آیه امروز ما بسیار گرانبهاست. خدای همه فیض ما را فراخوانده است. خدای جلال ابراهیم را از بین‌النهرین به سرزمین کنعان فراخواند. خدای همه فیض ما را از «دنیای شرور کنونی» (غلاطیان ۱:۴) فراخوانده است.
شاید ما فقط به فراخوانده شدن راضی بودیم. اما مانند ابراهیم، او ما را با مقصدی در ذهن فراخوانده است. برای ما امروز، او ما را به سرزمین کنعان هدایت نمی‌کند. مقصد ما جلال ابدی اوست. اغلب در این دنیا، جلال انسان در مدت زمان بسیار کوتاهی محو می‌شود. در مقابل، ما به جلال ابدی او فراخوانده شده‌ایم. این جلال هرگز محو نمی‌شود و هرگز فرو نمی‌ریزد. این جلال به اندازه خدایی که ما را فراخوانده است، ابدی است.
در این میان، ما از رنج عبور می‌کنیم. این حتی برای نجات‌دهنده مبارک ما نیز صادق بود، که فرمود: «آیا مسیح نباید این چیزها را رنج می‌برد و به جلال خود وارد می‌شد؟» (لوقا ۲۴:۲۶). او ابتدا رنج کشید، اکنون در آسمان جلال یافته است، و به زودی جلال او زمین را پر خواهد کرد، همانطور که آب‌ها دریا را می‌پوشانند (حبقوق ۲:۱۴).
برای ما نیز، اکنون زمان رنج است. هیچ یک از ما دوست ندارد رنج بکشد، اما اگر ما خداوند عیسی را به عنوان استاد خود دنبال می‌کنیم، به هر طریقی که باشد، خواهد آمد. برای برخی سلامتی است، برای برخی ممکن است مسائل مالی باشد، برای دیگران چیزی متفاوت. با این حال، پدر ما همه چیز را برای خیر ما استفاده می‌کند. در فیض متنوع خود (۱ پطرس ۴:۱۰)، او از این آزمایش‌های راه استفاده می‌کند تا ما را کامل کند، ما را استوار سازد، ما را تقویت کند، و ایمان ما را محکم‌تر در خود ریشه‌دار کند. او واقعاً همه چیز را برای خیر ما با هم کار می‌کند. باشد که بیشتر به او اعتماد کنیم. او ما را در رنج‌ها حفظ خواهد کرد و به زودی ما را به جلال ابدی خود خواهد آورد!
