این سؤال اغلب در ذهن مردم خداوند، به ویژه کسانی که در ایمان جوان هستند، مطرح می‌شود: «اگر پس از نجات یافتن گناه کنیم، چه باید کرد؟»
بسیاری از فرزندان خدا گفته‌اند: «می‌دانم که به مسیح ایمان آورده‌ام و می‌بینم که گناهانم با خون او برداشته شده‌اند؛ اما آنچه مرا آزار می‌دهد، گناهانی است که اکنون مرتکب می‌شوم و با آنها چه باید بکنم؟» پاسخ مستقیم به این سؤال در اول یوحنا ۲: ۱-۲ یافت می‌شود:
ای فرزندان کوچک من، این چیزها را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. و اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیح عادل: و او کفاره گناهان ماست.
این به وضوح برای ایمانداران نوشته شده است، زیرا رسول آنها را «فرزندان من» خطاب می‌کند؛ یعنی کسانی که از خدا متولد شده‌اند. و باز هم، «ما شفیعی نزد پدرداریم،» زیرا تنها کسانی که دوباره متولد شده‌اند می‌توانند خدا را پدر خود بنامند.
همه گناهان با یک قربانی برداشته شدند
اولین چیزی که باید ببینیم این است که، به عنوان ایمانداران به خداوند عیسی، همه گناهان ما در برابر خدا با یک قربانی بر روی صلیب برداشته شده‌اند، همانطور که در رساله به عبرانیان به طور کامل توضیح داده شده است؛ زیرا تا زمانی که این دیده نشود، همیشه در ذهن سردرگمی وجود خواهد داشت، و دانش ما از بخشش گناهان با کار مسیح که همه آنها را در زمانی که همه آینده بودند، برطرف کرد، اشتباه گرفته می‌شود. در عبرانیان ۱۰:۱۱-۱۲، ۱۴ می‌خوانیم:
و هر کاهن هر روز ایستاده، خدمت می‌کند و بارها همان قربانی‌ها را تقدیم می‌کند، که هرگز نمی‌توانند گناهان را بردارند: اما این مرد [مسیح]، پس از اینکه یک قربانی برای گناهان تقدیم کرد، برای همیشه در دست راست خدا نشست... زیرا با یک قربانی، او کسانی را که تقدیس شده‌اند، برای همیشه کامل کرده است.
کاهنان، تحت شریعت، می‌ایستادند و «بارها همان قربانی‌ها را تقدیم می‌کردند، که هرگز نمی‌توانستند گناهان را بردارند،» بنابراین کار آنها هرگز تمام نمی‌شد؛ اما این مرد [مسیح] یک قربانی تقدیم کرد، و «برای همیشه در دست راست خدا نشست.»
فقط یک قربانی برای گناهان
آیا می‌بینید، خواننده عزیز، که فقط یک قربانی برای گناهان وجود دارد، و هرگز دیگری نخواهد بود؟ بنابراین اگر همه گناهان شما در آن زمان برداشته نشدند، هرگز نمی‌توانند برداشته شوند، زیرا مسیح دوباره نخواهد مرد.
کتاب مقدس هرگز از گناهانی که «تا زمان توبه» برداشته شده‌اند، سخن نمی‌گوید
مردم اغلب می‌گویند: «می‌دانم که گناهانم تا زمان توبه‌ام برداشته شده‌اند»؛ اما کتاب مقدس هرگز به این شیوه سخن نمی‌گوید. مسیح گناهان شما را چه زمانی بر دوش کشید؟ بر روی صلیب. آیا او بخشی از گناهان شما را بر دوش کشید، یا آنها را تا روز توبه‌تان برطرف کرد؟ نه؛ اگر او یکی را بر دوش کشید، همه آنها را در زمانی که همه آینده بودند، زمانی که شما هیچ یک از آنها را مرتکب نشده بودید، بر دوش کشید؛ زیرا، نام او مبارک باد، او «یک قربانی برای گناهان» تقدیم کرد، و سپس «برای همیشه در دست راست خدا نشست.»
معنای «برای همیشه»
این کلمه «برای همیشه» آن کلمه‌ای نیست که برای ابدیت استفاده می‌شود، بلکه به معنای پیوسته، بدون وقفه، هرگز برای تقدیم قربانی دیگر یا تکمیل کار؛ و دلیل اینکه او اینگونه در دست راست خدا نشسته است، این است که:
با یک قربانی، او کسانی را که تقدیس شده‌اند، برای همیشه (همان کلمه) کامل کرده است.
او ما را برای همیشه کامل کرده است، بنابراین او برای همیشه نشسته است. ارزش یک قربانی او، که همه گناهان ما را برطرف کرد، برای همیشه است؛ بنابراین او دیگر کاری در طول ابدیت در مورد برطرف کردن گناهان کسانی که به نام او ایمان دارند، ندارد.
البته، هنگامی که روحی برای اولین بار توسط روح‌القدس بیدار می‌شود، فقط گناهان گذشته است که به آگاهی او می‌رسد و او می‌داند که بخشیده شده‌اند؛ اما سپس، هنگامی که ما دانش بخشش را به دست می‌آوریم، می‌بینیم که کاری که گناهان ما را برطرف کرد، زمانی انجام شد که همه آنها آینده بودند، و ارزش آن یک قربانی فقط تا روز توبه‌مان نبود. اکنون ما کسی را می‌بینیم که کار را انجام داد «برای همیشه در دست راست خدا نشست،» زیرا او ما را برای همیشه با آن یک قربانی کامل کرده است؛ و خدا می‌گوید:
گناهان و بی‌عدالتی‌های آنها را دیگر به یاد نخواهم آورد. (عبرانیان ۱۰:۱۷.)
بخشش گناهان سهم مشترک همه مسیحیان است، همانطور که در اول یوحنا ۲:۱۲ می‌خوانیم:
ای فرزندان کوچک، به شما می‌نویسم، زیرا گناهان شما به خاطر نام او بخشیده شده است.
گفتن اینکه گناهان آینده ما بخشیده شده‌اند، بی‌معنی است، زیرا ما آنها را مرتکب نشده‌ایم و نباید در آینده به گناه کردن فکر کنیم؛ اما ما همیشه می‌توانیم، به عنوان مسیحیان، همانطور که در کولسیان ۱:۱۴ آمده است، بگوییم:
که در او ما رهایی را از طریق خون او داریم، یعنی بخشش گناهان.
بخشش توجیه‌کننده در مقابل بخشش پدرانه
اما بسیاری فکر کرده‌اند: «اگر ما ‘بخشش گناهان’ را داریم، چرا در اول یوحنا ۱:۹ می‌خوانیم:
اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است تا گناهان ما را ببخشد؟»
حس دیگری وجود دارد که کتاب مقدس از بخشش سخن می‌گوید؛ هنگامی که فرزند خدا گناه کرده است، و مشارکت او قطع شده است، و او گناه خود را اعتراف می‌کند، بخشش را دریافت می‌کند، نه به معنای عدم انتساب، همانطور که در رومیان ۴:۷-۸، بلکه به معنای بازگرداندن مشارکت و شادی، که توسط گناه قطع شده بود. آیه بالا (اول یوحنا ۱:۹) یک بیانیه کلی است، و هم به گناهکاری که برای اولین بار به خدا می‌آید و گناهان خود را اعتراف می‌کند، و بدین ترتیب بخشش را یک بار برای همیشه بر اساس مرگ مسیح دریافت می‌کند، و هم به فرزند خدا که گناه کرده و اعتراف می‌کند، و بخشش را به عنوان یک فرزند از پدر دریافت می‌کند، اعمال می‌شود. یکی را می‌توان بخشش توجیه‌کننده در مورد گناهکار نامید؛ و دیگری را، بخشش پدرانه، یا بخشش حکومتی، در مورد یک قدیس؛ و تمایز بین این دو بسیار مهم است.
