آموزنده است که در نظر بگیریم راهی که مسیح از آسمان به زمین پیمود تا نجات‌دهنده ما شود و سپس به آسمان بازگردد. او «جسم شد و در میان ما ساکن شد» (یوحنا ۱:۱۴ ESV) و «به خاطر شادی که پیش روی او بود، صلیب را تحمل کرد.» سپس سرانجام خداوند «در دست راست تخت خدا» نشست (عبرانیان ۱۲:۲).
او پایین آمد
او خالق است: «همه چیز به وسیله او آفریده شد» (کولسیان ۱:۱۶). با این حال، او به زمین آمد و از یک باکره متولد شد (متی ۱:۲۲-۲۳؛ اشعیا ۷:۱۴). این تولد معجزه‌آسا برای او افتخار نیاورد، بلکه فقط این فرض را به وجود آورد که او پسر یوسف (لوقا ۳:۲۳) و مریم است که خارج از ازدواج باردار شده است. برخی که کلام او را نمی‌پذیرفتند، اشاره کردند که او از زنا متولد شده است؛ آنها گفتند: «ما از زنا متولد نشده‌ایم» (یوحنا ۸:۴۱).
از نظر اجتماعی، او به عنوان هیچ‌کس آمد. او در محله خوبی زندگی نمی‌کرد (یوحنا ۱:۴۶) و توسط یک ناپدری که نجار بود (متی ۱۳:۵۵) بزرگ شد. او به عنوان یک مرد فقیر آمد.
او به صلیب رفت
همانطور که پیشگویی شده بود، او «مانند کسی بود که مردم چهره‌های خود را از او پنهان می‌کنند... خوار و ما او را گرامی نداشتیم» (اشعیا ۵۳:۳ JND). بدن انسانی او از طریق روح‌القدس به او داده شد (متی ۱:۱۸) تا او «گناهان ما را در بدن خود بر روی درخت» تحمل کند (اول پطرس ۲:۲۴ ESV). او صلیب را تحمل کرد و ننگ آن را خوار شمرد (عبرانیان ۱۲:۲)، در حالی که «خداوند... گناه همه ما را بر او نهاد» (اشعیا ۵۳:۶). هیچ‌کس هرگز نمی‌توانست پایین‌تر از این برود!
او برخاست
بلافاصله پس از مرگ شرم‌آور صلیب، تعالی او آغاز شد. در پایین‌ترین نقطه از مسیر خود، او به جسد یک مرد اعدام شده تبدیل شده بود – چیزی که عموماً در چشمان انسان ارزش کمی داشت – اما او توسط یک شاگرد ثروتمند، یوسف اریماثی، که «[بدن او را] در کفن تمیز پیچید و در قبر جدید خود گذاشت» (متی ۲۷:۵۷-۶۰) مورد احترام قرار گرفت.
از آنجا که برای مرگ غیرممکن بود که او را در چنگ خود نگه دارد (اعمال ۲:۲۴)، خدا او را در روز سوم از مردگان برخیزاند (اعمال ۱۰:۴۰). سپس، پس از اینکه در طول چهل روز توسط بسیاری دیده شد، او به آسمان برده شد (اعمال ۱:۳،۹) و متعالی شد.
تعالی او
پس از بازگشت به آسمان، او به مقامی با بالاترین افتخار متعالی شد. در آنجا او «در دست راست تخت خدا» نشست (عبرانیان ۱۲:۲). هیچ مقامی در آسمان یا بر روی زمین بالاتر از این افتخار نیست! «خدا او را بسیار متعالی کرده است،» و در نهایت «هر زانویی [خم خواهد شد]، در آسمان و بر روی زمین و... هر زبانی [اعتراف خواهد کرد] که عیسی مسیح خداوند است» (فیلیپیان ۲:۹-۱۱). و ما جلال او را خواهیم دید، جلالی که او «قبل از بنیاد جهان» داشت (یوحنا ۱۷:۲۴).
بنابراین، پس از انجام رستگاری ما، او به جایی که سفرش آغاز شد باز خواهد گشت، اما با جلالی اضافی! ما او را پرستش خواهیم کرد و خواهیم گفت: «تو کشته شدی، و ما را با خون خود از هر قبیله و زبان و قوم و ملت برای خدا بازخرید کردی» (مکاشفه ۵:۹ KJV). و «هر مخلوقی... [خواهد گفت]، «به او که بر تخت نشسته و به بره، برکت و افتخار و جلال و قدرت تا ابدالاباد باد!»» (مکاشفه ۵:۱۳). او همچنان مردی خواهد بود که بره کشته شده بود، اما او به عنوان کسی که شایسته «دریافت قدرت و ثروت و حکمت و قدرت و افتخار و جلال و برکت» است، شناخته خواهد شد (مکاشفه ۵:۱۲). چه روزی خواهد بود!
جلال مسیح ابدیت را پر می‌کند، ابدیتی که بود و هست؛ و تمام ابدیتی که خواهد بود با ستایش جاودان او خواهد درخشید؛ به او که زنده است اما یک بار کشته شد افتخار، قدرت و ستایش باد، آمین. —جوزف سوین (۱۷۶۱-۱۷۹۶)
