نمک برای انسان اهمیت زیادی دارد. آنچه را که بدون آن بی‌مزه است، خوش‌طعم می‌کند. رشد طبیعت را در قلمرو گیاهی کنترل می‌کند؛ از فساد و پوسیدگی آنچه به قلمرو حیوانی تعلق دارد، جلوگیری می‌کند.
ایوب از خواص خوش‌طعم‌کننده آن سخن می‌گوید (ایوب ۶:۶). موسی و انبیا به قدرت آن در از بین بردن رشد طبیعت شهادت می‌دهند (تثنیه ۲۹:۲۳؛ ارمیا ۱۷:۶؛ حزقیال ۴۷:۱۱)؛ و عمل ابیملک در نمک‌پاشی شهر شکیم (داوران ۹:۴۵) به ما نشان می‌دهد که اسرائیل به خوبی با تأثیر آن بر پوشش گیاهی آشنا بود. اما تأثیر آن بر آنچه به قلمرو حیوانی تعلق دارد، کمتر مشخص نیست، که آنچه را که تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد، از فسادی که در غیر این صورت مطمئناً به آن تبدیل می‌شد، حفظ می‌کند.
تمثیل روحانی نمک
اکنون همانطور که نمک در قلمرو طبیعت عمل می‌کند، فیض نیز در امور روحانی عمل می‌کند. طعم می‌دهد؛ جریان طبیعت را از انسان کنترل می‌کند. همچنین در عمل خود از فساد محافظت می‌کند.
تحت شریعت، قربانی آردی باید نمک‌زده می‌شد، که نمادی از خداوند عیسی در زندگی زمینی او بود، که در او فیض پیوسته عمل می‌کرد (لاویان ۲:۱۳). با تمام قربانی‌های خود باید نمک تقدیم می‌کردند. از این رو، «عهد نمک» اصطلاحی بود که اسرائیل به خوبی آن را می‌فهمید (اعداد ۱۸:۱۹؛ دوم تواریخ ۱۳:۵)، به این معنی که چنین عهدی هرگز نباید شکسته شود؛ هیچ عنصر فسادی نباید وارد آن شود، زیرا برای همیشه باقی می‌ماند. این ویژگی تدبیری بود که خدا برای حمایت از هارون و خاندانش انجام داد. تعهد خداوند به داوود و پسرانش نیز همین ویژگی را داشت.
نمک در عهد جدید
در عهد جدید، معنای مجازی نمک، به عنوان نشانه‌ای از فیض در عمل طعم‌دهنده و محافظتی آن، بیش از یک بار دیده می‌شود. شاگردان «نمک زمین» بودند (متی ۵:۱۳).
اما، همانطور که خداوند به آنها یادآوری کرد، نمک اگر طعم خود را از دست بدهد، بی‌فایده است. بنابراین، آنها به عنوان نمک بی‌فایده خواهند بود، مگر اینکه فیض واقعاً در آنها باشد. پس، آنچه انسان در طبیعت ندارد، آنچه زمین از نظر اخلاقی فاقد آن است، شاگردان بودند و باید مراقب باشند که همچنان باشند.
آنها نه تنها نمک برای زمین، بلکه نمک زمین بودند. و با داشتن نمک در خود، کار طبیعت کنترل می‌شد، و آنها با یکدیگر صلح داشتند (مرقس ۹:۵۰). علاوه بر این، آن ویژگی محافظتی و طعم‌دهنده فیض احساس می‌شد اگر گفتار آنها همیشه با فیض، نمک‌زده بود (کولسیان ۴:۶). آنها می‌دانستند که چگونه به هر کس پاسخ دهند، و هیچ گفتار فاسدی از دهان آنها بیرون نمی‌آمد، بلکه فقط آنچه برای بنای نیکو بود، تا فیض را به شنوندگان برساند (افسسیان ۴:۲۹).
علاوه بر این، ویژگی محافظتی فیض، همه قوم خدا را مشخص خواهد کرد، «زیرا هر قربانی با نمک نمک‌زده خواهد شد.» کاربرد جدی: نمک‌زده با آتش
اما یک سخن دیگر از خداوند وجود دارد که فقط در یک انجیل، یعنی انجیل مرقس، حفظ شده است؛ و آن سخن، که اکنون به آن توجه می‌کنیم، از نظر ماهیت بسیار جدی و از نظر کاربرد جهانی است. «هر کس با آتش نمک‌زده خواهد شد»؛ زیرا همانطور که نمک چیزها را در قلمرو حیوانی حفظ می‌کند، آتش داوری نیز بر انسان‌ها عمل خواهد کرد.
آنها را مصرف نمی‌کند تا وجودشان را پایان دهد، بلکه هر آنچه از انسان‌ها و اعمالشان فانی است را می‌سوزاند (اول قرنتیان ۳:۱۳-۱۵) و آنچه هرگز نمی‌تواند فاسد شود را باقی می‌گذارد. اینکه اعمال انسان با آتش آزمایش شود، یک ملاحظه جدی برای قدیسان خداست. نمک‌زده شدن با آتش، چشم‌اندازی وحشتناک برای شریران است.
و در ارتباط با این دومی‌ها، باید اشاره کرد که خداوند می‌گوید: «کرم آنها نمی‌میرد و آتش خاموش نمی‌شود. زیرا هر کس با آتش نمک‌زده خواهد شد» (مرقس ۹:۴۸، ۴۹). حتی در چیزهای طبیعی در بدن حیوانات نیز باقیمانده‌ای وجود دارد که آتش آن را مصرف نمی‌کند. اما پس از سوزاندن هر آنچه قابل مصرف است، آتش خاموش می‌شود.
اکنون در دنیای دیگر چنین نخواهد بود؛ هر آنچه می‌تواند از بین برود، مطمئناً از بین خواهد رفت، اما شریران هرگز از وجود باز نخواهند ایستاد، و آتش هرگز خاموش نخواهد شد.
