چقدر از خودمان را نگه داشته‌ایم؟
دیدگاه خدا با دیدگاه انسان متفاوت است. به این فکر کنید: ارزش هدیه ما به خدا نه با مقدار چیزی که می‌دهیم، بلکه با مقدار چیزی که از آنچه او به ما می‌دهد، نگه می‌داریم، سنجیده می‌شود!
به این آیات توجه کنید: عیسی نزدیک صندوق جمع‌آوری در معبد نشست و تماشا کرد که مردم پول خود را می‌انداختند. بسیاری از ثروتمندان مقادیر زیادی را انداختند. سپس یک بیوه فقیر آمد و دو سکه کوچک انداخت. عیسی شاگردان خود را فراخواند و گفت: «به راستی به شما می‌گویم، این بیوه فقیر بیشتر از همه کسانی که کمک می‌کنند، داده است. زیرا آنها بخش کوچکی از مازاد خود را دادند، اما او، با وجود فقرش، تمام آنچه را که برای زندگی داشت، داد» (مرقس ۱۲:۴۱-۴۴ NLT).
عیسی کنار صندوق جمع‌آوری نشست و همه را تماشا کرد که هدایای خود را می‌انداختند. برخی از هدایا آنقدر بزرگ بودند که توجه مردم را جلب می‌کردند. برخی متوسط بودند. برخی آنقدر ناچیز بودند که نگاه سرزنش‌آمیز برخی افراد را به خود جلب می‌کردند. مردان هدایا را بر اساس آنچه داده شده بود ارزیابی می‌کردند، اما ارزیابی عیسی متفاوت بود. او ارزش هدیه را بر اساس آنچه نگه داشته شده بود، ارزیابی می‌کرد.
هدایای ما به خدا نیز بر اساس آنچه از آنچه او به ما داده است، نگه می‌داریم، سنجیده خواهد شد. پولس این سؤالات را پرسید: چه چیزی دارید که خدا به شما نداده است؟ و اگر هر آنچه دارید از خداست، چرا به گونه‌ای لاف می‌زنید که گویی هدیه نیست؟ (اول قرنتیان ۴:۷).
ما باید صادقانه خود را بررسی کنیم و ارزیابی کنیم که خداوند چقدر از منابع آسمانی را به ما اجازه داده است که مدیریت کنیم. چقدر از آن را به او باز می‌گردانیم؟ آیا هدایای ما – استعدادها، زمان، قدرت، نفوذ، پول و غیره – به وسیله‌ای برای تأمین نیازهای شخصی ما تبدیل شده‌اند در حالی که باقی‌مانده‌ها را به خدا، صاحب تمام منابع ما، می‌دهیم؟ ما آنها را «نیازهای شخصی» خود می‌نامیم اما کتاب مقدس آنها را «راه‌های خودخواهانه» ما می‌نامد – برای خشنود کردن خود به قیمت سازنده ما، دهنده هدیه‌ای که ما به میل خود و هر کجا که دوست داریم خرج می‌کنیم! در لوقا ۹:۲۳-۲۴ عیسی به جمعیت گفت: «اگر کسی از شما می‌خواهد پیرو من باشد، باید از راه‌های خودخواهانه خود دست بردارد، صلیب خود را روزانه بردارد و مرا پیروی کند. اگر سعی کنید زندگی خود را حفظ کنید، آن را از دست خواهید داد. اما اگر زندگی خود را به خاطر من فدا کنید، آن را نجات خواهید داد.»
آیا همه ما مقصر جاه‌طلبی خودخواهانه نیستیم؟ آیا شایسته نام شاگردان او هستیم؟ واقعاً شاگردان چه کسی هستیم؟ اولویت ما اراده چه کسی است – ما یا خدا؟ چرا ما باقی‌مانده‌های زمان، استعداد، پول و مهارت خود را به خدا می‌دهیم؟
چه زمانی بهترین بخش زندگی خود را به خدا خواهیم داد؟ به یاد داشته باشید که مرقس ۱۲:۴۱-۴۴ به ما می‌گوید: ارزش هدیه ما به خدا با آنچه ما نگه می‌داریم تعیین می‌شود. خدا بهترین خود را به ما داد (یوحنا ۳:۱۶)، بنابراین او شایسته بهترین است!
پولس نوشت: آنها حتی بیشتر از آنچه ما امید داشتیم انجام دادند، زیرا اولین اقدام آنها این بود که خود را به خداوند سپردند ... درست همانطور که خدا می‌خواست آنها انجام دهند (دوم قرنتیان ۸:۵). آیا ما زندگی خود را به او سپرده‌ایم؟ اگر نه، اکنون بهترین زمان برای شروع است.
چقدر از منابع او را که در اختیار شماست، نگه داشته‌اید؟ از روح‌القدس بخواهید که به شما کمک کند تا فوراً روش‌های بخشش خود را تغییر دهید.
