یکی از مفاهیم چالش‌برانگیز ایمان مسیحی، انسانیت و الوهیت مطلق عیسی مسیح است. هنگام بررسی شخصیت پسر خدا، بسیار مهم است که به یاد داشته باشیم هیچ‌کس جز پدر، شناخت کاملی از او ندارد. این امر چه در مورد الوهیت او و چه در مورد انسانیت او صادق است. خدا به طور مطلق، ذاتی و اساسی می‌داند؛ ما نمی‌دانیم. برای ما، دانش کاملاً به مکاشفه از جانب خدا وابسته است. به یاد داشتن این نکته، تمایل به گمانه‌زنی در مورد آنچه که آشکار نشده است را کنترل خواهد کرد. با این حال، نباید از عظمت چنین موضوعاتی مانند ویژگی‌های پسر خدا دلسرد شویم و خود را از بررسی دقیق آنها منع کنیم. بررسی دقیق این موضوعات مقدس با استفاده از کتاب مقدس و دعا می‌تواند ایماندار را به خدایی که او را دوست دارد، نزدیک‌تر کند.
بسیاری از دیگران در مورد به اصطلاح محدودیت‌های انسانی خداوند عیسی سخن گفته‌اند. برخی با ادعای اینکه بدن انسانی که او برای خود گرفت با این واقعیت که او الهی بود در تضاد است، او را از جلال واقعی‌اش به عنوان یک شخص الهی محروم کرده‌اند. با این حال، ما می‌دانیم که کتاب مقدس به صراحت بیان می‌کند که او خداست؛ در واقع، به او نام عمانوئیل، خدا با ما، داده شده است. برای اینکه عیسی مسیح حقیقت نام خود، عمانوئیل، را داشته باشد، باید هم کاملاً خدا و هم کاملاً انسان باشد. در یوحنا ۱ می‌بینیم که کلمه که خدا بود (و هست) جسم شد و در اینجا در میان انسان‌ها بر روی زمین ساکن شد. بسیاری از شواهد دیگر در کتاب مقدس به ما نشان می‌دهد که عیسی مسیح کاملاً خداست. بیایید به طور خلاصه بررسی کنیم که الوهیت مسیح چگونه با انسانیت او در هنگام راه رفتن در این دنیا تعامل داشت.
تعامل الوهیت و انسانیت مسیح
به عنوان یک انسان، عیسی مسیح قدرت الهی کامل داشت و می‌توانست و از آن استفاده می‌کرد. او همچنین دانش الهی کامل داشت: او همه چیز را می‌دانست و آنها را به طور مطلق و اساسی می‌دانست. او خشنود بود که شکل یک خادم را به خود بگیرد، وارد شرایط انسانی و محدودیت‌های انسان‌ها شود. این به عنوان خدا نبود که او در قد و قامت و حکمت رشد کرد (لوقا ۲:۵۲)، بلکه به عنوان یک انسان بود. او این شرایط انسانی را به طور کامل برآورده کرد و هرگز از قدرت و حکمت الهی خود صرفاً برای خود استفاده نکرد، اما آزادانه از آنها برای دیگران استفاده کرد. او راه را در اینجا بر روی زمین همانطور که انسان‌ها باید آن را طی کنند، طی کرد. انسان‌ها به مشورت خدا و حکمت خدا نیاز دارند. در مسیر انسان، پسر خدا به دنبال حکمت خدا بود، به دنبال جایی که خدا آن را برای آنها قرار داده بود، و آن را یافت. او می‌توانست بگوید:
«خداوند را که مرا پند داده است، برکت خواهم داد.» (مزمور ۱۶:۷)
در تمام درگیری‌های انسانی خود، او فقط از وسایلی استفاده کرد که خدا برای انسان‌ها فراهم کرده است تا پیروزی‌های خود را به دست آورند—کلام مکتوب خدا. به عنوان مثال، او با قدرت الهی خود با شیطان در بیابان روبرو نشد، بلکه به آنچه خدا برای زندگی انسان‌ها نوشته بود، روی آورد. «نوشته شده است» پاسخ او بود—پاسخ مکرر او.
وابستگی مسیح به مکاشفه خدا
بنابراین همیشه در تمام مسیر انسانی خود، او به آنچه خدا برای کسانی که در مسیر بودند فراهم کرده بود، وابسته بود. در مورد مسائلی که خدا در مورد آنها سخن نگفته بود، او لزوماً به دانش الهی خود روی نمی‌آورد. مثال زیر را در نظر بگیرید. در مرقس ۱۳:۳۲، خداوند در مورد آمدن پسر انسان در ابر با قدرت و جلال در بازگشت دوم خود سخن می‌گوید. خدا روز این رویداد بزرگ را آشکار نکرده است و علاوه بر این، کلمه‌ای به انسان‌ها در مورد ساعت وقوع این رویداد نگفته است. بنابراین خداوند عیسی به عنوان خادم کامل پدر، از دانش الهی خود استفاده نمی‌کند. به عنوان یک انسان در جایگاه وابستگی انسان به آنچه خدا به انسان‌ها و برای انسان‌ها آشکار کرده است، او می‌گوید:
«اما از آن روز و ساعت هیچ‌کس خبر ندارد، نه فرشتگان در آسمان و نه پسر، بلکه فقط پدر.»
چقدر سریع ما تمایل داریم که پاسخی اغلب عجولانه و گاهی احمقانه به یک سوال بدهیم، در حالی که نجات‌دهنده ما با چنین فروتنی پاسخ می‌دهد؟ بیایید تشویق شویم که به یاد داشته باشیم:
«در کثرت کلمات، گناه کم نیست: اما کسی که لب‌های خود را نگه می‌دارد، داناست.» (امثال ۱۰:۱۹)
افتخار مسیر انسانی مسیح
هیچ نیازی به انکار الوهیت مسیح برای بررسی این مسائل نیست. اگر خود پسر خدا می‌توانست به مسیر انسانی وابستگی ما بیاید، و در آنجا شرایط انسانی آن مسیر را به طور کامل برآورده کند، چه افتخاری به این مسیر بخشیده است؟ اگر او می‌توانست استفاده از قدرت مطلق خود را مهار کند، و مسیر را در اینجا به عنوان یک انسان صرف طی کند، اگرچه او بسیار بیشتر از این بود، آیا او برای ما برکت امتیازی را که برای ماست که مسیری را که او طی کرد، طی کنیم، آموزش نمی‌دهد: در تسلیم به اراده خدا و در انرژی روح‌القدس؟ آیا ما به آمدن خداوند امیدواریم تا اشتباهات زندگی ما اصلاح شود؟ یا آیا ما حاضریم در اینجا در اطاعت از خدا راه برویم، در هر حالتی که هستیم راضی باشیم؟ (فیلیپیان ۴:۱۱)
ثابت ماندن در حقیقت شخصیت او
خداوند به ما کمک کند تا در حقیقت، و بالاتر از همه، حقیقت شخصیت او ثابت بمانیم. در حالی که مسیر انسانی او را دنبال می‌کنیم، باید درک کنیم که او چقدر کاملاً انسان بود، قربانی غذای پاک و کامل برای خدا. با این حال، او هرگز جلال الهی را که در همه جا می‌درخشید و او را به عنوان کسی که با فیض شکل انسانی به خود گرفته بود، آشکار می‌کرد، از دست نداد. او پسر انسان، آدم آخر، انسان دوم بود. تنها انسانی که مقاصد خدا را برای اینکه انسان چگونه باید باشد، به طور کامل برآورده کرد. باشد که ما برای زندگی به عنوان سفیران مسیح، نمک این دنیای خسته و ضعیف، انرژی بگیریم. تمام جلال و افتخار به خداوند عیسی مسیح.
