کتاب مقدس تعلیم می‌دهد، و مسیحیان واقعی در همه جا موافقند که تمام کلام خدا با الهام از خدا داده شده است. آنها همچنین موافقند که خدا هدفمند است، نه تنها در افکاری که در کلام خود بیان می‌کند، بلکه در زبانی که این افکار را بیان می‌کند. او یک ارتباط‌گر ماهر است و اصول او جهانی و مرتبط هستند. آنها را می‌توان به روش‌های مختلف در هر زبانی بیان کرد. با این حال، خدا انتخاب نکرد که آنها را به ما در اصطلاحات فنی قرن ۲۱ – که بیشتر ۶.۵ میلیارد نفر جهان درک آن را دشوار می‌یابند – بلکه در زبان خاورمیانه حدود ۲۰۰۰-۴۰۰۰ سال پیش بدهد.
برای این مردم، تصاویری که خدا خود را در آنها بیان می‌کرد، به وضوح قابل درک بود. اگرچه محیط فرهنگی ما از بسیاری جهات تغییر کرده است، اما این تصاویر به طور کلی هنوز برای ما کاملاً واضح هستند. خدا از بسیاری از اشکال بیان در کلام خود استفاده می‌کند، اما در این مقاله ما خود را به تصاویر شبانی کتاب مقدس محدود می‌کنیم – عباراتی مانند گوسفند، بره، شبان، چراگاه، گله، آغل، گرگ و گمراهی.
شبانان و گوسفندان
اصطلاح «شبان» – که به شغل کسی که دام نگهداری می‌کند اشاره دارد – تا پیدایش ۴۶:۳۲ وارد واژگان کتاب مقدس نمی‌شود، زمانی که یوسف برادران خود را به فرعون اینگونه توصیف کرد: «این مردان شبان هستند، زیرا شغل آنها تغذیه دام بوده است.» اما کتاب مقدس ثبت می‌کند که هابیل، پسر دوم آدم و حوا، «نگهبان گوسفند» بود، یک اصطلاح بسیار ساده (پیدایش ۴:۲ NKJV). او گوسفند نگهداری می‌کرد و «از نخست‌زادگان گله خود و از چربی آنها» قربانی تقدیم کرد (پیدایش ۴:۴). بنابراین ما در اوایل کتاب مقدس می‌بینیم که گوسفندان نیاز به نگهداری داشتند و هدف نهایی آنها قربانی شدن برای خدا بود.
کتاب مقدس اغلب گوسفندان را مستقیماً با مردم مقایسه می‌کند، هم به معنای مثبت و هم منفی. در اینجا یک مثال از هر کدام آورده شده است: «ما قوم او و گوسفندان چراگاه او هستیم» و «همه ما مانند گوسفندان گمراه شدیم؛ هر یک از ما به راه خود رفتیم» (مزمور ۱۰۰:۳؛ اشعیا ۵۳:۶). حزقیال ۳۴ به طور گرافیکی برخی از مشکلات گوسفندان خدا را ارائه می‌دهد. آنها ممکن است ضعیف، بیمار، شکسته، رانده شده، گم شده، پراکنده، سرگردان و حتی غذای حیوانات وحشی باشند. گوسفندان قوی ممکن است چراگاه‌ها را لگدمال کنند، آب‌ها را گل‌آلود کنند، گوسفندان ضعیف را هل دهند، شاخ بزنند و پراکنده کنند. برخی از شبانان ممکن است با گوسفندان طوری رفتار کنند که گویی فقط برای غذا و لباس هستند، اما خدا نشان می‌دهد که چگونه با مهربانی از گوسفندان خود مراقبت می‌کند و به دنبال خیر آنهاست.
بسیاری از قوم زمینی خدا، اسرائیلیان، شبان بودند. در میان اینها برادران یوسف بودند. از آنجا که شبانان برای مصریان مکروه بودند (پیدایش ۴۶:۳۴)، اسرائیلیان به راحتی شبان گله‌های وسیعی شدند که فرعون از مصریان در ازای غذا برای آنها دریافت کرده بود، زمانی که پولشان تمام شد. یک شبان به سختی می‌تواند با گوسفندان کار کند بدون اینکه بوی آنها را بگیرد. علاوه بر این دلیل بسیار طبیعی، مصر، تصویری کتاب مقدسی از جهان در استقلال مغرورانه خود از خدا، از شبانانی که به مراقبت از حیواناتی که به سختی می‌توانستند به طور مستقل زنده بمانند، اختصاص داشتند، قدردانی نمی‌کرد.
خداوند بارها رهبران آینده قوم خود را به عنوان شبان تربیت کرد، موسی و داوود نمونه‌های اصلی هستند (خروج ۳:۱-۱۲؛ مزمور ۷۸:۷۰-۷۲). بالاتر از همه، خداوند عیسی از خود به عنوان شبان نیکو سخن می‌گوید، کسی که جان خود را برای گوسفندان خواهد داد (یوحنا ۱۰:۱۱). مزمور ۲۳ شبان را از چشمان گوسفندان ستایشگر خود می‌بیند و تصویری زیبا از راه‌های بسیاری که شبان نیکو از گوسفندان خود مراقبت می‌کند، به ما می‌دهد. بسیاری از تصاویر دیگر در کتاب مقدس، از جمله حزقیال ۳۴ و اشعیا ۴۰:۱۱، این توصیف را تکمیل می‌کنند. نکته کلیدی این توصیفات این واقعیت است که شبان واقعی، در عشق صبورانه، خود را برای گوسفندان خود می‌دهد، در حالی که شبان بی‌ارزش فقط به دنبال این است که چه چیزی می‌تواند از گوسفندان به دست آورد.
بره‌ها گوسفندان جوان هستند. آنها به عنوان نیازمند مراقبت ویژه، غذای ویژه، به عنوان خاص دوست‌داشتنی، و تصویری از بی‌گناهی و ضعف دیده می‌شوند (اشعیا ۴۰:۱۱؛ یوحنا ۲۱:۱۵؛ ۲ سموئیل ۱۲:۳؛ ۱ سموئیل ۷:۹). بره حیوان اصلی بود که برای قربانی استفاده می‌شد. خدا بره را برای قربانی سوختنی برای خود فراهم خواهد کرد، ابراهیم به پسرش اسحاق گفت؛ هر خانواده از اسرائیلیان باید یک بره بی‌عیب را در عید فصح در مصر قربانی می‌کردند؛ و این تصاویر در نهایت در «بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد» به تحقق پیوستند (پیدایش ۲۲:۸؛ خروج ۱۲:۳-۵؛ یوحنا ۱:۲۹).
مراقبت از گله
البته، شبانان خوب گله‌های خود را به چراگاه‌های سبز و پرآب هدایت می‌کردند، اگرچه کتاب مقدس اغلب این چراگاه‌ها را در بیابان به تصویر می‌کشد. نیاز گوسفندان، نه راحتی شبان، همیشه معیار بود. کتاب مقدس تغذیه گله را با یونجه یا غذای خشک در نظر نمی‌گیرد. مزمور ۲۳:۲ تصویری از تأمین فوق‌العاده‌ای که شبان خوب فراهم می‌کند، به ما می‌دهد: «او مرا در چراگاه‌های سبز می‌خواباند.» دراز کشیدن در چراگاه‌های سبز نشان‌دهنده فراوانی موجود برای گوسفندان است. پس از اینکه گوسفندان به دلخواه خود چرا کردند، دراز می‌کشند تا نشخوار کنند.
همین آیه همچنین می‌گوید: «او مرا در کنار آب‌های آرام هدایت می‌کند.» هدایت شدن در کنار آب‌های آرام نشان‌دهنده آرامش مراقبت شبان است، زیرا گوسفندان از نوشیدن از جریان‌های خروشان می‌ترسند. در این جهان ما در بیابان هستیم، اما شبان نیکوی ما از هر نیاز ما در اینجا آگاه است و تأمین سخاوتمندانه او بی‌نهایت است. باشد که همه کسانی که به عنوان شبان به او خدمت می‌کنند، از او بیاموزند که چگونه از کسانی که او بارها به آنها «گوسفندان من» و «گله من» اشاره می‌کند، مراقبت کنند (حزقیال ۳۴:۶-۳۱).
شبان نه تنها گوسفندان خود را تغذیه و آب می‌دهد، بلکه نگران محافظت از آنها نیز هست. حیوانات وحشی در بیابان کمین کرده‌اند، همانطور که در پیدایش می‌بینیم (۳۱:۳۹؛ ۳۷:۳۳). داوود یک شیر و یک خرس را در حالی که گوسفندان پدرش را در بیابان نگهداری می‌کرد، کشت (۱ سموئیل ۱۷:۳۴-۳۵). خداوند از گرگی سخن می‌گوید که گوسفندان را می‌گیرد و پراکنده می‌کند (یوحنا ۱۰:۱۲)، و پولس به بزرگان افسس هشدار داد و گفت: «پس از رفتن من، گرگ‌های درنده در میان شما خواهند آمد و گله را دریغ نخواهند کرد» (اعمال ۲۰:۲۹).
با این حال، با وجود این خطرات، می‌توانیم با گوسفند راضی که فریاد می‌زند، شاد باشیم: «آری، اگرچه در دره سایه مرگ راه بروم، از هیچ شری نخواهم ترسید؛ زیرا تو با منی؛ عصا و چوبدستی تو، آنها مرا تسلی می‌دهند. تو در حضور دشمنانم سفره‌ای برایم آماده می‌کنی» (مزمور ۲۳:۴-۵).
آغل گوسفندان
برای محافظت از گوسفندان، به ویژه در شب، شبان اغلب گله خود را به آغل گوسفندان هدایت می‌کرد. دو و نیم قبیله اسرائیل که در شرق اردن باقی ماندند، می‌خواستند برای دام‌های خود آغل گوسفندان بسازند (اعداد ۳۲:۱۶،۲۴). این آغل‌های گوسفندان ظاهراً سازه‌های دائمی‌تری بودند، نه صرفاً حصارهای موقت بوته‌ای برای شب. «تو با منی» در اینجا نیز صادق بود، زیرا شبان معمولاً در تنها ورودی آغل می‌خوابید. عیسی گفت: «من درِ گوسفندان هستم»، بی‌شک به این رسم اشاره می‌کرد. او همچنین اشاره کرد که در حالی که دزدان و راهزنان ممکن است سعی کنند از راه دیگری وارد شوند، شبان گوسفندان از در وارد می‌شد (یوحنا ۱۰:۷،۱-۲).
اما گوسفندان فقط برای مدت کوتاهی در آغل گوسفندان بودند. آنها هرگز به طور دائم محبوس نمی‌شدند. در روز شبان «گوسفندان خود را به نام صدا می‌زند و آنها را بیرون می‌برد.» آنها او را پیروی می‌کنند و او آنها را به چراگاه هدایت می‌کند (یوحنا ۱۰:۳-۹). شادی خداوند این است که تأمین فراوانی برای گوسفندان خود فراهم کند.
به یک معنا، اسرائیل یک آغل بود. خدا می‌خواست گله خود را از خطراتی که در جهان با آنها روبرو بودند، محافظت کند. تثنیه ۴-۱۱ نشان می‌دهد که او شریعت را به آنها داد، و این کار را برای منفعت و محافظت خودشان انجام داد. اما خداوند عیسی فراتر از این رفت و بسیار فراتر از اسرائیل رسید. او گفت که گوسفندان دیگری دارد که از آن آغل یهودی نیستند. او گفت: «آنها را نیز باید بیاورم، و آنها صدای مرا خواهند شنید؛ و یک گله و یک شبان خواهد بود» (یوحنا ۱۰:۱۶).
شبان نیکوی ما
ما مسیحیان امروز ممکن است از تبار غیریهودی یا یهودی باشیم، اما از یک سو به آغل محدود نیستیم و از سوی دیگر از آن محروم نیستیم. ما توسط صدای غریبه‌ها جذب نمی‌شویم، بلکه توسط صدای شبان نیکوی خود جذب می‌شویم و او را پیروی می‌کنیم. او ما را می‌شناسد و نه تنها تمام آنچه را که در این زندگی نیاز داریم تأمین می‌کند، بلکه حیات ابدی را نیز به ما می‌دهد، و ما هرگز هلاک نخواهیم شد و هیچ کس نمی‌تواند ما را از دست او برباید (یوحنا ۱۰:۲۷-۲۸). چه سهم باشکوهی از آن ماست! باشد که همیشه به شبان نیکوی خود نزدیک بمانیم!
مطمئناً چنین شبان فوق‌العاده‌ای باید کافی باشد تا ما را از هرگونه گمراهی باز دارد. با این حال، گاهی اوقات چشم ما ممکن است به او ثابت نباشد. ممکن است توسط یک غریبه فریب بخوریم یا ممکن است، همانطور که اشعیا ۵۳:۶ به ما می‌گوید، «هر یک از ما به راه خود رفته‌ایم.» خدا را شکر، شبان نیکوی ما به دنبال گوسفندان گمراه خود می‌گردد تا زمانی که ما را پیدا کند. وقتی ما را پیدا می‌کند، ما را بر شانه‌های خود می‌گذارد، شادمانه، و ما را تا خانه حمل می‌کند. در واقع، او ما را «بی‌عیب در حضور جلال خود با شادی فراوان» تقدیم خواهد کرد (لوقا ۱۵:۳-۷؛ یهودا ۲۴).
