«و دشمنی در میان تو و زن، و در میان نسل تو و نسل او می‌گذارم. او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنه او را خواهی کوبید.» (پیدایش ۳:۱۵)
وقتی به تولد خداوند عیسی فکر می‌کنیم، اغلب به لوقا ۲ فکر می‌کنیم که فرشتگان تولد مسیح را به چوپانان اعلام می‌کنند. اما پیام آمدن نجات‌دهنده در واقع خیلی زودتر در کتاب مقدس ظاهر می‌شود. اولین اعلام تولد خداوند عیسی در کتاب مقدس در باغ عدن گفته شد.
وقتی گناه از طریق «نافرمانی یک انسان» و «مرگ از طریق گناه» وارد جهان شد، و بدین ترتیب «مرگ به همه انسان‌ها سرایت کرد، زیرا همه گناه کردند» (رومیان ۵:۱۲)، هیچ یک از اینها خدا را غافلگیر نکرد. در واقع، او نقشه نجات را قبل از بنیاد جهان آماده کرده بود. با این حال، به محض ورود گناه—که بشریت را از خدا دور کرد—او وعده‌ای داد. این وعده در آیه ما ظاهر می‌شود، که هم رنج مسیح بر صلیب («تو پاشنه او را خواهی کوبید») و هم پیروزی نهایی او بر شیطان («او سر تو را خواهد کوبید [له خواهد کرد]») را اعلام می‌کند.
این وعده در سراسر کتاب مقدس بافته شده است. غلاطیان ۳:۱۶ به ما می‌گوید: «حال، وعده‌ها به ابراهیم و نسل او داده شد. او نمی‌گوید، 'و به نسل‌ها،' مانند بسیاری، بلکه مانند یک، 'و به نسل تو،' که مسیح است.» این وعده دوباره از طریق اشعیا داده شد:
«بنابراین خود خداوند به شما علامتی خواهد داد. اینک، باکره آبستن شده و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهد خواند.» (اشعیا ۷:۱۴) نام عمانوئیل از کلمات عبری ایمانو-البه معنای «خدا با ما» می‌آید.
این وعده حتی شامل مکانی بود که نجات‌دهنده در آن متولد می‌شد:
«اما تو، ای بیت‌لحم افراته، که در میان طوایف یهودا کوچک هستی، از تو برای من کسی بیرون خواهد آمد که حاکم در اسرائیل خواهد بود، که آمدن او از قدیم، از روزهای باستان است.» (میکاه ۵:۲) آیه ما به ما یادآوری می‌کند که مسیح آینده شیطان را له خواهد کرد—و این دقیقاً همان چیزی است که در جلجتا اتفاق افتاد، زمانی که خداوند عیسی «کسی را که قدرت مرگ را داشت، یعنی ابلیس را، نابود کرد، و کسانی را که از ترس مرگ تمام عمر خود را در بندگی بودند، آزاد کرد» (عبرانیان ۲:۱۴–۱۵).
لنگر برای امروز
هدف آمدن مسیح به جهان رفتن به صلیب بود—تا بهای گناه را بپردازد—تا من و شما زندگی ابدی داشته باشیم.
