پرسش: چگونه «محبت... کثرت گناهان را می‌پوشاند»، همانطور که در اول پطرس ۴:۸ آمده است؟
پاسخ: رسول پطرس در این رساله بسیار عملی است. رنج کشیدن موضوعی است که به وضوح در هر فصل از اول پطرس برجسته است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که مسیحیان باید انتظار رنج کشیدن را داشته باشند.
در آخرین شب خود با شاگردانش، خداوند عیسی به آنها گفت که او می‌رود. آنها نمی‌توانستند او را به جایی که می‌رفت دنبال کنند و دلتنگ او می‌شدند. شاگردانش او را جستجو می‌کردند اما او را نمی‌یافتند. سپس او به آنها یک فرمان جدید داد: آنها باید یکدیگر را دوست می‌داشتند (یوحنا ۱۳:۳۴). ما نیز باید محبت واقعی را به دیگران نشان دهیم.
همه اطرافیان باید از طریق محبت آنها به یکدیگر می‌دانستند که آنها شاگردان او هستند (آیه ۳۵). حداقل تا این مرحله، محبت واقعاً آنها را مشخص نکرده بود. گاهی اوقات آنها در میان خود در مورد اینکه کدام یک از آنها در پادشاهی که مشتاقانه انتظارش را می‌کشیدند، بزرگتر خواهد بود، بحث کرده بودند. بدون شک کلمات تند، و شاید حتی بیشتر از آن، در طول تعدادی از این بحث‌ها رد و بدل شده بود.
در روابط شخصی ما، آسیب رساندن به احساسات یکدیگر آسان است. متأسفانه، همه ما دروغ گفته‌ایم – برخی بیشتر، برخی کمتر. ما بی‌فکر بوده‌ایم و چیزهایی گفته‌ایم که نباید می‌گفتیم. و کارهای بسیار دیگری انجام داده‌ایم که، در حالی که جنایت علیه قوانین خدا یا انسان نبودند، قطعاً گناه بودند. رومیان ۱۴:۲۳ (NKJV) به ما می‌گوید: «هر آنچه از ایمان نیست، گناه است.» یعقوب ۴:۱۷ می‌گوید: «پس هر که می‌داند نیکی کند و نمی‌کند، برای او گناه است.»
محبت مانند محبت خداوند ما، بی‌صدا با این گناهان برخورد می‌کند. «اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (اول یوحنا ۱:۹). وقتی خدا گناهان را می‌بخشد، آنها را دوباره مطرح نمی‌کند؛ آنها از بین رفته‌اند. ما نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم، فقط خدا می‌تواند گناهان را ببخشد. با این حال، ما باید با محبت گناهانی را که دیگران علیه ما انجام داده‌اند، بپوشانیم، به جای اینکه به آنها فکر کنیم و آنها را دوباره مطرح کنیم، به خصوص زمانی که اعتراف شده و با آنها برخورد شده است. محبت به دنبال خیر دیگران است و نمی‌خواهد گناهان و شکست‌های آنها را منتشر کند.
پوشاندن کثرت گناهان به معنای نادیده گرفتن یا چشم‌پوشی از آنها نیست. گناه باید به درستی مورد بررسی قرار گیرد. وقتی این کار انجام شد، باید پایان یابد. اما نفس حیله‌گر است. آشکار کردن و انتشار گناهان دیگران راهی نه چندان ظریف برای تلاش برای بهتر نشان دادن خودمان است؛ در چنین رفتاری هیچ فروتنی وجود ندارد. باشد که خداوند به ما کمک کند تا دیگران را بسازیم، بر فضایل آنها تمرکز کنیم تا اینکه با انتشار خطاهای آنها به رنج‌هایشان اضافه کنیم!
اگر شهوت مشخصه دنیای ماست (اول پطرس ۴:۲)، محبت مشخصه برجسته رفاقت مسیحی است. ویژگی‌های دیگر در آن دایره می‌درخشند، اما ویژگی تاج‌گذاری – آنی که بدون آن همه چیز بیهوده یا بی‌ارزش است – محبت است. بنابراین، رسول گفت: «بالاتر از همه، محبت شدید به یکدیگر داشته باشید» (آیه ۸ NKJV). برای سومین بار در طول این رساله، پطرس محبت را به عنوان ویژگی برجسته شرکت مسیحی تأکید کرد. دو آیه دیگر عبارتند از: «چون جان‌های خود را در اطاعت از حقیقت از طریق روح در محبت صادقانه برادران پاک کرده‌اید، یکدیگر را با قلبی پاک با شدت دوست بدارید» (اول پطرس ۱:۲۲). «سرانجام، همه شما یکدل باشید، نسبت به یکدیگر دلسوز باشید؛ مانند برادران محبت کنید، مهربان باشید، مؤدب باشید» (اول پطرس ۳:۸). محبت از بی‌تفاوتی نسبت به گناه بسیار دور است؛ اما محبت لزوماً گناهان را آشکار نمی‌کند یا از شکست دیگران شاد نمی‌شود. در صورت امکان، محبت با گناهان به صورت خصوصی برخورد می‌کند، تا بی‌جهت عمومی نشوند. وقتی با آنها برخورد شد و داوری شدند، محبت دیگر از آنها صحبت نمی‌کند یا آنها را منتشر نمی‌کند. محبت شیطنت نمی‌کند یا مردم را به فضولی وادار نمی‌کند. محبت کثرت گناهان را می‌پوشاند، همانطور که مرد حکیم گفت: «نفرت نزاع برمی‌انگیزد، اما محبت همه گناهان را می‌پوشاند» (امثال ۱۰:۱۲). —همیلتون اسمیت (اقتباس از اولین رساله پطرس)
