‌توانیم با شریعت، اعمال یا ختنه توجیه شویم. از آنجا که بسیاری از مردم امروز همین سوال را دارند، بیایید ببینیم که کتاب مقدس چه چیزی را آموزش می‌دهد.
در مورد امکان توجیه ما توسط شریعت، کلام خدا می‌گوید: «بنابراین به اعمال شریعت هیچ بشری در نظر او [خدا] عادل شمرده نخواهد شد» (رومیان 3:20). این آیه به وضوح بیان می‌کند که ما نمی‌توانیم با شریعت توجیه شویم. پس هدف شریعت چیست؟ هدف آن صرفاً این است که به فرزندان اسرائیل، و همچنین به همه، نشان دهد که آنها گناهکار هستند. «زیرا به وسیله شریعت است که معرفت گناه حاصل می‌شود» (رومیان 3:20). ما باید درک کنیم که شریعت هرگز برای آوردن کسی به بهشت داده نشده بود. اگر کسی شریعت را حفظ می‌کرد، فقط به زندگی بر روی زمین ادامه می‌داد (به تثنیه 8:1 و لوقا 10:28 مراجعه کنید). این واقعیت که همه کسانی که تحت شریعت زندگی می‌کردند مردند (با تنها استثنای الیاس که به بهشت برده شد، اگرچه او نیز به وضوح گناهکار بود) نشان می‌دهد که «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند» (رومیان 3:23).
مهم است که در انجیل ببینیم که خدا به انسان یک عدالت قانونی – یعنی عدالتی بر اساس شریعت – ارائه نمی‌دهد. بلکه او عدالت خود را، عدالت خدا را که «بدون» یا جدا از شریعت است، ارائه می‌دهد (رومیان 3:21). به عنوان گناهکاران، ما به درستی فکر می‌کردیم که عدالت خدا باید ما را برای همیشه از حضور مقدس او محروم کرده باشد. با دیدن تنها قدوسیت و عدالت خدا، پایان ما چه باید باشد جز تبعید ابدی؟ با این حال، کار خداوند عیسی مسیح بر صلیب آنقدر بزرگ است که عدالت خدا اکنون برای همه کسانی است که ایمان می‌آورند. این بر ماست (رومیان 3:22) درست همانطور که طلا بر تخته‌هایی بود که در حضور خدا ایستاده بودند و خیمه را در عهد عتیق تشکیل می‌دادند (خروج 26:29). «اکنون می‌دانیم که هر آنچه شریعت می‌گوید، به کسانی می‌گوید که تحت شریعت هستند: تا هر دهانی بسته شود و تمام جهان در برابر خدا گناهکار شود. بنابراین به اعمال شریعت هیچ بشری در نظر او عادل شمرده نخواهد شد: زیرا به وسیله شریعت است که معرفت گناه حاصل می‌شود. اما اکنون عدالت خدا بدون شریعت آشکار شده است، که توسط شریعت و انبیا شهادت داده شده است؛ حتی عدالت خدا که به وسیله ایمان به عیسی مسیح برای همه و بر همه کسانی است که ایمان می‌آورند» (رومیان 3:19-22).
در مورد اعمال چطور؟
واضح است که ما با شریعت توجیه نمی‌شویم، اما کسی ممکن است بپرسد: «در مورد اعمال چطور؟» برخی معتقدند که تا زمانی که اعمال خوب ما بیشتر از اعمال بد ما باشد، همه چیز با ما خوب خواهد بود وقتی در برابر خدای مقدس قرار بگیریم. آیا این باور با کلام خدا مطابقت دارد؟
اول از همه، ما شهادت عهد عتیق را داریم. اشعیا نبی، نه تنها برای مردم زمان خود بلکه برای ما نیز نوشت که «تمام عدالت‌های ما مانند پارچه‌های کثیف است» (اشعیا 64:6). به عبارت دیگر، تمام اعمال خوبی که ما فکر می‌کنیم ما را عادل یا قابل قبول در برابر خدا می‌سازد، در واقع در نظر او فقط مانند پارچه‌های کثیف است. این شبیه به مثل در لوقا 15 درباره پسر گمشده است که پدرش را برای یک کشور دور ترک کرد. وقتی بازگشت، لباس‌های کثیف پوشیده بود. آیا کاری بود که او می‌توانست انجام دهد تا خود را برای خانه پدرش مناسب سازد؟ نه. او فقط می‌توانست به پدرش اعتراف کند که در برابر آسمان و در نظر پدرش گناه کرده است. سپس پدر همه چیز را برای او انجام داد، و بهترین لباس جایگزین پارچه‌های کثیف شد.
به همین ترتیب برای گناهکار امروز، هیچ عمل خوب یا عمل عادلانه‌ای وجود ندارد که او بتواند انجام دهد تا خود را با خدا درست کند. خدا باید همه چیز را انجام دهد. و، نام او را ستایش کنیم، او همه چیز را از طریق آنچه پسر پرجلال خود در آن یک عمل اطاعت و عدالت بر صلیب جلجتا انجام داد، انجام داده است (رومیان 5:18-19)! همانطور که بهترین لباس بر پسر بازگشته پوشانده شد، «عدالت خدا» اکنون بر همه کسانی که به مسیح ایمان می‌آورند، پوشانده می‌شود.
رومیان 4:5 به ما می‌گوید که کسی که «کار نمی‌کند، بلکه ایمان می‌آورد» توجیه می‌شود و ایمان او برای عدالت شمرده می‌شود. ابراهیم دوباره به عنوان مثال آورده شده است (رومیان 4:1-5). و در افسسیان 2:8-9 می‌خوانیم: «زیرا به فیض به وسیله ایمان نجات یافته‌اید... نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند.» کتاب مقدس به وضوح آموزش می‌دهد که نه نجات ما و نه توجیه ما از طریق هیچ یک از اعمال خودمان نیست. اگر چنین بود، ما چیزی برای فخر کردن داشتیم. در عوض، خدا می‌خواهد که ما در پسر محبوبش فخر کنیم. او تنها شایسته تمام پرستش و ستایش است!
در مورد ختنه چطور؟
سپس، برخی ممکن است بپرسند که آیا ختنه در توجیه نقشی دارد؟ ما می‌توانیم این را گسترش دهیم تا شامل هر مراسم مذهبی یا آیین مقدس شود. آیا آنها در درست کردن ما با خدا نقشی دارند؟ پاسخی که کتاب مقدس می‌دهد به طور قاطع «نه» است.
باز هم، ابراهیم به عنوان مثال آورده شده است (رومیان 4:9-12). آیا برکت آمرزش و توجیه به ابراهیم پس از ختنه شدن او رسید یا قبل از آن؟ به وضوح پاسخ این است که قبل از آن رسید. ایمان او برای عدالت طبق پیدایش 15 شمرده شد در حالی که او تا پیدایش 17 ختنه نشده بود.
تاریخ فرزندان اسرائیل در 1 قرنتیان 10 به عنوان یک هشدار آورده شده است. بسیاری بودند که از مصر بیرون آمدند و از من (غذای روحانی) خوردند و از آب صخره (نوشیدنی روحانی) نوشیدند، و با این حال در بیابان هلاک شدند. بنابراین می‌بینیم که ممکن است کسی امروز در غسل تعمید و شام خداوند شرکت کند و با این حال، اگر به او که بی‌دینان را توجیه می‌کند، ایمان نیاورده باشد، هنوز گمشده است.
خلاصه
ما تنها با ایمان توجیه می‌شویم. هیچ کاری نیست که ما بتوانیم انجام دهیم تا خود را با خدا درست کنیم. ما شادیم که مسیح همه چیز را انجام داده است! او برای خطاهای ما تسلیم شد و برای توجیه ما دوباره برخاست؛ بنابراین تمام فخر ما در اوست. پس بیایید، به عنوان ایمانداران و در پاسخ به آنچه او انجام داده است، در حالی که منتظر بازگشت قریب‌الوقوع او هستیم، برای او زندگی کنیم.
