مسیح، نجات‌دهنده، سَروَر
پسر ازلی خدا «جسم شد» (یوحنا ۱:۱۴) هنگامی که او نوزاد انسانی شد که از یک باکره متولد شد و عیسی نام گرفت. در هنگام تولد او، فرشته خداوند گفت: «امروز در شهر داوود، نجات‌دهنده‌ای برای شما متولد شد؛ او مسیح خداوند است» (لوقا ۲:۱۱).
عیسی مسیح است
پدر آسمانی به پطرس آشکار کرد که عیسی «مسیح، پسر خدای زنده» است (متی ۱۶:۱۶-۱۷). او بعدها موعظه کرد که «خدا این عیسی را ... هم سَروَر و هم مسیح ساخته است» و او باید به عنوان نجات‌دهنده پذیرفته شود (اعمال ۲:۳۶-۳۸).
عیسی نجات‌دهنده است
نجات‌دهنده، رهایی‌بخش است. شاگردان عیسی پیشگویی‌هایی را ترجیح می‌دادند که آمدن مسیح را به عنوان پادشاه پیش‌بینی می‌کرد، زمانی که او اسرائیل را به عنوان پادشاهی خدا بازسازی می‌کرد و آنها را از یوغ [اشغال] روم رهایی می‌بخشید. اما آنها متوجه نشدند که ابتدا باید از گناهان خود رهایی یابند. در راه عمواس، دو شاگرد به مسیح قیام‌کرده (که او را نشناخته بودند) گفتند که آنها «امیدوار بودند که او همان کسی است که اسرائیل را نجات خواهد داد» (لوقا ۲۴:۲۱)، اما «کاهنان اعظم و حاکمان ما او را برای محکومیت به مرگ تسلیم کردند و او را مصلوب کردند» (لوقا ۲۴:۲۰). بعدها، پطرس موعظه کرد که خدا عیسی مصلوب‌شده را از مردگان برخیزانید و «نجات در هیچ کس دیگری یافت نمی‌شود» (اعمال ۴:۱۰-۱۲). در مورد نجات، پولس اهمیت آشکارا اعلام کردن «عیسی سَروَر است» را موعظه کرد (رومیان ۱۰:۹).
عیسی سَروَر است
هنگامی که ما مسیح را به عنوان نجات‌دهنده خود می‌پذیریم، عشق به او در پاسخ به دانش ما از رنج و مرگ او برای ما توسعه خواهد یافت. این عشق باعث می‌شود که ما از دستورات و تعالیم او اطاعت کنیم (یوحنا ۱۴:۱۵،۲۴)، با او به عنوان سَروَر خود رفتار کنیم – او قدرت و اقتدار بر ما دارد و او کسی است که خدمت به او واجب است. ما نگرش سَروَر خود را اتخاذ خواهیم کرد هنگامی که او دعا کرد «نه اراده من بلکه اراده تو انجام شود» (لوقا ۲۲:۴۲)؛ و نگرش شائول، که بعدها به پولس معروف شد، که از عیسی پرسید: «سَروَر، چه کنم؟» (اعمال ۲۲:۱۰).
برای اینکه ما بتوانیم به او خدمت کنیم، سَروَر به ما «استعدادها» می‌دهد
می‌خوانیم: «به هر یک از ما فیض داده شده است، همانطور که مسیح آن را تقسیم کرد» (افسسیان ۴:۷). «او هدایایی داد ... او برخی را رسول، برخی را نبی، برخی را مبشر، و برخی را شبان و معلم قرار داد، تا قوم خدا را برای کارهای خدمت آماده سازد» (افسسیان ۴:۸،۱۱-۱۲).
در یک مَثَل عیسی می‌بینیم که او به خادمان خود استعدادهایی برای کارهای خدمت می‌دهد (متی ۲۵:۱۴-۳۰). او تعلیم داد که استعدادها (هدایای روحانی که در تولد تازه به دست می‌آیند) «بر اساس ... توانایی» داده می‌شوند (متی ۲۵:۱۵) و ما باید آنها را برای تولید بازده برای او به کار گیریم. توجه داشته باشید که در هر مورد، استعدادی که به کار گرفته شد، با استفاده رشد کرد! بنابراین، حتی اگر توانایی بسیار محدودی داشته باشیم، هر هدیه روحانی که او به ما می‌دهد، با استفاده ما رشد خواهد کرد.
او همچنین تعلیم داد که روزی خواهد آمد که او حساب‌ها را تسویه خواهد کرد (متی ۲۵:۱۹). کتاب مقدس می‌گوید که در «کرسی داوری مسیح» «کیفیت کار هر کس» آشکار خواهد شد و او بر اساس آن پاداش خواهد گرفت (۲ قرنتیان ۵:۱۰؛ ۱ قرنتیان ۳:۱۳-۱۴).
چگونه می‌دانیم هدایای ما چیست؟
کتاب مقدس پاسخ صریحی به این سؤال نمی‌دهد، اما دستورالعمل‌های کلی به ما می‌دهد: «همه را شاگرد سازید ... [و در] تعلیم دادن به آنها مشارکت کنید» (متی ۲۸:۱۹). به طور کلی، این شامل انجام تمام کارهایی است که کار سَروَر است. به عنوان مثال، در اوایل کلیسا، سَروَر، علاوه بر رسولان، به مردانی «پر از روح و حکمت» نیاز داشت – نه برای رهبری یا خدمت در موقعیت‌های برجسته، بلکه برای «خدمت‌گزاران» فروتن «بر سر میزها» (اعمال ۶:۳-۶).
تعداد کمی از مردم ممکن است از زمان ایمان آوردن خود بدانند که سَروَر از آنها چه می‌خواهد. پولس تقریباً بلافاصله می‌دانست که باید موعظه کند (اعمال ۹:۱۹-۲۰). اما، اگرچه ما باید به دیگران در مورد مسیح بگوییم، هر نوایمان‌داری به موعظه فراخوانده نشده است (به مرقس ۵:۱۸-۱۹ مراجعه کنید). بیشتر ما باید گام به گام در طول زندگی خود به سَروَر نگاه کنیم تا او به ما نشان دهد که او از ما چه می‌خواهد.
پولس، حتی با اینکه فرستاده شده بود (یک رسول)، مسئولیت تعیین اینکه سَروَر او را به کجا می‌خواهد بفرستد را داشت. در طول سفرهای او می‌بینیم که او تصمیم می‌گیرد به کجا برود تا موعظه کند، همانطور که می‌بینیم سَروَر راه او را با اجازه دادن به بسته شدن یک «در» و باز شدن در دیگری هدایت می‌کند. در اعمال ۱۳:۴ می‌خوانیم که پولس و برنابا از انطاکیه خارج شدند و «توسط روح‌القدس فرستاده شده بودند.» هنگامی که آنها فکر کردند باید در آسیا موعظه کنند، «توسط روح‌القدس» از آن منع شدند (اعمال ۱۶:۶)، و بعدها هنگامی که آنها «سعی کردند وارد بیتینیا شوند ... روح عیسی به آنها اجازه نداد» (اعمال ۱۶:۷). با بسته شدن این درها، سَروَر فرشته خود را با رؤیایی فرستاد که پولس آن را به این معنی تعبیر کرد که «خدا [آنها را] برای موعظه انجیل» در مقدونیه فراخوانده بود (اعمال ۱۶:۱۰). آنها هنگامی که درها بسته می‌شدند دلسرد نمی‌شدند، زیرا سَروَر درهای دیگری را باز می‌کرد. بنابراین، هنگامی که فرصتی برای خدمت بسته می‌شود، باید به دنبال آنچه سَروَر ممکن است برای ما باز کند باشیم!
همه برای سَروَر ثمر نخواهند داد
او مَثَل دیگری گفت، مَثَل برزگر (متی ۱۳:۳-۸،۱۸-۲۳)، که پاسخ‌های متنوعی را که می‌توانیم از موعظه کلام انتظار داشته باشیم، نشان می‌دهد. برخی آن را رد خواهند کرد، برخی برای مدتی ایمان خواهند آورد و سپس سقوط خواهند کرد، برخی دیگر ایمان خواهند آورد و به درجات مختلف ثمر خواهند داد، و ایماندارانی خواهند بود که امور این زندگی برای آنها بر امور سَروَر اولویت خواهد داشت. به چنین کسانی سَروَر در جای دیگری می‌گوید: «چرا مرا سَروَر، سَروَر می‌خوانید و آنچه را می‌گویم انجام نمی‌دهید؟» (لوقا ۶:۴۹). او کسی را که «کلام [او] را می‌شنود و آنها را به کار نمی‌بندد» به مردی نادان تشبیه می‌کند که بر «زمینی بدون بنیاد» بنا می‌کند و در نهایت نابود می‌شود (لوقا ۶:۴۶). سَروَر ما، در واقع، چنین افرادی را به تغییر زندگی خود و واقعاً سَروَر خود قرار دادن او به چالش می‌کشد.
او سَروَر همه کسانی نیست که او را سَروَر می‌خوانند
او این را در مَثَل ده باکره خود تعلیم داد. پنج باکره ظاهراً نجات‌نیافته، که «نادان» نامیده شدند هنگامی که به دنبال ورود به بهشت بودند، بیرون رانده شدند. آنها فریاد زدند: «سَروَر، سَروَر، برای ما باز کن» (متی ۲۵:۱۱ NASB). اما او پاسخ داد: «به شما راست می‌گویم، شما را نمی‌شناسم» (متی ۲۵:۱۲ NIV). بنابراین خواندن عیسی «سَروَر» نشانه‌ای از نجات نیست!
خود را برای سَروَر جدا کردن
در کتاب مقدس این فرآیند «تقدیس» نامیده می‌شود. تقدیس فقط یک جدایی از چیزها و راه‌های شیطانی نیست، بلکه یک جدایی به سوی خدا نیز هست. هنگامی که سَروَر ما عیسی خود را تقدیس کرد (یوحنا ۱۷:۱۹) هیچ چیز شیطانی در او برای جدا شدن وجود نداشت، بلکه این یک جدا کردن خود برای انجام اراده پدر بود. او تنها کسی بود که می‌توانست صادقانه بگوید: «من همیشه آنچه را که او را خشنود می‌کند انجام می‌دهم» (یوحنا ۸:۲۹).
آرزوی جدی سَروَر ما این است که ما تقدیس شویم (یوحنا ۱۷:۱۷) – و ما تقدیس خواهیم شد هنگامی که او واقعاً سَروَر زندگی ما باشد! ما «به وسیله حقیقت» تقدیس می‌شویم (یوحنا ۱۷:۷). حقیقت، افکار، مفاهیم و ایده‌های خداست («لوگوس»). «افکار او افکار [ما] نیستند» و «راه‌های ما راه‌های او نیستند» (اشعیا ۵۵:۸). ما باید آگاهانه به دنبال افکار و راه‌های او باشیم. برای تقدیس شدن، باید تلاش کنیم تا او را واقعاً سَروَر خود داشته باشیم.
نجات خود را به عمل آوردن
به ما گفته شده است: «نجات خود را به عمل آورید» (فیلیپیان ۲:۱۲). ما این کار را با واقعاً سَروَر زندگی خود قرار دادن او انجام می‌دهیم. این نه چندان بر «دست کشیدن» از آنچه ما را خشنود می‌کند تأکید دارد، بلکه بر آنچه او را خشنود می‌کند تأکید دارد! ما از خود نمی‌پرسیم: «برای زندگی چه کاری می‌خواهم انجام دهم؟» بلکه، «او چه می‌خواهد من انجام دهم؟» ما مانند شمشون عمل نمی‌کنیم که همسری را انتخاب کرد زیرا «او در نظر من خوب به نظر می‌رسد» (داوران ۱۴:۳ NASB)، بلکه ترجیح می‌دهیم مانند کسی باشیم که به دنبال همسری است که سَروَر برای او انتخاب می‌کند. ما نمی‌پرسیم: «کجا می‌خواهم زندگی کنم؟» بلکه، «کجا سَروَر مرا برای خدمت به اوهدایت می‌کند؟» چنین سؤالاتی بر هر جنبه‌ای از زندگی ما تأثیر می‌گذارد.
برخی از ما عیسی را تقریباً در یک زمان به عنوان نجات‌دهنده و سَروَر پذیرفتیم. تیموتائوس، به عنوان مثال، جوان بود اما می‌توانست به او گفته شود «تا برای [همه] ایمانداران در گفتار، در زندگی، در محبت و در پاکی نمونه باشد» (۱ تیموتائوس ۴:۱۲). دیگران ممکن است سَروَر را به عنوان نجات‌دهنده بپذیرند اما سپس به زندگی برای خشنود کردن خود ادامه دهند. با این حال، او به ما اجازه نخواهد داد که به طور نامحدود بدون چالش ادامه دهیم. هنگامی که او در زندگی ما مداخله می‌کند، ممکن است سرانجام بپرسیم: «سَروَر، چه می‌خواهی من انجام دهم؟» برای جستجوی خدمت به او دیر نیست، زیرا سَروَر هرگز هیچ یک از فرزندان خود را که می‌خواهند او را با اعمال خود به عنوان سَروَر خود بپذیرند، رد نخواهد کرد.
سرانجام!
سرانجام هر موجودی عیسی را به عنوان سَروَر خواهد شناخت! می‌خوانیم: «به نام عیسی هر زانو [باید] خم شود، از موجودات آسمانی و زمینی و دوزخی [شیطانی] و هر زبانی اعتراف کند که عیسی مسیح سَروَر است» (فیلیپیان ۲:۹-۱۱ JND). سرانجام همه او را سَروَر خواهند خواند. اما تفاوت عظیمی بین برکتی که کسانی که اکنون «می‌خواهند» دریافت می‌کنند و بلایی که کسانی که بعدها صرفاً «مجبورند» دریافت می‌کنند، وجود دارد. همه سرانجام او را به عنوان سَروَر خواهند داشت – پس، چرا اکنون نه؟
