اطاعت عیسی مسیح
اطاعت خداوند عیسی از بسیاری جهات چشمگیر است. او، آن وجود ازلی و خالق، خود را چنان فروتن ساخت که انسان شد، «شکل بنده را گرفت و در شباهت انسان‌ها قرار گرفت» (فیلیپیان 2:7 JND). انسان بودن از همان ابتدا مستلزم تعهد به تسلیم شدن به خدا و اطاعت از او بود. خداوند عیسی این جایگاه را پذیرفت. او از خدا بودن دست نکشید، اما به عنوان انسان از استفاده از حق حاکمیت خودداری کرد و «تا به مرگ، حتی مرگ صلیب، مطیع شد» (آیه 8).
قبل از انسان شدن، پسر خدا هرگز مجبور به اطاعت نبود، زیرا او خود حاکم بر همه چیز بود – بر باد، امواج، حیوانات، مردم و فرشتگان. او خالق همه چیز است و «همه چیز را با کلام قدرت خود نگاه می‌دارد» (عبرانیان 1:3). همه چیز تابع اوست و همه مخلوقات موظف به اطاعت از او هستند، با این حال او خود را فروتن ساخت تا یک کودک مطیع (لوقا 2:49،51) و یک انسان مطیع شود. حاکم انسان شد و از طریق تجربه آموخت که اطاعت چیست – به ویژه در آنچه رنج کشید – «اگرچه پسر بود» (عبرانیان 5:8). تحقیر غیرقابل درک! مطمئناً، خداوند عیسی مجبور نبود اطاعت را مانند ما بیاموزد. او اطاعت را آموخت زیرا برای او به عنوان حاکم، این چیزی جدید بود. ما در مقابل، اطاعت را می‌آموزیم زیرا ذاتاً نافرمان هستیم.
اطاعت و محبت در خداوند عیسی به طور جدایی‌ناپذیری با هم متحد بودند، همانطور که یوحنا 14:31 نشان می‌دهد: «... تا جهان بداند که من پدر را دوست دارم، و همانطور که پدر به من فرمان داده است، من چنین می‌کنم.» انگیزه او همیشه محبت بود – محبت به پدر آسمانی‌اش و به بشریت گمشده. خداوند هرگز به انگیزه‌ای فراتر از این نیاز نداشت. ما فقط می‌توانیم تصور کنیم که چقدر باید پدر خدا را شاد کرده باشد که مردی را بر روی این زمین ببیند که او را با تمام قلبش دوست داشت و کاملاً مطیع بود.
خداوند عیسی هرگز اجازه نداد که از اطاعت پدرش منحرف شود. او حتی مادرش را به آرامی سرزنش کرد، هنگامی که در عروسی قانا، او را ترغیب کرد که کاری انجام دهد. او با ادب و در عین حال قاطعانه به او گفت: «ای زن، مرا با تو چه کار است؟ ساعت من هنوز فرا نرسیده است» (یوحنا 2:4). او همیشه مطابق با رابطه خود با پدر آسمانی‌اش عمل می‌کرد.
خداوند عیسی هرگز از انجام اراده خدا سر باز نزد و تردید نکرد. نه، انجام آن هر روز غذای او بود (یوحنا 4:34). به غیر از آن اراده، او، می‌توان گفت، نمی‌توانست زندگی کند. حتی در لحظه‌ای که بزرگترین رنج‌ها پیش روی او بود، او آماده بود که کاملاً تسلیم اراده پدر شود و مطیع باشد. هنگامی که خداوند عیسی در کشمکش دردناک در جتسیمانی بود، دعا کرد: «اما نه آنچه من می‌خواهم، بلکه آنچه تو می‌خواهی» (مرقس 14:36). در انجیل دیگری آمده است: «اما نه آنطور که من می‌خواهم، بلکه آنطور که تو می‌خواهی» (متی 26:39). بنابراین ما هم «چه» و هم «چگونه» را در اطاعت کامل و هماهنگی با پدرش می‌یابیم. چقدر هدف خداوند برای رفتن به صلیب محکم بود! او روی خود را مانند سنگ خارا قرار داد (اشعیا 50:7). او مطیع بود، هر چه که هزینه داشت! پرستش شایسته اوست!
اراده آزاد عیسی مسیح
خداوند عیسی با اراده آزاد خود به این زمین آمد تا بره قربانی باشد. «با اراده آزاد خود» به معنای انجام کاری به خواست یا انتخاب خود، داوطلبانه، بدون اینکه توسط افراد یا شرایط مجبور به انجام آن شود. البته، هر آنچه خداوند می‌خواست انجام دهد و انجام داد، با اراده پدرش در آسمان مطابقت داشت. با این حال، او آن را از خود انجام داد: «اینک می‌آیم، در طومار کتاب درباره من نوشته شده است – انجام خواست تو، خدای من، لذت من است» (مزامیر 40:7-8).
زندگی عیسی در بسیاری از نمونه‌های عهد عتیق برای ما به تصویر کشیده شده است. در نمونه بنده عبری (خروج 21:1-6) ما آمادگی او را برای چشم‌پوشی از حقوق خود از روی محبت به اربابش (خدا)، همسرش (کلیسای) و فرزندانش (کسانی که از آن او هستند) می‌یابیم. چقدر بی‌خودانه به مردم خدمت کرد، حتی زمانی که خسته بود. زن در چاه یعقوب این واقعیت را تجربه کرد (یوحنا 4). او به چاه آمد تا بتواند به قلب او برسد، زیرا این آرزوی قلب او بود. برای انجام این کار، او آزادانه از استراحت و آرامش دست می‌کشید.
اراده آزاد خداوند ما در دستورالعمل‌های قربانی سوختنی (لاویان 1:1-3) نشان داده شده است. قربانی سوختنی یک قربانی داوطلبانه بود که به خداوند عیسی اشاره داشت که آزادانه خود را برای مرگ تسلیم کرد.
اگر خداوند عیسی «فقط» زندگی خود را بر روی زمین در اطاعت می‌گذراند، این به خودی خود بسیار باشکوه بود. با این حال، اراده آزاد او جلوه‌ای اضافی به زندگی خداوند محبوب ما می‌بخشد. او می‌توانست بگوید: «به همین دلیل پدر مرا دوست دارد، زیرا من جان خود را می‌گذارم تا دوباره آن را بگیرم» (یوحنا 10:17).
اراده آزاد همیشه با احساسات محبت و علاقه همراه است. همانطور که قبلاً دیدیم، هیچ کس بر روی زمین محبتی بزرگتر از خداوند نداشت. او ما را آنقدر دوست داشت که خود را به میل خود برای ما فدا کرد. پرستش به خاطر این شایسته اوست!
اطاعت و اراده آزاد – یک هماهنگی شگفت‌انگیز
اطاعت خداوند و همچنین اراده آزاد او هر یک منحصر به فرد و شایسته پرستش هستند. هر دو ویژگی در زندگی عیسی با تعادل کامل نمایش داده شده‌اند. به ویژه در انجیل یوحنا چندین نمونه از این هماهنگی منحصر به فرد را می‌یابیم.
بدین ترتیب خداوند در یوحنا 8:42 فرمود: «اگر خدا پدر شما بود، مرا دوست می‌داشتید، زیرا من از خدا بیرون آمدم و از او آمده‌ام؛ زیرا نه از خود آمده‌ام، بلکه او مرا فرستاده است.» در اینجا هر دو را در یک جمله می‌یابیم:
اراده آزادی که با آن به این زمین آمد، و
- اطاعت پسر.
- او آمد زیرا پدر او را فرستاده بود.
نمونه دیگری را در یوحنا 10:17-18 می‌بینیم که خداوند فرمود: «به همین دلیل پدر مرا دوست دارد، زیرا من جان خود را می‌گذارم تا دوباره آن را بگیرم. هیچ کس آن را از من نمی‌گیرد، بلکه من آن را به میل خود می‌گذارم. من قدرت دارم که آن را بگذارم و قدرت دارم که دوباره آن را بگیرم، این فرمان را از پدرم دریافت کرده‌ام.» در اینجا نیز اراده آزاد و اطاعت را در یک جمله داریم.
چه شخص شگفت‌انگیزی است خداوند ما، که همیشه کاملاً مطیع بود و در عین حال همه چیز را به میل خود انجام می‌داد! ما نمی‌توانیم این هماهنگی را به درستی درک کنیم، و ما اغلب در هر دو کمبود داریم.
ما چه؟
اگرچه شبیه بودن به خداوند عیسی همیشه فراتر از دسترس ماست، اما او همچنان الگوی ماست. وقتی او را در فروتنی‌اش در نظر می‌گیریم و از درون تحت تأثیر قرار می‌گیریم، آنگاه میل به شبیه شدن بیشتر به او در ما پدید می‌آید. ما انسان‌ها ذاتاً «پسران نافرمانی» هستیم، بنابراین به طبیعتی جدید نیاز داریم که قادر به اطاعت واقعی باشد. به رسم طبیعت انسان نیست که قدرتی بالاتر از خود را به رسمیت بشناسد. ما بیشتر دوست داریم آزاد و مستقل باشیم. با این حال، هر کس که با خون عیسی پاک شده باشد، نه تنها وظیفه اطاعت را دارد، بلکه طبیعتی جدید نیز دارد که می‌خواهد مطیع باشد (اول پطرس 1:2،14؛ اول یوحنا 5:3). بنابراین برای ما اطاعتی بردگی نیست، بلکه اطاعتی از روی محبت است – اطاعتی داوطلبانه. بیایید به یوحنا 14:15،21 فکر کنیم: «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید» و «کسی که احکام مرا دارد و آنها را نگاه می‌دارد، اوست که مرا دوست دارد.» در اینجا اطاعت و محبت مستقیماً با هم متحد شده‌اند.
آیا اطاعت ما یک اطاعت داوطلبانه، آماده و شاد است؟ آیا اطاعتی است که برای خداوند ما شادی می‌آورد؟ یک ایماندار می‌داند چه چیزی او را خشنود می‌کند. با این حال، ما اغلب کارهایی انجام می‌دهیم که به خوبی می‌دانیم نشان‌دهنده نافرمانی است.
همانطور که قبلاً با خداوند عیسی دیدیم، زندگی ایمانی ما به نگرش قلبی ما بستگی دارد. در تحلیل نهایی، این یک مسئله عشق است. شاید بتوانیم بگوییم، «هرچه عشق ما به خداوند عیسی بیشتر باشد، اطاعت و اراده آزاد بیشتری از خود نشان خواهیم داد.»
اگر کاری از روی اراده آزاد انجام شود، با حالتی متفاوت از زمانی که صرفاً از روی احساس وظیفه عمل می‌شود، انجام خواهد شد. این را می‌توان در جزئیات کوچک زندگی روزمره مشاهده کرد. بنابراین، بیایید همیشه با جدیت از خود بپرسیم که آیا و چه کاری برای خداوند انجام می‌دهیم، از روی اطاعت و محبت آزادانه و داوطلبانه است. باشد که خود خداوند ما را تشویق کند تا خود را آزادانه به او بسپاریم. این سپس برای ما برکتی غنی خواهد بود – و چقدر خداوند ما از این طریق مورد احترام قرار خواهد گرفت!
توسط مانوئل دیتِرمان؛ ترجمه شده از نشریه آلمانی فولگه میر ناخ، جون ۲۰۱۸
