درک اعمال نیک و زندگی مسیحی در تیطس

اعمال نیک

و رساله به تیطس

مقدمه رساله به تیطس در کتاب مقدس مطالعاتی نسخه استاندارد انگلیسی (Crossway Books)، به ما می‌گوید که «موضوع تیطس، پیوند ناگسستنی بین ایمان و عمل، اعتقاد و رفتار است.» و دیوید وست در تفسیر خود بر تیطس در آنچه کتاب مقدس می‌آموزد (Ritchie Pub.)، می‌گوید: «این رساله چیزهای زیادی در مورد اعمال (ergon) به ما می‌گوید. «نه به وسیله اعمال نیکویی که ما انجام داده‌ایم، بلکه بر اساس رحمت خود ما را نجات داد» (تیطس 3:5). خود تیطس باید الگویی از اعمال نیک باشد (تیطس 2:7). ما باید قومی برای ملکیت خود مسیح باشیم که مشتاق اعمال نیک هستند (تیطس 2:14)؛ ما باید برای هر کار نیکو آماده باشیم (تیطس 3:1)، مراقب باشیم تا اعمال نیک را حفظ کنیم (تیطس 3:8) و یاد بگیریم که اعمال نیک را حفظ کنیم (تیطس 3:14).»

از آنجا که «اعمال نیک» به طور عمیق توسط سایر نویسندگان ویژه پوشش داده شده است، این مقاله بر اعمال نیک در رساله به تیطس تمرکز خواهد کرد، که به عنوان یک موضوع کلی به انجام «اعمال نیک» می‌پردازد (تیطس 1:16؛ تیطس 2:7،10،14؛ تیطس 3:1، 5، 8،14).

فصل 1 – مشایخ واجد شرایط

در فصل 1، به تیطس دستور داده می‌شود که در هر شهر مشایخ را منصوب کند، و اطمینان حاصل کند که زندگی آنها با استاندارد بالایی که کتاب مقدس از رهبران کلیسا می‌خواهد، مطابقت دارد. اولین شرط این است که آنها باید بی‌عیب یا بی‌نقص باشند (تیطس 1:6). این بدان معناست که هیچ امکانی برای متهم کردن آنها به رفتار غیراخلاقی در زندگی شخصی و رهبری آنها در کلیسای محلی وجود نداشته باشد. با شواهد «اعمال نیک» در زندگی و خدمت آنها، آنها نمونه‌ای برای بقیه جماعت می‌شوند تا از آنها پیروی کنند.

ما در زمانی زندگی می‌کنیم که بسیاری از رهبران در خدمات مسیحی در اخلاق، صداقت مالی، و در زمینه‌های غرور و خودستایی شکست‌های جدی داشته‌اند. شیطان بدون شک از اثر «مشهور» تلویزیون، مقادیر هنگفت پول برای پخش چنین برنامه‌هایی، و محبوبیت «ستاره راک» که منجر به غرور می‌شود، برای سقوط آنها استفاده می‌کند. هنگامی که رهبران مشهور شکست می‌خورند، این نام مسیح را بی‌اعتبار می‌کند، پیروان را ناامید می‌کند و گاهی حتی آنها را از پیروی مسیح باز می‌دارد. برخلاف روش بسیاری از رهبران گمراه امروزی، پولس این الگو را برای رهبری ارائه می‌دهد: «از من پیروی کنید، همانطور که من از مسیح پیروی می‌کنم» (1 قرنتیان 11:1 NIV).

او روشن می‌سازد که به دنبال پیروان شخصی نیست، بلکه صرفاً به ارائه انجیل در قدرت روح‌القدس، و هدایت شنوندگان خود به پیروی از مسیح علاقه دارد. «زیرا درخواست ما از خطا یا انگیزه‌های ناپاک سرچشمه نمی‌گیرد، و ما سعی در فریب شما نداریم. برعکس، ما به عنوان مردانی صحبت می‌کنیم که خدا آنها را تأیید کرده تا انجیل به آنها سپرده شود. ما سعی در خشنود کردن انسان‌ها نداریم، بلکه خدا را، که قلب‌های ما را می‌آزماید. شما می‌دانید که ما هرگز از چاپلوسی استفاده نکردیم، و نه ماسکی برای پوشاندن طمع به چهره زدیم – خدا شاهد ماست. ما به دنبال ستایش از انسان‌ها نبودیم، نه از شما و نه از هیچ کس دیگر» (1 تسالونیکیان 2:3-6).

پولس به تیطس هشدار می‌دهد که اعمال کریتی‌ها با انجیل در تضاد است. آنها «نافرمان، پرحرف... با تعلیم برای سود شرم‌آور، خانواده‌ها را به هم می‌ریزند... دروغگو، حیوانات شرور، شکم‌پرستان تنبل» هستند (تیطس 1:10-12). آنها مانند مردمی هستند که خداوند به آنها اشاره کرد: «این مردم مرا با لب‌های خود احترام می‌گذارند، اما قلب‌هایشان از من دور است. آنها مرا بیهوده پرستش می‌کنند» (مرقس 7:6-7). به عبارت دیگر، آنها فقط حرف می‌زنند، زیرا اعمالشان نشان می‌دهد که از خدا دور هستند. کریتی‌هایی که پولس به آنها اشاره می‌کند، فقط ایمانداران ظاهری هستند، نه ایمانداران عملی: «هم ذهن و هم وجدان آنها فاسد شده است. آنها ادعا می‌کنند که خدا را می‌شناسند، اما با اعمال (کارهای) خود او را انکار می‌کنند. آنها نفرت‌انگیز، نافرمان و برای انجام هیچ کار خوبی نامناسب هستند» (تیطس 1:15-16).

در یک کلیسای محلی، یک رهبر روحانی باید زندگی نمونه‌ای در برابر خدا و انسان داشته باشد. «گله خدا را که تحت مراقبت شماست، شبانی کنید، به عنوان ناظر خدمت کنید – نه به این دلیل که مجبورید، بلکه به این دلیل که مایلید، همانطور که خدا می‌خواهد شما باشید؛ نه حریص برای پول، بلکه مشتاق خدمت؛ نه بر کسانی که به شما سپرده شده‌اند سلطه جویید، بلکه نمونه‌ای برای گله باشید» (1 پطرس 5:2-3).

فصل 2 – نگرش‌های مسیحی

در این فصل پولس به رفتارهای صحیح و اصول زندگی مسیحی در تضاد با معلمان دروغین فصل قبل می‌پردازد. کار تیطس در کرت عمدتاً شبانی است، و پولس به او یادآوری می‌کند که دائماً با افراد مختلف – مردان مسن، زنان مسن، زنان جوان، مردان جوان و بردگان – صحبت کند (تیطس 2:1-10). تعلیم او باید مطابق با «تعلیم صحیح» باشد و نه مانند تعلیم کریتی‌ها. خود تیطس باید الگویی از اعمال نیک باشد تا به انجیل بی‌احترامی نکند. «در همه چیز با انجام کارهای نیکو، برای آنها نمونه باشید. در تعلیم خود صداقت، جدیت و صحت گفتار را نشان دهید که قابل محکومیت نباشد» (تیطس 2:7-8).

لیستی از «اعمال نیک» وجود دارد که مردان مسن در کلیسا باید انجام دهند: «به مردان مسن بیاموزید که معتدل، شایسته احترام، خویشتن‌دار، و در ایمان، در محبت و در استقامت استوار باشند.» (تیطس 2:2) اینها اعمالی هستند که بلوغ را نشان می‌دهند و به ایجاد تعادل در یک کلیسای محلی کمک می‌کنند – چیزی که امروز بسیار مورد نیاز است.

به همین ترتیب، زنان مسن باید بلوغ روحانی را با آموزش زنان جوان‌تر نشان دهند که چگونه به شوهران خود کمک کنند و همچنین مادران خوبی باشند که فرزندان خود را طبق کلام تربیت می‌کنند. به این ترتیب «کار» خدا مورد تحقیر قرار نگیرد. «به همین ترتیب، به زنان مسن بیاموزید که در شیوه زندگی خود محترم باشند، نه بدگویان و نه معتاد به شراب زیاد، بلکه آنچه را که نیکوست تعلیم دهند. سپس آنها می‌توانند زنان جوان‌تر را تربیت کنند تا شوهران و فرزندان خود را دوست داشته باشند، خویشتن‌دار و پاک باشند، در خانه مشغول باشند، مهربان باشند، و مطیع شوهران خود باشند، تا هیچ کس کلام خدا را بدنام نکند» (تیطس 2:3-5).

مردان جوان تشویق می‌شوند که خویشتن‌دار باشند (تیطس 2:6)؛ بدون شک پولس به بسیاری از فعالیت‌های بی‌پروا جوانی اشاره می‌کرد. فکر می‌کنم او به نیاز به تقدس شخصی به ویژه در مورد رفتار آنها با زنان جوان‌تر صحبت می‌کرد. پولس در نامه‌های خود به تیموتائوس جوان می‌نویسد: «از شهوات شیطانی جوانی بگریز، و عدالت، ایمان، محبت و صلح را دنبال کن» (2 تیموتائوس 2:22)؛ و او همچنین به تیموتائوس دستور داد که «با مردان جوان‌تر مانند برادران، با زنان مسن‌تر مانند مادران، و با زنان جوان‌تر مانند خواهران، با پاکی مطلق رفتار کند» (1 تیموتائوس 5:1-2). مردان جوان خداپرست باید اعمال نیک تقدس و پاکی را انجام دهند، با دوستان زن جوان خود با احترام رفتار کنند تا خداوند را خشنود سازند و نمونه‌ای برای دیگران باشند. «هیچ کس به دلیل جوانی شما را تحقیر نکند، بلکه در گفتار، در زندگی، در محبت، در ایمان و در پاکی، نمونه‌ای برای ایمانداران باشید» (1 تیموتائوس 4:12).

به بردگان، خدمتکاران و کارگران اجیر گفته می‌شود که نحوه کار آنها باید «تعلیم در مورد خدا نجات‌دهنده ما را جذاب کند» (تیطس 2:10). می‌توانیم از خودمان این سوالات را بپرسیم: ما در محل کار چگونه هستیم؟ آیا صادق هستیم؟ آیا اخلاق مسیحی را رعایت می‌کنیم؟ آیا بدون غرغر کار می‌کنیم؟ «هر کاری که می‌کنید، با تمام وجود انجام دهید، گویی برای خداوند کار می‌کنید، نه برای انسان‌ها» (کولسیان 3:23).

فصل 3 – اعمال نیک برای همه

فصل سوم به اعمال عمومی ایمان می‌پردازد که «اعمال نیک» را تشکیل می‌دهند که همه ایمانداران باید انجام دهند. اطاعت از اقتدار یک «عمل نیک» مهم است (تیطس 3:1). همانطور که فصل اول تیطس نشان می‌دهد، خدا مشایخ را در کلیسای محلی به عنوان بخشی از رهبری برای حفظ ساختار و نظم قرار داده است. ما باید مطیع آنها باشیم تا کلیسای محلی بتواند به شیوه‌ای مثبت و پربار عمل کند. نامه به عبرانیان می‌گوید: «از رهبران خود اطاعت کنید و مطیع اقتدار آنها باشید. آنها بر شما نظارت می‌کنند به عنوان کسانی که باید حساب پس دهند. از آنها اطاعت کنید تا کارشان شادی باشد، نه بار، زیرا این به نفع شما نخواهد بود» (عبرانیان 13:17). و پولس به کلیسای تسالونیکی می‌نویسد: «اکنون از شما برادران می‌خواهیم که به کسانی که در میان شما سخت کار می‌کنند، که در خداوند بر شما هستند و شما را نصیحت می‌کنند، احترام بگذارید. به دلیل کارشان، آنها را در بالاترین احترام در محبت نگه دارید» (1 تسالونیکیان 5:12-13). مشایخ باید به ساختن کلیسای محلی کمک کنند، و همانطور که ما از آنها اطاعت می‌کنیم و تحت هدایت آنها کار می‌کنیم، بخشی از آن کار می‌شویم.

تیطس 3 تصویری جالب از پیام انجیل به ما می‌دهد. با وضعیت گناهکار، تجدیدناپذیر و بی‌ارزش انسان آغاز می‌شود (تیطس 3:3)، سپس نجات بزرگ و کامل را که مهربانی و محبت خدا به ما نشان داد، ارائه می‌دهد (تیطس 3:4-5)، و سپس کار روح‌القدس در تجدید و قدرت ساکن از طریق عیسی مسیح نجات‌دهنده ما (تیطس 3:5-6)، و با توجیه ما به فیض و امیدی که اکنون داریم پایان می‌یابد (تیطس 3:7). به همین دلیل است که ما باید خود را «به انجام آنچه نیکوست» اختصاص دهیم (تیطس 3:8). این فقط برای کارگران تمام وقت مسیحی نیست، بلکه «این چیزها عالی و برای همه سودمند است» (تیطس 3:8).

اعمال نیک نباید به چند فعالیت خاص محدود شود، بلکه باید جزء لاینفک تمام کارهایی باشد که انجام می‌دهیم. هیچ چیز با زندگی برای خداوند و لذت بردن از یک زندگی پربار قابل مقایسه نیست، و این می‌تواند تجربه ما باشد اگر به خداوند اجازه دهیم تا برنامه‌های خود را در ما و از طریق ما به انجام برساند. «و ما این را دعا می‌کنیم تا شما بتوانید زندگی‌ای شایسته خداوند داشته باشید و او را در هر جهت خشنود سازید: در هر کار نیکو ثمر آورید» (کولسیان 1:10).

پرورش عادت اعمال نیک

مسیر مسیحی ساده‌تر می‌شد اگر عادت اعمال نیک را پرورش می‌دادیم. مسئله انجام کاری برجسته و سپس بازگشت به خودخواهی برای بقیه روز نیست. مسیحی واقعی با عزمی راسخ به جلو می‌رود که هیچ چیز سرعت او را تغییر نخواهد داد مگر اینکه به تدریج گام‌های خود را به سمت هدف تندتر کند. فکر می‌کنم پولس وقتی می‌نویسد: «این سخنی وفادارانه است، و من می‌خواهم شما این چیزها را دائماً تأیید کنید، که کسانی که به خدا ایمان آورده‌اند باید مراقب باشند تا اعمال نیک را حفظ کنند» (تیطس 3:8)، همین را در ذهن دارد. پولس با نمونه‌ای شگفت‌انگیز سرعت را تعیین کرد، و من مطمئنم که برای ما دشوار است که با او همگام شویم، اما تلاش کردن کار بزرگی است.