کلمه «ناپاک» را می‌توان به «شخص بی‌خدا یا دنیوی» ترجمه کرد. دنیوی‌گرایی دشمن تقوا است. ما می‌دانیم که مسیحی سه دشمن اصلی دارد: دنیا، جسم و شیطان. اغلب اشاره شده است که جسم با روح مبارزه می‌کند (غلاطیان ۵:۱۷)، در حالی که شیطان در تقابل مستقیم با خداوند عیسی مسیح است، و سیستم دنیا با عدالت پدر مخالفت می‌کند. یعقوب به ما یادآوری می‌کند که «دوستی با دنیا دشمنی با خداست» و ادامه می‌دهد که «پس هر که بخواهد دوست دنیا باشد، خود را دشمن خدا می‌سازد» (یعقوب ۴:۴). یوحنای سالخورده اضافه می‌کند: «دنیا و چیزهای آن را دوست ندارید. اگر کسی دنیا را دوست داشته باشد، محبت پدر در او نیست» (۱ یوحنا ۲:۱۵).
برای ما مهم است که درک کنیم که دنیوی‌گرایی بیشتر در مورد فعالیت‌های ما نیست—آنچه انجام می‌دهیم و کجا انجام می‌دهیم—بلکه بیشتر در مورد نگرش‌های ماست. ممکن است یک مسیحی از سرگرمی‌های مشکوک و مکان‌های مشکوک دوری کند و همچنان دنیا را دوست داشته باشد. دنیوی‌گرایی بیشتر یک مسئله قلبی است که بر عواطف و توانایی‌های ما تأثیر می‌گذارد. این بر قلب ما در ارتباط با پاسخ ما به محبت خدا تأثیر می‌گذارد، و بر توانایی‌های ما در اطاعت از اراده خدا تأثیر می‌گذارد. در زمینه تقوا، همچنین کمک می‌کند که به یاد داشته باشیم که این دنیا در حال حاضر، اما به طور موقت، تحت سلطه شریر است (افسسیان ۲:۲، ۶:۱۲؛ یوحنا ۱۲:۳۱، ۱۴:۳۰، ۱۶:۱۱). به عنوان ایمانداران به مسیح، «دنیا برای من مصلوب شده است، و من برای دنیا» (غلاطیان ۶:۱۴)، و ما باید خود را «از دنیا پاک نگه داریم» (یعقوب ۱:۲۷).
همه اینها به این معنی است که دنیوی‌گرایی دشمن تقوا است! راه حل این است که به یاد داشته باشیم که ما از بالا متولد شده‌ایم، آسمان خانه ماست، و ما یک هدف باشکوه برای قرار دادن عواطف خود داریم!
