کار تمام شده مسیح: به طور کامل پرداخت شد
واعظان انجیل گاهی اوقات به «کار تمام شده مسیح» اشاره می‌کنند. افرادی که با پیام مسیحی ناآشنا هستند ممکن است تعجب کنند که دقیقاً منظور از این عبارت چیست. ممکن است در دام استفاده از اصطلاحات تخصصی در وعظ بیفتیم، با فرض اینکه دیگران چیزهایی را که ما به راحتی بدیهی می‌دانیم، درک خواهند کرد. این عبارت از کجا سرچشمه گرفته است؟
کلید گشودن معنای این عبارت در یوحنا ۱۹:۳۰ یافت می‌شود. پس از شش ساعت عذاب بر صلیب – سه ساعت آخر در تاریکی مطلق سپری شد – عیسی قبل از تسلیم روح خود فریادی بلند برآورد. بیشتر ترجمه‌های انگلیسی کتاب مقدس، فریاد او را به صورت یک عبارت ترجمه می‌کنند: «تمام شد.» اما در متن یونانی، تنها یک کلمه استفاده شده است – tetelestai, به معنای «به طور کامل پرداخت شد.» این کلمه خاص پیشینه جالبی دارد. این کلمه بر روی رسیدهای مالیاتی رومی نوشته می‌شد زمانی که یک صورتحساب پرداخت شده بود. عبارتی که مسیح بر زبان آورد، یک عبارت پیروزمندانه بود، زیرا لوقا ۲۳:۴۶ به ما می‌گوید که او «با صدای بلند فریاد زد.» شنوندگانی که نزدیک صلیب ایستاده بودند، چیزی را از کاربرد روزمره آن عبارت درک می‌کردند که ما امروز ممکن است آن را درک نکنیم. منظور عیسی چه بود؟ چه چیزی به طور کامل پرداخت شده بود؟
تمام شده در عهد جدید
کار همیشه تمام نمی‌شود. بسیاری از پروژه‌های جاه‌طلبانه با شور و شوق آغاز می‌شوند و سپس به دلایلی رها می‌شوند. در طول خدمت زمینی خود، عیسی از مردی صحبت کرد که یک پروژه ساختمانی را آغاز کرد و نتوانست آن را به پایان برساند (لوقا ۱۴:۲۸-۳۰). چگونه او به خاطر شروع کاری که نمی‌توانست به پایان برساند، مورد تمسخر قرار می‌گرفت! تاریخ بشر پر از چنین شکست‌هایی است.
در مقابل، آیات آغازین کتاب مقدس، کاری را توصیف می‌کنند که به پایان رسیده بود. در پیدایش ۲:۱-۲ به وضوح به ما گفته شده است که «آسمان‌ها و زمین تمام شدند» و «خدا کار خود را که ساخته بود به پایان رسانید؛ و او استراحت کرد.» (این کلمات جای زیادی برای نظریه تکامل نمی‌گذارند!)
در یوحنا ۱۹:۳۰ کار دیگری به پایان رسید، و عیسی به یک معنا استراحت کرد – زیرا به ما گفته شده است که او پس از برآوردن فریاد پیروزمندانه بلند خود، «سر خود را خم کرد.» مردم اغلب سر زخمی و تغییر شکل یافته‌ای را تصور می‌کنند که گویی از خستگی به جلو افتاده است، اما عبارت استفاده شده چیز دیگری را نشان می‌دهد. در واقع عیسی سر خود را به عقب خم کرد، عمداً آن را در وضعیتی از استراحت قرار داد، مانند روی یک بالش، با صورت رو به بالا. مانند کار خلقت، کار بزرگ دیگری به پایان رسیده بود، و کسی که آن را به پایان رسانده بود می‌توانست استراحت کند. این کار چه بود؟
ناتمام در عهد عتیق
کتاب عبرانیان یک تضاد را ارائه می‌دهد. کاهنان عهد عتیق دائماً مشغول کار خود بودند و به سختی می‌توانستند استراحت کنند. آنها به تصویر کشیده شده‌اند که ایستاده‌اند, نه نشسته، و «همان قربانی‌ها را بارها و بارها تقدیم می‌کنند، که هرگز نمی‌توانند گناهان را بردارند» (عبرانیان ۱۰:۱۱ NKJV). آنها به مقررات سختگیرانه در روال روزانه تقدیم قربانی‌ها بر روی مذبح در خیمه یا در معبد اورشلیم پایبند بودند. به ویژه روز سالانه کفاره، یادآور گناهان بود زیرا خون گاوها و بزها هرگز نمی‌توانست با مشکل ریشه‌ای مقابله کند. گناه نیاز به قربانی داشت، و اگرچه قربانی‌های حیوانی انجام می‌شد، اما «آگاهی از گناهان» باقی می‌ماند، و پرستش‌کنندگان به طور کامل آنچه خدا می‌خواست باشند، نمی‌شدند (عبرانیان ۱۰:۱-۴).
خداوند همیشه چیزی بسیار بهتر را برنامه‌ریزی کرده بود. سیستم قربانی که قبل از مرگ مسیح انجام می‌شد، به عنوان تصویری از یک حقیقت ابدی عمل می‌کرد که خدا منتظر بود آن را آشکار کند. آن قربانی‌های حیوانی واقعاً او را خشنود نمی‌کردند، اما چیز دیگری خشنود می‌کرد. در اطاعت از آن طرح ابدی، مسیح با میل خود به جهان آمد و خود را به عنوان قربانی نهایی و پایانی برای گناه بر صلیب در جلجتا تقدیم کرد (عبرانیان ۱۰:۵-۱۰). برخلاف کار آن کاهنان قدیم، کار قربانی او به پایان رسیده است. «یک قربانی برای گناهان برای همیشه» تقدیم شده است، و پس از آن کار تمام شده، او «در دست راست خدا نشست» (عبرانیان ۱۰:۱۲). کاری که او به پایان رساند هرگز نیازی به تکرار ندارد.
این پیام قاطع رساله به عبرانیان، با نشان دادن اینکه چگونه همه آن در مسیح تحقق یافته و لغو شده است، بر کل سیستم قربانی عهد عتیق نور می‌افکند. در سرود خود که با کلمات «گوش کن! صدای عشق و رحمت از جلجتا بلند می‌شود» آغاز می‌شود، جاناتان ایوانز (۱۷۴۸-۱۸۰۹) حقیقت را به خوبی با این کلمات خلاصه کرد:
تمام شد همه انواع و سایه‌ها
از قانون تشریفاتی،
تمام شد آنچه خدای ما وعده داده بود؛
مرگ و جهنم دیگر نخواهند ترساند.
«تمام شد! تمام شد!»
قدیسان، از اینجا آرامش خود را بگیرید.»
کار کفاره مسیح بر صلیب هرگز تکرار نخواهد شد.
اطمینان او
پیام کار تمام شده مسیح، پیام آرامش و اطمینان است. اگر مطمئن نبودیم که کار به پایان رسیده است، چگونه می‌توانستیم از نجات خود مطمئن باشیم؟ اگر خداوند عیسی کار را به پایان نرسانده بود، پس ممکن بود ما نیاز داشته باشیم که سهم خود را برای تکمیل آن انجام دهیم. اما چقدر باید انجام دهیم تا از نجات خود مطمئن باشیم؟ آیا چیزی هست که بتوانیم انجام دهیم؟ آیا می‌توانیم چیزی به کار مسیح اضافه کنیم؟
پاسخ به این سوال یک «نه!» ساده و مستقیم است. ما نمی‌توانیم چیزی به آن کار تمام شده اضافه کنیم. ما باید از شخصی که آن فریاد پیروزمندانه بلند را از صلیب برآورد – شخص دوم تثلیث، کلمه ابدی، پسر خدای زنده – قدردانی کنیم. او تنها «قدوس، بی‌عیب، بی‌لکه، جدا از گناهکاران، و بالاتر از آسمان‌ها شده است» (عبرانیان ۷:۲۶). او نیازی به قربانی برای گناهان خود نداشت زیرا او بی‌گناه بود. کار او یک عمل «یک بار برای همیشه» بود که، برخلاف کار کاهنان قدیم، نیازی به تکرار ندارد (عبرانیان ۷:۲۷).
وقتی به شخص و کار او فکر می‌کنیم، چگونه می‌توانیم چیزی به آنچه او انجام داده است اضافه کنیم؟ سهم ما صرفاً این است که بپذیریم آنچه او انجام داده است و بر آن کار تمام شده تکیه کنیم. نجات شایسته نیست و نمی‌توان آن را به دست آورد. این به فیض خداست که ما از طریق ایمان نجات می‌یابیم، و «نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند» (افسسیان ۲:۸-۹). آگوستوس تاپلیدی (۱۷۴۰-۱۷۷۸) در سرود محبوب خود «صخره اعصار» این سطور را نوشت:
«چیزی در دست خود نمی‌آورم،
فقط به صلیب تو چنگ می‌زنم.»
این باید نگرش ما باشد. ما به عنوان گناهکاران نیازمند و گناهکار، با دست خالی به خدای قدوس می‌آییم. با آگاهی از گناه و ناپاکی خود، و آگاه از اینکه شایسته هستیم به جهنم افکنده شویم و برای همیشه از خدا جدا شویم، تشخیص می‌دهیم که دیگری جای ما را گرفته است. مسیح تحت داوری عادلانه خدا مرد. او خود را به عنوان تنها قربانی برای گناهکاران داد و «گناهان ما را در بدن خود بر درخت حمل کرد» (۱ پطرس ۲:۲۴). ما باید با ایمان به آن کار چنگ بزنیم، با این باور که او آن را برای ما انجام داد.
پذیرش ما
به یاد داشته باشید عبارت tetelestai به معنای «به طور کامل پرداخت شد» است. هر یک از ما بدهکار هستیم. ما علیه خدا گناه کرده‌ایم و گناهکار هستیم. گناه باید مورد رسیدگی قرار گیرد، زیرا خدا عادل است. خداوند عیسی مجازات ما را تحمل کرد تا بدهی ما لغو شود. آیا به او اعتماد دارید؟ آیا می‌توانید این را با فرانسیس ریدلی هاورگال بگویید؟
«من به تو اعتماد دارم، خداوند عیسی،
فقط به تو اعتماد دارم!
به تو برای نجات کامل اعتماد دارم،
بزرگ و آزاد.»
ما به دیگری نیاز نداریم، زیرا تنها عیسی می‌تواند گناهکاران گمراه را نجات دهد. در عبرانیان این کلمات شگفت‌انگیز را می‌خوانیم:
یک بار در پایان اعصار، او ظاهر شده است تا گناه را با قربانی کردن خود از بین ببرد (عبرانیان ۹:۲۶).
بدهی پرداخت شده است! چگونه ما، گناهکاران فقیر و محدود، می‌توانیم چیزی به کار پسر خود خدا اضافه کنیم؟ این غیرممکن است! سهم ما صرفاً این است که آنچه او انجام داده است را بپذیریم، او را برای آن ستایش و شکر کنیم، و سپس خبر خوب را به دیگران بگوییم.
هنوز امروز این پیام بی‌نظیر اعلام می‌شود:
او همچنین قادر است کسانی را که از طریق او به خدا می‌آیند، به طور کامل نجات دهد، زیرا او همیشه زنده است تا برای آنها شفاعت کند (عبرانیان ۷:۲۵).
مردم نجات یافته او برای همیشه او را برای آن کار کامل و تمام شده در جلجتا ستایش خواهند کرد، اما ما می‌توانیم آهنگ پرستش قلبی را اکنون آغاز کنیم: «هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای!»
]
