در عهد عتیق
«صدای خون برادرت از زمین نزد من فریاد می‌زند» (پیدایش ۴:۱۰ NKJV).
این چیزی است که خدا به قابیل گناهکار درست پس از قتل برادرش هابیل گفت. این اولین باری است که خون در کتاب مقدس ذکر شده است. اولین ذکر یک موضوع در کتاب مقدس اغلب نشانگر مهمی از معنایی است که در آیات بعدی خواهد داشت.
«گوشت را با جانش، یعنی خونش، نخورید» (پیدایش ۹:۴).
این چیزی است که خدا به نوح گفت وقتی او از کشتی بیرون آمد. این دومین باری است که خون در کتاب مقدس ذکر شده است. خدا ادامه داد و گفت که او خون زندگی انسان را از دست هر انسانی که آن را بریزد، مطالبه خواهد کرد. بنابراین خدا مجازات اعدام را در اوایل تاریخ بشر وضع کرد، و او هرگز آن را لغو نکرده است! خدا بلافاصله دلیل الهی خود را برای وضع مجازات اعدام توضیح داد:
«هر که خون انسان را بریزد، خونش به دست انسان ریخته خواهد شد؛ زیرا خدا انسان را به صورت خود آفرید» (پیدایش ۹:۶).
لاویان ۱۷:۱۱ زندگی را در خون تعریف می‌کند:
«زیرا جان گوشت در خون است.»
همچنین می‌گوید که بشر نباید خون هیچ حیوانی را بخورد،
«زیرا آن جان هر گوشت است. خونش جانش را حفظ می‌کند» (لاویان ۱۷:۱۴).
و خدا به خون خداوند عیسی مسیح و ارزش آن اشاره کرد وقتی که درباره خون گفت:
«من آن را بر مذبح به شما دادم تا برای جان‌هایتان کفاره کنید؛ زیرا خون است که برای جان کفاره می‌کند» (لاویان ۱۷:۱۱).
در پیدایش ۳۷، برادران یوسف ردای او را در خون بز فرو بردند و آن را به پدرشان تقدیم کردند. یعقوب وقتی این شواهد به ظاهر قدرتمند را دید، برای پسرش سوگواری کرد. پسرانش می‌خواستند او تصور کند که این خون اثبات مرگ پسر محبوبش، یوسف، است.
آیات بالا شش اصل مهم را از کلام خدا بیان کرده‌اند:
- خونی که ریخته می‌شود، نزد خدا فریاد می‌زند.
- وقتی خون انسان ریخته می‌شود، باید انتقام گرفته شود.
- جان گوشت در خون است.
- انسان نباید خون بخورد.
- خون برای جان کفاره می‌کند.
- خونی که تقدیم می‌شود، پیام قدرتمندی از مرگ می‌دهد.
در کتاب خروج، ما در چندین نوبت درباره خون می‌خوانیم. بدون شک، شناخته‌شده‌ترین آن، خون بره فصح است که در خروج ۱۲ ذکر شده است. پس از کشته شدن بره در روز چهاردهم ماه اول، خون آن باید بر سردر و دو چهارچوب در هر خانه خانواده اسرائیلی مالیده می‌شد. این خون علامتی بود که گواهی می‌داد بره کشته شده است. خدا به قوم خود گفت:
«و خون برای شما بر خانه‌هایی که در آن هستید، علامتی خواهد بود. و چون خون را ببینم، از شما خواهم گذشت؛ و بلا برای نابودی شما بر شما نخواهد بود، هنگامی که سرزمین مصر را بزنم» (خروج ۱۲:۱۳).
در آن شب، وقتی خدا این خون را که با اطاعت وفادارانه از فرمان او مالیده شده بود، دید، جان پسر بزرگتر را در آن خانه‌ها نجات داد. او همه نخست‌زادگان مصر را کشت و اسرائیل را از بندگی آنها رهایی بخشید. این رهایی باید هر سال گرامی داشته می‌شد، با تأکید ویژه بر اینکه کودکان یاد بگیرند چرا این کار انجام می‌شود (خروج ۱۲:۲۶-۲۸).
پیش از این، تمام آب‌های مصر به خون تبدیل شده بود (خروج ۷:۱۴-۲۱). رودخانه قدرتمند نیل که مصریان آن را می‌پرستیدند و منبع زندگی می‌دانستند، به خون تبدیل شد، بوی بد گرفت و غیرقابل نوشیدن بود. بنابراین خدا در داوری با مصر و با خدایان مصر برخورد کرد.
به جز قربانی غله، خون برای قربانی‌هایی که خدا به قوم خود دستور داده بود بیاورند، حیاتی بود. هر قربانی از جنبه‌ای متفاوت از آن قربانی بزرگ، مسیح، سخن می‌گفت که خونش بر صلیب جلجتا ریخته می‌شد. قربانی غله (که بسته به ترجمه مورد استفاده، قربانی آرد، قربانی غذا یا هدیه نیز نامیده می‌شود) زندگی مقدس مسیح را به تصویر می‌کشد که خدا را جلال داد اما نمی‌توانست ما را نجات دهد (لاویان ۲:۱-۱۶؛ ۶:۱۴-۲۳).
خون حیوانات، که به عنوان قربانی‌های بوی خوش تقدیم می‌شد، بر مذبح پاشیده می‌شد، و در مورد پرندگان، در کنار مذبح تخلیه می‌شد. خون قربانی‌های بوی ناخوش باید هفت بار در برابر خداوند در مقابل پرده قدس پاشیده می‌شد. همچنین باید بر شاخ‌های مذبح بخور گذاشته می‌شد و بقیه باید در پای مذبح قربانی سوختنی ریخته می‌شد. هنوز مقررات دیگری در مورد قربانی‌های خاص، مانند قربانی تقدیس یا قربانی در روز بزرگ کفاره وجود داشت. فرمان‌های خدا در مورد آنچه باید با خون انجام می‌شد، بسیار صریح بود، زیرا خون مهمترین جزء قربانی‌ها بود. در واقع، عبرانیان ۹:۲۲ به ما می‌گوید:
«بر طبق شریعت، تقریباً همه چیز با خون پاک می‌شود، و بدون ریختن خون، آمرزش نیست.»
در عهد جدید
آنچه در عهد جدید می‌یابیم، کاملاً با آنچه در عهد عتیق بررسی کرده‌ایم، هماهنگ است. با این حال، یک تفاوت بسیار مهم وجود دارد. در سراسر عهد عتیق، ما از قربانی‌های بسیاری می‌خوانیم – صدها هزار از آنها. بارها و بارها لازم بود که بیشتر آورده شود.
«شریعت ... هرگز نمی‌تواند با همین قربانی‌ها، که آنها سال به سال پیوسته تقدیم می‌کنند، کسانی را که نزدیک می‌شوند کامل کند ... اما در آن قربانی‌ها، هر سال یادآوری گناهان وجود دارد. زیرا ممکن نیست که خون گاوها و بزها گناهان را بردارد،»
در آیات آغازین عبرانیان ۱۰ می‌خوانیم. این فصل ادامه می‌دهد تا نشان دهد که
«با یک قربانی، او کسانی را که تقدیس می‌شوند، برای همیشه کامل کرده است» (عبرانیان ۱۰:۱-۴،۱۴).
و در عبرانیان ۱۰:۱۹ می‌یابیم که اکنون ما داریم
«جسارت برای ورود به قدس‌الاقداس با خون عیسی.»
چه قدرتی در خون خداوند عیسی مسیح وجود دارد!
سایر بخش‌های عهد جدید کاملاً با این موافق هستند. پطرس به ما می‌گوید که ما
«بازخرید شده‌ایم ... با خون گرانبهای مسیح، مانند بره‌ای بی‌عیب و بی‌لکه» (۱ پطرس ۱:۱۸-۱۹).
یوحنا به ما می‌گوید که
«خون عیسی مسیح، پسر او (خدا)، ما را از هر گناهی پاک می‌کند» (۱ یوحنا ۱:۷).
پولس از
«مسیح عیسی، که خدا او را به عنوان کفاره‌ای با خون خود، از طریق ایمان، برای نشان دادن عدالت خود قرار داد» (رومیان ۳:۲۴-۲۵) سخن می‌گوید.
و او از
«اکنون که با خون او عادل شمرده شده‌ایم، از طریق او از خشم نجات خواهیم یافت» (رومیان ۵:۹) سخن می‌گوید.
در افسسیان او ادامه می‌دهد و می‌گوید که
«در او ما از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم» (افسسیان ۱:۷).
و علاوه بر این که
«اکنون در مسیح عیسی، شما که زمانی دور بودید، با خون مسیح نزدیک شده‌اید» (افسسیان ۲:۱۳).
به کولسیان نیز او درباره این
«بازخرید از طریق خون او» می‌نویسد
و اشاره می‌کند که خداوند عیسی
«با خون صلیب خود صلح برقرار کرده است» (کولسیان ۱:۱۴،۲۰).
مکاشفه خداوند عیسی را جشن می‌گیرد
«که ما را دوست داشت و ما را از گناهانمان با خون خود شست» (مکاشفه ۱:۵)،
و به این سرود کنونی، سرود جدیدی را اضافه می‌کند که ما با هم برای ستایش او خواهیم خواند وقتی که اطراف تخت احاطه کنیم که در میان آن بره را ایستاده می‌بینیم
«گویی ذبح شده بود» (مکاشفه ۵:۶).
چه سرودی خواهد بود:
«تو شایسته هستی که طومار را بگیری و مهرهای آن را باز کنی؛ زیرا تو ذبح شدی، و ما را با خون خود از هر قبیله و زبان و قوم و ملت برای خدا بازخرید کردی، و ما را پادشاهان و کاهنان برای خدای خود ساختی؛ و ما بر زمین سلطنت خواهیم کرد» (مکاشفه ۵:۹-۱۰).
مکاشفه همچنین در آیات مختلف به ما نشان می‌دهد که خون شهدای بی‌شماری که در طول قرون ریخته شده است، انتقام گرفته خواهد شد. در حالی که در حال حاضر خدا بردباری می‌کند، او عادل است. او همچنین با کسانی که خون پسر یگانه او را ریختند، برخورد خواهد کرد.
جنبه دیگری از قدرت خون در مکاشفه ۱۲:۱۱ دیده می‌شود که در آن می‌خوانیم قدیسان بر شیطان غلبه می‌کنند
«با خون بره و با کلام شهادت خود، و جان خود را تا مرگ دوست نداشتند.»
در اینجا ما اساس توسل ایمانداران به خون عیسی علیه قدرت‌های شیطانی را می‌بینیم. اما عبارات دیگر این آیه به ما نشان می‌دهد که چقدر مهم است که زندگی ما در نظم الهی باشد اگر قرار است مستقیماً با لشکریان شیطانی روبرو شویم! «خون عیسی» یک عبارت جادویی نیست که بتوانیم به میل خود برای فرمان دادن به شیاطین از آن استفاده کنیم.
وقتی به قدرت خون خداوند عیسی مسیح و اینکه چقدر برای خدا گرانبهاست فکر می‌کنیم، مطمئناً نمی‌خواهیم جام را که نماد خون اوست به شیوه‌ای ناشایست بنوشیم (۱ قرنتیان ۱۱:۲۷). نجات ما و تمام برنامه‌های خدا برای آینده با آن خون گرانبها، که یک بار برای همیشه بر صلیب جلجتا ریخته شد، تضمین شده است. آن
«چیزهای بهتری از خون هابیل می‌گوید» (عبرانیان ۱۲:۲۴)!
ما با خون او بازخرید شده‌ایم
«در او ما از طریق خون او، آمرزش گناهان را داریم، بر طبق غنای فیض او.» — افسسیان ۱:۷
کلمه «بازخرید» به معنای «بازخریدن» یا «فدیه» است. در دوران باستان، می‌توانستند شخصی را که به بردگی فروخته شده بود، بازخرید کنند. به همین ترتیب، مسیح از طریق مرگ خود ما را از بردگی گناه بازخرید کرد. خون مسیح وسیله‌ای است که از طریق آن بازخرید ما حاصل می‌شود. هم عهد عتیق و هم عهد جدید به وضوح آموزش می‌دهند که بدون ریختن خون، آمرزشی نیست. خون در اینجا معادل نمادین زنده‌ای از مرگ است. آن به نظام قربانی عهد قدیم اشاره دارد که به خودقربانی عیسی مسیح که گناه جهان را برداشت، چشم دوخته بود. — کتاب مقدس مطالعه نلسون
